Δεν ήταν ακριβώς αδόκητος ο χαμός της Ντόλι Πάρτον στα 80 της χρόνια, της «βασίλισσας της country μουσικής» όπως την αποκαλούσαν όλοι, άφησε όμως δυσάρεστη αίσθηση. Κυρίως επειδή ήταν τόσο συμπαθής σε πάρα, μα πάρα πολύ κόσμο, εμού συμπεριλαμβανομένης, ακόμη κι όσους δεν είχαν σχέση με την country μουσική. Ένα ενδημικό είδος μουσικής στις ΗΠΑ, στο οποίο, σύμφωνα με ένα ιδιαίτερα εύστροφο αστεϊσμό αν το παίξεις ανάποδα «επισκευάζεται το φορτηγάκι σου, ανασταίνεται ο σκύλος σου και γυρίζει πίσω η γυναίκα.» Ναι, είναι ένα είδος που μιλάει για δυσκολίες, απώλεια, αναποδιές, φτώχεια. Κι η ζωή της Πάρτον, της γυναίκας με το ντεκολτέ με περιεχόμενο και αφροδισιακό επώνυμο (!), όπως επίσης είχε ειπωθεί αλλού πολλά πολλά χρόνια πριν, ήταν μια διατράνωση αυτής της αρχής. Μέσα σε όλα αυτά όμως, στην μεγάλη φτώχεια των παιδικών χρόνων με τα 11 παιδιά της οικογένειας, την δύσβατη καριέρα ανάμεσα σε άντρες, την αναγνώριση σε κινηματογράφο και βραβεία Γκράμμι, κατάφερε κάτι που είναι αξιοθαύμαστο. Να την σέβονται και να την αγαπούν άντρες και γυναίκες. Ακόμα κι ο Τραμπ! Ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι θα μοιραζόμασταν αγάπη για κάποιο άτομο ή ιδέα, αλλά να που συμβαίνουν και θαύματα. Κι η Ντόλι ήταν το δικό της θαύμα δίνοντας μαθήματα φεμινισμού.
Δεν συναγωνίστηκε τους άντρες γινόμενη σαν αυτούς, παρέμεινε πάντοτε περήφανη που ήταν γυναίκα, υιοθετώντας συνειδητά μια εξεζητημένη Μπάρμπι περσόνα.
Έγραψε 3000 τραγούδια και πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους. Όμως κυρίως βασίστηκε σε μια βασική αρχή: δεν συναγωνίστηκε τους άντρες γινόμενη σαν αυτούς, παρέμεινε πάντοτε περήφανη που ήταν γυναίκα, υιοθετώντας συνειδητά μια εξεζητημένη Μπάρμπι περσόνα. Κιτς; Μα ήταν εντελώς προεπιλεγμένη από την ίδια, την γούσταρε, ήξερε ότι έκανε γκελ στο κοινό της από το Νότο και την «φόρεσε» επί δεκαετίες με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και μια αίσθηση ότι τα έργα είναι σημαντικότερα από την επιφανειακή ανάγνωση της εικόνας. Ακόμα και το ότι δεν έκανε παιδιά της επέτρεψε να είναι άγγελος για τα παιδιά των άλλων. Το φιλανθρωπικό της έργο, μεγάλο και σημαντικό: από τους πυρόπληκτους, την δημιουργία του Dollywood που «γιόρταζε» την κουλτούρα των Απαλλαχίων όπου μεγάλωσε, τις δωρεές κι υποτροφίες σε μαθητές (το Buddy Program για την μαθητική εγκατάλειψη σπουδών, το πρόγραμμα δωρεάς βιβλίων σε μαθητές εις μνήμη του πατέρα της, ξεκινώντας από την Sevier County, την γενέτειρά της), την υποστήριξη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για ζωή με αξιοπρέπεια, τις δωρεές για ιατρική, έρευνα σε τόσες άλλες δράσεις. Μια γυναίκα δηλαδή που συνειδητοποιούσε ότι χωρίς έμπρακτη στήριξη οι κοινωνίες μας δεν αλλάζουν και βάζοντας καθεμιά μας το λιθαράκι της, όπως μπορεί, γινόμαστε εμείς η αλλαγή. Κι όμως όλο αυτό δεν το έντυσε με ακτιβισμό. Ακριβώς επειδή δεν το είδε ως «επάγγελμα» αλλά ως αυτονόητο καθήκον της, ως ανθρώπινη υποστήριξη, γυναικεία αλληλεγγύη. Όταν το τραγούδι της I will always love you έγινε παγκόσμια επιτυχία από την επανεκτέλεση με την φωνή της Γουΐτνει Χιούστον δεν κάθισε να ταλανιστεί από ζήλια κι ανταγωνισμό. Αναγνώρισε ότι ήταν και δική της τεράστια επιτυχία η επιτυχία μιας άλλης γυναίκας. Ναι, η Ντόλι είχε πάνω απ’όλα μυαλό!
