Μαρία Καρυστιανού: Οπισθοδρόμηση με αφορμή τις αμβλώσεις

H Judith Jarvis Thomspon στο A Defence of Abortion το 1971 δεχόμενη χάριν υποθετικού επιχειρήματος ότι ένα έμβρυο έχει δικαίωμα στη ζωή, χρησιμοποιεί λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει ότι το δικαίωμα στη ζωή δεν περιλαμβάνει, δεν συνεπάγεται ούτε υπονοεί το δικαίωμα χρήσης του σώματος κάποιου άλλου για επιβίωση και ότι η προκλητή άμβλωση είναι επομένως ηθικά επιτρεπτή. Σε ένα εξ αυτών, το «παράδειγμα του βιολιστή» επικαλούμενη ένα νοητικό πείραμα, στο οποίο σχεδόν ποτέ δεν απαντά ένα υπερασπιστής της απάγόρευσης των αμβλώσεων, γράφει:

Ξυπνάς το πρωί και βρίσκεσαι πλάτη με πλάτη στο κρεβάτι με έναν αναίσθητο βιολιστή. Έναν διάσημο αναίσθητο βιολιστή. Διαπιστώθηκε ότι έχει μια θανατηφόρα νεφρική πάθηση κι η Εταιρεία Μουσικών Φίλων έχει εξετάσει όλα τα διαθέσιμα ιατρικά αρχεία και διαπίστωσε ότι μόνο εσύ έχεις την κατάλληλη ομάδα αίματος για να βοηθήσεις. Σε έχουν λοιπόν απαγάγει και χθες το βράδυ το κυκλοφορικό σύστημα του βιολιστή συνδέθηκε με το δικό σου, έτσι ώστε τα νεφρά σου να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εξαγωγή δηλητηρίων από το αίμα του, καθώς και από το δικό σου. Αν αποσυνδεθεί από εσένα τώρα, θα πεθάνει· αλλά σε εννέα μήνες θα έχει αναρρώσει από την ασθένειά του και μπορεί με ασφάλεια να αποσυνδεθεί από εσένα.

Η Thomson υποστηρίζει ότι κάποιος μπορεί επιτρεπτά να αποσυνδεθεί από τον βιολιστή, παρόλο που αυτό θα προκαλέσει τον θάνατό του. Αυτό οφείλεται σε περιορισμούς στο δικαίωμα στη ζωή, το οποίο δεν περιλαμβάνει το δικαίωμα χρήσης του σώματος κάποιου άλλου, και έτσι, αποσυνδέοντας τον βιολιστή, δεν παραβιάζεται το δικαίωμά του στη ζωή, αλλά απλώς του στερεί κάτι – τη χρήση του σώματος κάποιου άλλου – στο οποίο δεν έχει δικαίωμα. Υποστηρίζει: «Αν του επιτρέψεις να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τα νεφρά σου, αυτή είναι μια καλοσύνη εκ μέρους σου και όχι κάτι που μπορεί να διεκδικήσει από εσένα ως οφειλόμενο». Για τον ίδιο λόγο, η Thomson λέει ότι η έκτρωση δεν παραβιάζει το νόμιμο δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή, αλλά απλώς στερεί το έμβρυο από κάτι – τη μη συναινετική χρήση του σώματος της εγκύου και τις λειτουργίες που υποστηρίζουν τη ζωή – στο οποίο δεν έχει δικαίωμα. Έτσι, επιλέγοντας μια γυναίκα να τερματίσει την εγκυμοσύνη της, η Thomson καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια έγκυος γυναίκα κανονικά δεν παραβιάζει το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή, αλλά απλώς αφαιρεί τη χρήση του δικού της σώματος, κάτι που συνήθως προκαλεί τον θάνατο του εμβρύου.

