Αν είναι πανεύκολο να ακολουθήσει κάποιος μια γυναίκα μέχρι την πόρτα της, αν είναι ένα τίποτα να της φωνάξει μια προστυχιά μέσα από το παράθυρο του αμαξιού του, συνήθως μια αηδία που θεωρεί και κομπλιμέντο, άλλο τόσο είναι εύκολο να κάνει κάτι, ερήμην της: να τη φωτογραφίζει, να τραβάει βίντεο, ουσιαστικά να την παρενοχλεί με τον πιο αθόρυβο, τον πιο ύπουλο τρόπο. Μέχρι να τον καταλάβει.
Αυτό που συνέβη τις προηγούμενες ημέρες με τη Μαίρη Συνατσάκη δεν είναι κάτι καινούριο.
Ναι, όσο αθώο είναι χρόνια τώρα το χυδαίο cat-calling, η ευκολία του να μπορεί κάποιος να ξεστομίσει ό,τι βρωμιά του κατέβει στο κεφάλι σε μία άγνωστη του γυναίκα, η άνεση του να μπορεί να τρομοκρατήσει κάποια, θεωρώντας ότι την “ανεβάζει” και ότι “μωρέ, τα θέλουν αυτά οι γυναίκες, για να επιβεβαιώνονται”.
Ναι, γιατί η πατριαρχία συνηθίζει πολύ βολικά να μπερδεύει τα όρια. Να κουκουλώνει το σφύριγμα της δεκαετίας του ’50 με το “τι μουν@ρ@ είσαι εσύ”. Να νομίζει ότι αναβιώνει σκηνές του Τορνατόρε τύπου Μαλένα, ενώ απλώς τρομοκρατεί και απειλεί ευθέως και χωρίς καμία συνέπεια τη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική ηρεμία ανυποψίαστων γυναικών.
Δεν είναι ότι στην εξίσωση του χυδαίου cat-calling προστέθηκε η βιντεοσκόπηση / φωτογράφιση. Αυτή υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό. Απλώς, το συνηθισμένο ήταν ο τρόμος του revenge porn, ένας τρόμος που καλλιεργήθηκε μέσα στα χρόνια από τις τραγωδίες άλλων γυναικών. Τρόμος για το πώς μια ιδιωτική στιγμή μπορεί να διαρρεύσει, να εξευτελίσει το θύμα, να το στιγματίσει για πάντα.
Το ασυνήθιστο, η φρέσκια απειλή είναι να περπατάς στον δρόμο και κάποιος να φωτογραφίζει ένα άτυχο up-skirt, επειδή έκατσες στραβά σε μία καρέκλα ή στα σκαλιά της δουλειάς σου για να φας ή να καπνίσεις στο διάλειμμά σου. Ο καινούριος φόβος είναι να περπατάς και κάποιος να βιντεοσκοπεί τα οπίσθια ή το ντεκολτέ σου, ενώ εσύ νόμιζες ότι τσεκάρει τα νέα ή σκρολάρει και ενώ περπατούσες ανυποψίαστη για τη δουλειά, για τη σχολή, για όπου ήθελες.
Όλα τα άλλα είναι παλιά που η πατριαρχία φροντίζει κάθε λίγο να τα επαναφέρει με νέα αμπαλάζ: το να πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πόσο μίνι είναι το μίνι, πόσο στενό το τζιν και μήπως να μη φορέσεις κολάν ή φόρεμα σήμερα που θα γυρίσεις αργά στο σπίτι. Το να φοβάσαι μη σε πουν τρελή, επειδή υποψιάστηκες ότι ο τύπος απέναντι κάτι κάνει με το κινητό του που σε αφορά. Και ζήτησες τα ρέστα.
Απόψεις σαν του Τσουρού που ανησύχησε για την “αστυνομία των κινητών”, για το τι είναι παράνομο και τι όχι (αλήθεια, πείτε μας, γιατί την τελευταία φορά που κοιτάξαμε τον Ποινικό Κώδικα η παράνομη φωτογράφιση / βιντεοσκόπηση επέσυρε ποινή φυλάκισης 10 ετών), για το με ποιο δικαίωμα απηύθυνε τον λόγο η Συνατσάκη σε έναν πιθανό σεξουαλικό παραβάτη (ναι, ναι υπερβολές) απλώς ενθαρρύνουν όλη αυτή την απειλή εναντίον των γυναικών.
Που δεν την αναφέρουν για να μην τις πουν τρελές και υστερικές. Που δεν διαμαρτύρονται, γιατί μπορεί να μην κατάλαβαν καλά. Που δεν θέλουν να νομίσουν οι άλλοι ότι έχουν ιδέα για τον εαυτό τους ότι τους κολλάνε στο δρόμο Που θα πνιγούν στις ενοχές, επειδή η γλοιώδης συμπεριφορά “δεν συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, αμάν μωρέ ούτε ένα κομπλιμέντο δεν μπορούμε να σας κάνουμε πια”.
Ας σταματήσουμε μ’ αυτές τις ανοησίες. Η Συνατσάκη έπραξε μια χαρά. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού, κλείνουν το μάτι στην παρενόχληση και τη σεξουαλική βία και αφήνουν περιθώριο για τα χειρότερα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