Αναγνώρισε ότι ήταν και δική της τεράστια επιτυχία η επιτυχία μιας άλλης γυναίκας. Ναι, η Ντόλι είχε πάνω απ’όλα μυαλό!
Στην κλασσική ταινία Nine to Five, όπου μαζί με τις άλλες κατεργαραίες, τις σπουδαίες Τζέιν Φόντα και Λίλι Τόμλιν παίρνουν το αίμα τους πίσω ως εργαζόμενες κάτω από έναν στριφνό άντρα προϊστάμενο, έγινε φεμινιστικό είδωλο και κινηματογραφική σταρ. Και της άξιζε. Η καλοσυνάτη της ευφυΐα δημιουργεί μια ουσιαστικά αστεία εικόνα της «καπάτσας» γυναίκας, ένα αυτοειρωνικό performance που δεν παίρνει στιγμή τον εαυτό του στα σοβαρά. Όποτε θέλω να γελάσω με εργασιακά ευτράπελα βλέπω ένα κλιπάκι της ταινίας, δεν έχει χάσει την επικαιρότητά του τόσες δεκαετίες μετά.
Όπως έγραψε ο Θ.Κουτσογιαννόπουλος, «Η Ντόλι, κατά γενική ομολογία, ήταν αυτό που λέμε καλός άνθρωπος, κι ας μπέρδευε κάποιους η εμφατική θηλυκότητα της bimbo με τα ασφυκτικά στενά ρούχα, που χαριεντιζόταν στα talk shows με την τραβηγμένη νότια προφορά της. Όποτε χρειαζόταν, έβαζε τους αυθάδεις στη θέση τους, εκτόξευε σοφά λόγια απλότητας, βγαλμένα από το πείσμα και τα βιώματά της, πάντα ταπεινή και ουσιαστικά αξιοπρεπής. Μόνο αφελή δεν θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος αυτή που δήλωσε πως πρέπει να ξοδέψεις πολλά λεφτά για να φαίνεσαι τόσο φτηνή!»
Όπως αρμόζει σε μια γυναίκα που αγαπάει τις γυναίκες οι στίχοι της δεν μιλάνε για ξεμαλλιάσματα της «αντιπάλου» για την καρδιά του κελεπουριού, ούτε για ζήλιες, κατάθλιψη και απειλές.
Οι περισσότεροι γνωρίζουν το πασίγνωστο κομμάτι της Jolene, στο οποίο η Πάρτον γράφει για μια υπαρκτή κοκκινομάλλα υπάλληλο τραπέζης που φλέρταρε τον σύζυγό της για σχεδόν 6 δεκαετίες, Καρλ Ντην. Αλλά όπως αρμόζει σε μια γυναίκα που αγαπάει τις γυναίκες οι στίχοι της δεν μιλάνε για ξεμαλλιάσματα της «αντιπάλου» για την καρδιά του κελεπουριού, ούτε για ζήλιες, κατάθλιψη και απειλές. Αναγνωρίζουν το μεγαλείο της άλλης γυναίκας, την υπόστασή της και την καλούν ν’αφήσει τον άντρα της επειδή δεν τον έχει ανάγκη. Τι αντίθεση με την Beyoncé που το επανέγραψε σε σύγχρονη εκδοχή για το άλμπουμ της «Cowboy Carter» του 2024, αλλάζοντας τους στίχους από: «Σε ικετεύω, σε παρακαλώ, μην μου πάρεις τον άντρα μου» σε «Σε προειδοποιώ, μην πλησιάσεις τον άντρα μου»… Αλλά το λεγόμενο pièce de résistance της Πάρτον έρχεται δεκαετίες μετά όταν έβλεπε τον πλέον πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία σύζυγό της να κοιμάται στην καρέκλα του στο σπίτι, κι όπως ομολόγησε σκεφτόταν ότι η Jolene «μπορεί να τον πάρει τώρα… πού είναι η Jolene όταν τη χρειάζεσαι;!». Ντόλι, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Σ’ευχαριστούμε από καρδιάς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλά δεν είπε το αξεπέραστο,”χρειάζονται πολλά χρήματα για να δείχνεις τόσο φθηνή”.
Είδωλο!