Η κυρία Μαρία Καρυστιανού δήλωσε σε τηλεοπτική εκμπομπή χθες όπου ρωτήθηκε διάφορα πράγματα τα εξής εξόχως προβληματικά. «Επειδή σέβομαι την ελεύθερη βούληση και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης, ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά και του εμβρύου. Επειδή είμαι και παιδίατρος, λόγω της επιστήμης μου, διχάζομαι στο ποια δικαιώματα πρέπει να είναι παραπάνω, δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω» είπε αρχικά. «Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της, το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει κι ένα άλλο ηθικό θέμα που για μένα είναι πολύ σημαντικό. Το θέμα δεν είναι τι πιστεύω εγώ ή εσείς, γι’ αυτό λέω για δημόσια διαβούλευση, είναι πιο δημοκρατικό, γιατί μιλάμε για μια ζωή που τώρα γεννάται» συνέχισε. «Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση φροντίζοντας και για μια ζωή που έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας ωστόσο και το θέμα μιας γυναίκας αν θέλει να τεκνοποιήσει. Από τη στιγμή που στους 3 μήνες χτυπάει η καρδιά του παιδιού, θεωρείται μια ζωή που έχει γεννηθεί. Ακόμα και μετά από κάποιες εβδομάδες, όταν γεννώνται πρόωρα τα παιδιά ακόμα και με καισαρική για διάφορους λόγους, επιβιώνουν. Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα. Θέματα που μπορούν να αφορούν πώς λειτουργεί η κοινωνία μας, πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση».

Το αφήγημα του αγέννητου παιδιού λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός στις δυνατότητες των γυναικών. Στο πώς ζουν τη ζωή τους.

Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο καρδιά ή μάλλον δεν είναι κυρίως καρδιά, αλλιώς οι μεταμοσχεύσεις (καρδιάς, νεφρών, πνευμόνων…) θα ήταν συνολική αντικατάσταση του ατόμου! Ο άνθρωπος είναι πρωτίστως ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αυτήν που του ζητάμε όταν του ζητάμε να είναι χρήσιμος πολίτης. Και συνείδηση της ύπαρξής του μπορεί να έχει μόνο εφόσον γεννηθεί. Το αφήγημα του αγέννητου παιδιού δεν είναι μια ηθική αξίωση. Είναι μια σαφέστατα αντιδραστική πολιτική θέση, η οποία προωθείται όχι βέβαια από καημό για το παιδί, αλλιώς θα υπήρχε ευαισθησία και για τα υπαρκτά γεννημένα παιδιά που υποφέρουν, αλλά ως πολιορκητικός κριός στις δυνατότητες των γυναικών. Στο πώς ζουν τη ζωή τους. Δεν φείδονται άλλωστε δηλώσεων ώστε να φανεί.

Το πράγμα περιπλέκεται πραγματικά εξοργιστικά από τις δηλώσεις του Νίκου Παπαδόπουλου, βουλευτή της Νίκης και καρδιοχειρουργού, που παρενέβη στη συζήτηση που άνοιξε, γύρω από τις αμβλώσεις, υπερασπιζόμενος τη Μαρία Καρυστιανού και καταγγέλλοντας απόπειρα δημόσιας «παγίδευσής» της μέσω στοχευμένων ερωτήσεων. Όπως ανέφερε, επρόκειτο για «στοχευμένη» παρέμβαση, ενταγμένη- κατά την άποψή του- σε μια ευρύτερη προσπάθεια φίμωσης όσων αμφισβητούν το κυρίαρχο αφήγημα. «Το ίδιο έργο το έχω δει και το έχω υποστεί προσωπικά στην πανδημία, στα ζητήματα των εκτρώσεων, στον γάμο των ομοφυλόφιλων.»

