Είχα σχέση με έναν κατά 10 χρόνια μεγαλύτερό μου (εγώ 19-εκείνος 29). Ήταν η πρώτη μου σχέση.
Εγώ άπειρη.. Είχα ακούσει να λένε πως οι σχέσεις χρειάζονται υποχωρήσεις,ότι σίγουρα θα υπάρχουν πράγματα που δε θα σου αρέσουν στον άλλον, ότι οι σχέσεις δεν είναι εύκολες και ότι με την υπομονή πάντα μπορείς να πετύχεις πράγματα.
Εκείνος ήταν ο χαβαλές της παρέας με πολύ έξυπνο χιούμορ, με πολλούς φίλους, αλλά και μέσα στα ναρκωτικά. Το μόνο που κάναμε ήταν να πηγαίνουμε στην πλατεία με τους φίλους του ή να μαζευόμαστε σε σπίτια ώστε να μπορούν να πίνουν τα δικά τους. Εγώ καμία σχέση με όλα αυτά. Δε με ένοιαζε όμως τότε.. Ήμουν οκ μόνο που ήμουν μαζί του.
Όσο πέρναγε ο καιρός άρχισα να καταλαβαίνω πως λέει πολλά ψέματα, από εκείνα τα ψέματα που καταλαβαίνεις ότι είναι ψέματα αλλά δε μπορείς και να το αποδείξεις. Ήταν ένας άνθρωπος που σου έκανε το άσπρο μαύρο σε δευτερόλεπτα.. Εξαφανιζόταν.. Για βραδια ολόκληρα, έκλεινε κινητά.. Μετά εμφανιζόταν με τις πιο απίθανες ιστορίες.. Ήξερα πως έλεγε ψέματα, αλλά μάλλον ήθελα να τον πιστεύω.. Έπρεπε να κάνω υπομονή για να τον καταφέρω, για να τον φέρω στα νερά μου.
Εκείνος τον πρώτο καιρό δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμενος μαζί μου όσο ήμουν εγώ μαζί του. Νομίζω ότι απλά πέρναγε καλά. Όσο πέρναγε ο καιρός άρχισε και δενόταν.. Ένιωθα ότι τα έχω καταφέρει! Ότι τον κέρδισα με την υπομονή μου!
Και άπαξ και δέθηκε αυτό ήταν! Ζήλευε αφόρητα, δε με άφηνε να βλέπω τις φίλες μου, προσπαθούσε να έχει τον πλήρη έλεγχο της ζωής μου. Οι τσακωμοί ήταν ακραίοι.. Με έβριζε χυδαία, προσπαθούσε με κάθε του λέξη να σκίσει τη ψυχή μου! Και την έσκιζε.. Μια φορά ειμασταν στο δρόμο και ξεκίνησε πάλι τσακωμός, πήγα να φύγω, ήρθε πίσω μου να με τραβήξει, αντιστάθηκα και άρχισε να με τραβάει λες και ήμουν τσουβάλι.
Μία μέρα είμασταν σπίτι του,στο δωμάτιο του, ξεκινήσε άλλος ένας τέτοιος τσακωμός, του είπα χωρίζουμε και σηκώθηκα να ανοίξω την πόρτα να φύγω, με βούτηξε από τον λαιμό και με πέταξε στο κρεβάτι, ανέβηκε πάνω μου και άρχισε να σφίγγει το λαιμό μου, ένιωσα ότι τελείωσα, ήταν εξαγριωμένος και ήταν από πάνω μου.. Άρχισα να νιώθω τα μάτια μου να καίνε το πρόσωπο μου έτοιμο να εκραγεί, είχε διάρκεια.. Αλλά σταμάτησε!! Σηκώθηκα και αντανακλαστικα τον χτύπησα με όλη μου τη δύναμη, με ξαναπεταξε στο κρεβάτι και με τις μπουνιές του και τις κλειδώσεις των δακτύλων του ασκησε όλη του τη δύναμη στα αυτιά μου.. (Δε μπορούσα να τα ακουμπήσω για μέρες) Η μάνα του ήταν μέσα.. Τα άκουγε όλα.. Δεν επενέβη ποτέ.
Δε χώρισα.. Η επόμενη φορά είχε κουτουλιά τόσο δυνατή που ένιωσα το κεφάλι μου να σπάει.
Δε χώρισα.. Η επόμενη φορά είχε πάλι παρ ολίγον πνιγμό.
Φοβόμουν πολύ να χωρίσω.. Ήξερα πως δε θα με αφήσει σε ησυχία, φοβόμουν την αντίδραση του όσο τίποτα!
Τα κατάφερα.. Ήταν πράγματι δύσκολα όμως.. Ερχόταν στη δουλειά μου απ έξω και με παρακολουθουσε, μου το έλεγαν οι συνάδελφοι.. Όλη μέρα τηλέφωνα μηνύματα και απειλές ότι θα αυτοκτονήσει Μία με έβριζε φρικτά μία έκλαιγε. Μια μέρα με πήρε και μου είπε πως ήπιε κάτι χάπια και ότι τον έσωσε ένα φίλος του που έτυχε και τον βρήκε..οι κλήσεις ήταν αμέτρητες για πολύ μεγάλο διάστημα.. Άλλαξα αριθμό και κάπως έτσι κατάφερα και απαλλαχτηκα.
Άργησα χρόνια να καταλάβω τη σοβαρότητα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι λίγα δευτερόλεπτα ακόμη, και τώρα δε θα ήμουν εδώ να γράφω.
Ήταν εκείνος.. Ο αγαπητός σε όλους.. Το καλύτερο παιδί! Είναι εκείνος που τώρα είναι “ευαισθητοποιημένος” .
Και είναι εκεί έξω
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