μου ήταν πάρα πολύ συμπαθής. Δεν είναι όμως πολύ ωραίο να μην υπάρχει άνθρωπος να πει κακή κουβέντα για σένα μέχρι το τέλος της ζωής σου;
RIP, αγέρωχη κι ατρόμητη Dolly. 🌈
-A cup of flour a cup of sugar a can of fruit mix with the juice and I bake at 350 until nice an bubbly.
-It must be really rich
-Thats why I cut the richness by serving over ice cream.
Σε μια εποχή που το πρότυπο ομορφιας ήταν κατι κρεμάστρες σαν την Κate Moss η Ντολυ υμνουσε τα γλυκά και έλεγε φάτε, η ζωη είναι μικρή. Θα μας λείψει.
ΥΓ Πέθανε και ο Tim Curry χθες. Αλλος ένας γίγαντας επεσε
Βρε αγάπη μου, να είμαστε λίγο προσεκτικοί.
Δεν σχολιάζουμε ποτέ σώματα και πόσο μάλλον να αποκαλούμε γυναίκα κρεμάστρα. ❤️ διαβάζουν και νέες κοπέλες ή γυναίκες που πασχίζουν να βάλουν βάρος. Με αγάπη
Ο όρος ” κρεμαστρα” για τα σούπερ μοντελ δεν είναι ακριβώς κριτική αλλά αποτελεσε στόχο των μοντέλων τα 90ς. Δεν έχει άδικο η librarian. Υπήρχε μια τάση κυρίως από τους διάσημους σχεδιαστές τα μοντέλα να είναι κρεμαστρες . Έτσι πίστευαν ότι αναδικνύεται η πολυτέλεια του ρούχου. Το έντονο στήθος , οι έντονοι γλουτοί ήταν απαγορευμένα στα ντεφιλε. Όσο πιο αδύνατη , τόσο πιο καλά. Το μάτι έπρεπε να πέφτει στο ρούχο κι όχι στο μοντέλο. Η πίεση να είναι τα μοντέλα αποστεωμενα ήταν τεράστια. Μαύρη εποχή της μόδας. Το heroin chic με πρωτοπόρο τη Gia Carangi τη δεκαετία του 80… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ και να ήξερες τώρα πόσο στην εφηβεία μου με πήγες. Έρωτας με μόδα από μικρή. Έχεις δίκιο σε όσα λες, ναι τα ξέρουμε. ΑΛΛΑ το «κρεμάστρα» δεν περιγράφει απλώς ένα σώμα· το μετατρέπει σε αντικείμενο αξιολόγησης. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι παρατηρούμε πως κάποια είναι πολύ αδύνατη. Είναι ότι χρησιμοποιούμε έναν υποτιμητικό χαρακτηρισμό για να ακυρώσουμε το σώμα της. Την δικαιολογείς πολύ όμορφα αλλά αν εγώ ήμουν πολύ αδύνατη θα αισθανόμουν άσχημα. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ, Εμένα πχ με έχουν αποκαλέσει γλάστρα σε δουλειά πριν χρόνια και πως κάθομαι και απλά κάνω την γκομενα. Η τυπισα που… Διαβάστε περισσότερα »
Μια συζήτηση που είχαμε κάνει σε ένα σεμινάριο ήταν για τη τάση του κόσμου να προσπαθεί να μπει στη θέση του προτύπου. Πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο, θα ψάξω να βρω σημειώσεις. Άλλο το μοντέλο ,άλλο η γυναίκα, ο άνθρωπος πίσω από το μοντέλο δηλαδη. Τα μοντέλα τα οποια κάνουν σοβαρή καριέρα τα έχουν ξεχωρίσει αυτά. Το ένα είναι ρόλος . Όπως ο ηθοποιός ή η τραγουδίστρια επί σκηνής. Δε πληγώνονται. Όσες πληγώνονται δε κάνουν ποτέ καριέρα , δεν το αντέχουν. Πρέπει να το ξεχωρίσεις από εσένα και εμένα . Αλλιώς δε θα καταφέρεις να μην σε παίρνει από κάτω και να… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα , και μοντέλο να είναι η άλλη 1.80 50 κιλά το ακούει από ούγκανα ότι η γυναίκα πρέπει να έχει καμπύλες. Θα μου πεις μπορεί να κάνει και φωτογράφιση στη vogue ναι αλλά είναι άνθρωπος στο τέλος της μέρας. Παράδειγμα πρώην πρώην γκόμενου. Πήγα να πάρω τις προάλλες την vogue και ήταν εξώφυλλο. τι συναισθήματα ενιωσα ; Δεν φαντάζεσαι. Η κοπέλα αντιμετώπισε ανορεξία και ακόμα θα έχει θέμα σίγουρα. Και παρόλα αυτά έγινε μοντελαρα. Και έτσι δουλεύει όλος ο χώρος ναι. Τώρα όντως η ατάκα της σχεδιάστριας είναι mg και στα υποανάπτυκτα μου κιολασ Τι θέλουν οι άντρες. Τότε… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ είμαι περισσότερο σώμα Vanessa κι έτσι είχα αντιγράψει και το στυλ της τότε. Έπαιζε αυτό που σου είπε η σχεδιάστρια , αλλά προσωπικά είχα κατακτήσεις πολλές κι ας μην είχα το σώμα που θέλουν οι άντρες. Οκ δεν άρεσα σε όσους ήθελαν πιασίματα , άρεσα σε όσους είχαν μηχανή και έτσι όπως ανέβαινα και κολλούσα πάνω τους , γίνομουν ένα και έπαιρναν τις στροφές σχεδόν ακουμπώντας το δρομο χωρίς να πηγαίνω από την άλλη . Και με αυτό ….κολλούσαν αυτοί μαζί μου . Άντρες .