Κυρίαρχο αφήγημα. Όσοι «φέρνουν κάτι νέο» επιχειρείται να «καούν» ηθικά, μας λέει ο κ.Παπαδόπουλος. Βεβαίως γιατί η αντίθεση στα εμβόλια γενικώς που έχουν σώσει τόσες ζωές τους τελευταίους κοντά δυο αιώνες, ή η νομική κατοχύρωση του να αφήνεις πεθαίνοντας την περιουσία σου στον άνθρωποι που επέλεξες, αντί σε συγγενείς που σε απέρριψαν, είναι όλα «κάτι νέο». Φαντάζομαι ένας καρδιοχειρουργός που έχει αφιερώσει την ενήλικη ζωή του στη επιστήμη του δεν έχει πολυασχοληθεί με την Ιστορία, αλλά ίσως πρέπει να θυμίσουμε εκείνα τα πάρα πολύ «ωραία» που συνέβαιναν το πάλαι ποτέ και η νεωτερικότητα κατήργησε στον δυτικό κόσμο που τόσο λοιδορείται: τον λιθοβολισμό των μοιχαλίδων, τον νόμο του Λιντς, την δουλεία, την διαπόμπευση των ομοφυλοφίλων με πίσσα και πούπουλα, τόσα υπάρχουν βρε αδερφέ. Κάθε τι παλιό είναι νέο ξανά, δεν λένε; Η «αντισυστημικότητα» είναι καλά και μας χαιρετά! Κι ημείς άδομεν, των ημών οικιών εμπιπραμμένων.

Το πρόβλημα με τις αμβλώσεις είναι ότι ο κόσμος δεν έχει καλοκαταλάβει το πλήρες πλαίσιο. [Εδώ η πληροφορία μαζεμένη] Για την μεγάλη πλειονότητα του κόσμου που δεν έχει εμπλοκή στο ζήτημα η άμβλωση είναι αναγκαίο κακό, αλλά την βλέπουν ως δολοφονία. Μια διαβούλευση ή ένα δημοψήφισμα (!) σχετικώς θα κατέληγε σε πιθανώς παράγωνα αποτελέσματα, ακριβώς λόγω της απλοϊκότητας των ερωτημάτων που θα τεθούν. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ό,τι ερώτημα κάνεις, τέτοια απάντηση θα λάβεις. Ξεκινώ από το πλέον προφανές. Πώς αποδεικνύεται τελειωτικά ότι μια εγκυμοσύνη προκύπτει από βιασμό, από κακοποίηση, από απάτη, από αιμομειξία; Είναι τόσο εύκολο να αποδειχθεί νομικά μέσα στο πλαίσιο των καθορισμένων εβδομάδων, όταν ξέρουμε ότι η δικαιοσύνη καθυστερεί; Και πρέπει να υποστεί το θύμα την τιμωρία της τελειόμηνης κύησης;

Το ζήτημα των αμβλώσεων όμως είναι δομικό και προσιδιάζει επακριβώς στις φιλελεύθερες αναζητήσεις. Εφόσον κάτι αποτελεί ατομικό δικαίωμα οφείλει να προστατεύεται πάντα και παντού.

Το ζήτημα των αμβλώσεων όμως είναι δομικό και προσιδιάζει επακριβώς στις φιλελεύθερες αναζητήσεις. Εφόσον κάτι αποτελεί ατομικό δικαίωμα οφείλει να προστατεύεται πάντα και παντού. Χωρίς αστερίσκους, ναι μεν αλλά, υπό προϋποθέσεις, «να το συζητήσουμε δημοκρατικά» κι όλα αυτά που λέγονται εκ του πονηρού. Και κάτι που έγινε δεκτό μέσω νόμου, ή μέσω δικαστικού προηγούμενου (όπως στις ΗΠΑ) μπορεί να καταργηθεί και μέσω νόμου ή δικαστικού τετελεσμένου! Μόνο όταν θα ενσωματωθεί στο Σύνταγμα το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση όπως έγινε στην Γαλλία, μόνο τότε θα υπάρχει ασφάλεια για όλες μας σε οποιαδήποτε συνθήκη.

