Αν το ζήτημα των προσωπικών δεδομένων δεν μου έθετε έτσι κι αλλιώς κάποιους φραγμούς, αυτό το κείμενο θα ήταν μήνυμα σε μπουκάλι ή κάτι που θα έμοιαζε με τις παλιές ανακοινώσεις του Ερυθρού Σταυρού.
Εδώ και καιρό, στη σκέψη μου πηγαινοέρχεται μία δασκάλα (μου) απ’ το δημοτικό. Πόση δουλειά είχε ρίξει αυτή η γυναίκα μαζί μας. Πόσο σπουδαίος άνθρωπος η κυρία Τασία με τη λευκή τούφα στα μαύρα μαλλιά της και τότε ίσως να θεωρούσαμε κι αυτονόητη την αγάπη, την αλληλεγγύη και την καθόλου γλυκερή τρυφερότητά της.
Στα πρώτα 80s, εκεί που τα παιδιά των μεταναστών, ανυποψίαστα και αβοήθητα έμπαιναν στα ελληνικά δημόσια σχολεία, είχες την Τασία να λέει proactively «να προσέχουμε τα ξενάκια μας, δεν πειράζει αν αντιγράφουν λίγο, δεν θυμώνουμε, βοηθάμε, δεν ξέρουν ακόμη καλά τη γλώσσα». Και δώσ’ του πάνω από μουτζουρωμένα τετράδια και στενοχωρημένες καρδιές η Τασία να μοιράζει την αγάπη της, χωρίς να τη βάζει σε δοσομετρητή.
Τραγούδια και βιβλία και bazaar για όσους μαθητές ζορίζονταν οικονομικά και κάποτε μια φασαρία για έναν μαθητή που ήρθε στο σχολείο με πορτοκαλί παντελόνι (μιλάμε για το ’80, έτσι;) και άρχισαν κάτι ήπια, αλλά πολύ φαρμακερά πειράγματα και ο μικρός πάτησε τα κλάματα.
«Αητός» η Τασία, βούτηξε τον φαρμακωμένο πιτσιρίκο στην αγκαλιά της και μας άρχισε στο καθόλου τυχαίο κουβεντολόι για το πορτοκαλί, που κι αυτό χρώμα είναι και μάλιστα πολύ ωραίο και ό,τι θέλουμε θα φοράμε, ό,τι μας κάνει να νιώθουμε όμορφα και άνετα και αν κάποιος την κορόιδευε που της αρέσουν τα χρώματα, θα τον λυπόταν λίγο γιατί κάποιος του έμαθε να βλέπει τον κόσμο «γκρι».
Παρηγοριά και έναν καλό λόγο στους κακούς βαθμούς, ωραίες σκέψεις για το πώς θα πήγαινες ένα βήμα παραπέρα στους καλούς βαθμούς, ψυχραιμία και σοβαρότητα στα μεμονωμένα ακόμη τότε περιστατικά βίας, κρυφή βοήθεια, όπως έμαθα χρόνια μετά, σε παιδιά με προβλήματα στο σπίτι, ενθάρρυνση στα κορίτσια να παίζουν και στα «αγορίστικα» παιχνίδια, αληθινός ενθουσιασμός για τις νίκες μας και στήριγμα για τις μικρο-αποτυχίες.
Θα φανεί αφελές, αλλά όποτε τη σκέφτομαι, χαμογελάω και νιώθω κάπως τυχερή που έχω να θυμάμαι μια τέτοια γυναίκα, παρούσα αλλά όχι και άμεσα εμπλεκόμενη ακριβώς, στην ανήλικη ζωή μας. Και σε μέρες που το πράγμα βουλιάζει πολύ και σοβαρά και όλα μοιάζουν ανυπόφορα χαμένα, που ο passive aggressive τόνος μοιάζει να είναι ο μόνος κώδικας συνεννόησης, που κανείς δεν (σου) χρωστάει καλή κουβέντα, αναρωτιέμαι που να ‘ναι κι αν η ζωή της φέρθηκε καλά. Όσο καλά φέρθηκε εκείνη σ’ εμάς, σαν αληθινή δασκάλα, χωρίς την παραμικρή τοξικότητα και ούτε ένα τόσο δα παραστράτημα.
Και κυρίως, αν η κυρία Τασία άφησε sequel στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Θα ήταν ωραίο. Βασικά, θα ήταν τέλειο. Το πιο πιθανό είναι να μην το μάθουμε ποτέ. Αλλά «αν» παρ’ ελπίδα αυτό το κείμενο τη βρει κάπως, κάπου, από κάποιον, ας της πει και ένα «ευχαριστώ».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το παράδειγμα της κυρίας Τασίας αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως υπάρχουν άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό σε οποιαδήποτε εποχή και ανεξαρτήτως του πως γαλουχήθηκαν από την τότε κοινωνία!
Υπέροχη δασκάλα κι υπέροχη η ιστορία που μοιράστηκες. Δίνει ελπίδα πως στην εκπαίδευση υπάρχουν άνθρωποι πρότυπα. Ας ελπίσουμε λοιπόν πως είναι πολλοί και θα γίνουν περισσότεροι τέτοιοι εκπαιδευτικοί.