Καλά θεαρα η τυπισα! Με αυτό το σώμα κανεισ Παπάδες σε ντύσιμο ! Lucky u!
Και πόσο τυχερή η paradis γαμω τον Johnny τον Depp 🥲
Βtw η φάτσα της φέρνει σε Lara Stone.
Μου θύμισες και γκόμενους με μηχανή τώρα 😂
Σιγά μην ασχοληθούμε με τι τους αρέσει και τι όχι!
Εγώ τώρα είδα μια φωτογράφιση την findikoglu και μου έχει κάτσει γαμωτο να κάνω αφέλειες ! Ότι θυμάμαι χαίρομαι
Ναι έτσι είναι, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί σε ενα κείμενο για μια γυναίκα πρεπει να τη συγκρίνουμε με μια αλλη γυναίκα.
*Οι διατροφικες διαταραχες δεν εμφανίστηκαν ουτε αναγνωριστικαν ιατρικά στα 90’s απλά τοτε εγιναν ευρεως γνωστες λογω μόδας. Και ο εθισμος στις ουσίες ως κανονικοτητα και οχι ως παρακμη σε καποιους χώρους ειναι πολύ παλαιοτερος. Η διαφορα ειναι οτι στα 90’s (παιζει ρολο και ο τροπος που μεταδιδοταν η πληροφορια τοτε σε σχεση με το παρελθον) όλα αυτα εγιναν πολυ πιο γνωστά στο ευρή κοινό.
Δε το διάβασα ακριβώς σαν σύγκριση να σου πω. Σε μια εποχή που κυριαρχούσε το πρότυπο της πολύ αδύνατης γυναίκας η Dolly έκανε κάτι άλλο. Άλλο βέβαια που μετά τη Dolly πήγαμε σε σιλουέτες Pamela Anderson. Καμμία φορά νιώθω ότι η γυναίκα βρίσκεται σε ένα roller coaster μόνιμα. Από πάνω κάτω και από ίσια ανάποδα. Εξουθενωτικό .
Μα φυσικά και είναι εξουθενωτικό. Καταρχας δεν “επιτρέπει” να έχει η καθε μια το σωμα που της εδωσε η φύση το οποιο καπως θα εξελιχθεί βεβαια στην πορεία της ζωής μας.
Το περίμενα αυτό το άρθρο πως και πως
😘
ΘΕΑ
O αδελφός μου όταν ηταν εφηβος, και αξουγε μέταλ, ειχε μια αφισα της στο δωμάτιο του…τωρα πια υπολογιζω οτι η Ντολλυ τότε ηταν 40+ χρονών…😜
Πέρα από το πόσο ΚΑΡΑΘΕΑΡΑ ΗΤΑΝ.
( ποτέ δεν κρίνουμε από το εξώφυλλο )
….
να παίρναμε και το ποσό κυράτσα είναι η Beyoncé , και τι μηνύματα περνάνε σε πιτσιρίκες και νεολαία..
Αν είναι δυνατόν , κατινάζ για τον πεοφόρο.
Σε συνδυασμό με αμόρφωτους γονείς , μαλλιοτραβιούνται μετά τα πιτσιρίκια στα προαύλια των γυμνασίων για αγοράκια.
Συμφωνώ. Η Beyonce πολύ σκοτεινή προσωπικότητα, ιδίως με τις αποκαλύψεις επί Diddy