Γράφει επιπλέον ο κ.Παπαδόπουλος, «Πριν οδηγηθούμε στην πλήρη δημογραφική και ηθική κατάρρευση του έθνους μας, ας τολμήσουμε τουλάχιστον να παραδεχτούμε την αλήθεια.» Μα είναι δυνατόν να απευθυνθούμε στην επίλυση του δημογραφικού μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων; Είναι τώρα αυτό λογικό επιχείρημα; Αυξήθηκαν οι εγκυμοσύνες κι οι αμβλώσεις κι έπεσε το ισοζύγιο γεννήσεων-θανάτων ή μειώθηκαν τα ζευγάρια κι οι μητέρες που είναι διατεθειμένοι να κάνουν παιδί εξαρχής; Η απαγόρευση των αμβλώσεων δεν λύνει το δημογραφικό, επειδή αμβλώσεις θα συνεχίσουν να γίνονται. Όμως παράνομα, επίφοβα, με υγειονομικό ρίσκο και θανάτους γυναικών όπως γινόταν στη δεκαετία του ’60. Το θέλουμε στ’αλήθεια αυτό; Δεν θα μας στερήσει…μήτρες; Γιατί κάπως έτσι μας βλέπουν.

Είναι παράλογο αλλά κι αντιφατικό αυτό που ζούμε. Ο «Καποδίστριας» [η ταινία] είναι «φθηνή παρηγοριά που μας πηγαίνει πίσω», κατά τον Φοίβο Δεληβοριά ο οποίος πρωτοστάτησε στην συναυλία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, αλλά οι αναφορές στην «δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις» ή στην «επαναφορά της μοναρχίας» (έγιναν κι αυτές!) δεν μας πηγαίνουν; Μάλιστα… Ή μήπως κατόπιν εορτής αναλογιζόμαστε ότι καβαλώντας το κύμα της δικαιολογημένης κοινωνικής διάθεσης για κάτι άφθαρτο, ατσαλάκωτο και δίκαιο αγιοποιήσαμε μια δύναμη που έχει δική της υπόσταση και δεν θα λυπηθεί να φέρει άλλη ατζέντα; Γιατί ΚΑΙ εδώ υπάρχει παρανόηση από τον πολύ κόσμο.

Λένε «κράτος δικαίου». Αυτή η φράση όμως δεν σημαίνει αυτό που πιστεύουν, ότι τιμωρούνται οι κακοί κι οι διεφθαρμένοι ως εκδίκηση από τον λαό, λες κι είμαστε στις μέρες του Ροβεσπιέρου. Σημαίνει ότι η αρχή του κράτους δικαίου σχετίζεται με τη διάκριση των εξουσιών και με την ύπαρξη Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει ένα πλαίσιο ατομικών δικαιωμάτων, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, και προστατεύει το άτομο περιορίζοντας την ισχύ, για παράδειγμα, της εκτελεστικής εξουσίας (περισσότερα εδώ). Οι ελευθερίες διασφαλίζονται με το νόμο και όχι απέναντι στο νόμο, ο οποίος, επειδή είναι απρόσωπος ως προς την προέλευσή του και, γενικός, ως προς το αντικείμενό του και εκφράζει, άλλωστε, τη γενική θέληση, δεν είναι δυνατόν να απειλεί τις ελευθερίες γι’ αυτό και τεκμαίρεται σύμφωνος με το Σύνταγμα. Τώρα λοιπόν που η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι επίκαιρη, μήπως πρέπει η Ελλάδα να ακολουθήσει την Γαλλία στην συνταγματική κατοχύρωση του δικαιώματος των γυναικών πάνω στο ίδιο τους το σώμα;

Δεν λέω κάτι καινοτόμο ουσιαστικά, λέω απλά ότι «η ευκολία με την οποία ο δυτικός πολιτισμός πετάει όσα κατέκτησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο» (όπως αναφέρει ο ίδιος εκλεκτός τραγουδοποιός) βγάζει μάτι. Αλλά φταίνε όλα τα συστημικά κόμματα κι η κυβέρνηση μαζί, καθώς η στάση τους ότι «είναι λυμένο θέμα [σσ. όντως είναι] και δεν συζητιέται» αφήνει κόσμο ευεπίφορο στην πλύση εγκεφάλου και την κούφια «αντισυστημικότητα». Δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες όταν -ο μη γένοιτο- γίνουμε Ουγγαρία. Δεν θα πούμε ας προσέχατε. Γιατί θα λουστούμε όλες μας τα αποτελέσματα των επιλογών των οπαδών του «π0τν@ όλα!».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News