Τις μέρες που σχεδιάζαμε τα πρώτα podcasts της σειράς «Για μια Γεωγραφία του Γυναικείου Σώματος» σε συνεργασία με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση ήθελα η Κατερίνα Βρανά να είναι η πρώτη που θα πάρει τον λόγο, η πρώτη που θα εγκαινιάσει αυτό το project.
Έχοντας περάσει εγώ η ίδια μία εξαιρετικά σοβαρή περιπέτεια υγείας και μην έχοντας βρει ακόμη το θάρρος να μιλήσω γι’ αυτή, ήθελα να ακούσω από μία τέτοια γυναίκα, πώς είναι να ξανασυστήνεσαι με το σώμα σου, να το ανακαλύπτεις ξανά και άθελά σου να γίνεσαι φάρος πείσματος και σθένους.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση το γυναικείο σώμα. Κουβαλά πάνω του πολλές συνιστώσες, πολλές δυνάμεις και μονοπάτια, μεταβλητές και μυστικά και κυρίως ταμπού, πράγματα για τα οποία δεν σου μιλά κανείς και πρέπει να τα ανακαλύψεις μόνη. Και η συνάντηση με τη Βρανά στον «αέρα» της LiFO ήταν σαν ένα δροσερό αεράκι που ξεκλείδωνε παράθυρα και μιλούσε για τόσα, για τα οποία συνήθως ψιθυρίζουμε και τους κρυβόμαστε.
Tο λέω ανοιχτά, ότι αυτά που καταλογίζουμε στον εαυτό μας ως ρηχά, δεν είναι! Διότι το να προσέχεις τον εαυτό σου και να σου χαίρεσαι για την εμφάνισή σου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το θέμα είναι να διατηρήσεις την ισορροπία.
Όπως, το ποιες είμαστε όταν ασθενούμε και πονάμε, όταν αδυνατούμε να είμαστε όπως πριν, όταν ξανασηκωνόμαστε μετά από μία σοβαρή μάχη και πρέπει να γνωριστούμε ξανά με αυτό το σάρκινο όχημα με το οποίο πορεύομαστε στη ζωή. Όταν χάνουμε τον εαυτό μας και τις παλιές μας συνήθειες, όταν αλλάζει η εικόνα μας και οι δυνατότητές μας, αλλά όχι η θέλησή μας να ζήσουμε όπως μας αξίζει.
Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το πρώτο επεισόδιο της σειράς –ολόκληρο, με προσκεκλημένες τη Φωτεινή Τσαλίκογλου και την Ίριδα Γεωργιάδου μπορείτε να το ακούσετε εδώ- είναι απλώς το μάθημα θάρρους και δύναμης που ένα απόγευμα η Βρανά μας έδωσε στο στούντιο, με εμάς να κρατάμε την ανάσα μας, ισορροπώντας μεταξύ συγκίνησης και ξέφρενου γέλιου και εκείνη, πολλά περισσότερα από μία εξαιρετική stand up comedian, να μιλά ελεύθερα, γάργαρα, ανοιχτά για εμάς τις γυναίκες, για τους άλλους, για την εικόνα μας, για το σεξ και κυρίως για την αγάπη του σώματός μας σε κάθε του φάση, σε κάθε «ό,τι» μπορεί να μας συμβεί.
— Για το ποιες είμαστε όταν ασθενούμε:
«Όταν αρρωσταίνεις σοβαρά γίνεσαι σύμπτηξη και συγχρόνως ο μισός σου εαυτός. Δηλαδή, γίνεσαι τα πιο βασικά σου χαρακτηριστικά και είσαι και περισσότερο ο εαυτός σου και λιγότερο ο εαυτός σου, συγχρόνως, αν μπορεί να γίνει αυτό. Γιατί μετά από μία πολύ σοβαρή αρρώστια, πολλά πράγματα δεν έχεις τη δύναμη να τα κάνεις και την ίδια στιγμή αυτά που έχουν απομείνει είναι η πολύ… ουσία του ποια πραγματικά είσαι».
— Για το ότι συνήθως πρέπει εμείς να παρηγορούμε τους άλλους, ακόμη και όταν βρισκόμαστε στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μας:
«Μέσα στην ατυχία μου, μου συνέβη κάτι πολύ τυχερό. Όταν ξύπνησα από το κώμα, επειδή ήμουν ακόμη διασωληνωμένη, ο σωλήνας σου χωρίζει τις φωνητικές χορδές και δεν βγαίνει ήχος όταν προσπαθείς να μιλήσεις. Έτσι, από τη μία δεν μπορούσα να εκφραστώ, από την άλλη δεν χρειαζόταν να κάνω «πατ πατ» σε κανέναν, γιατί δεν μπορούσα κιόλας. Αλλά, ναι, μου έχει τύχει πολλές φορές. Όχι με τους κοντινούς μου, γιατί οι δικοί μου είναι όλοι απίστευτοι κάφροι και έχουν φοβερό χιούμορ και το έχουν αντιμετωπίσει ότι σα να χρησιμοιώ την ασθένεια και την αναπηρία μου, ως δικαιολογία για να τεμπελιάσω. Είναι φοβερό αυτό. Ας πούμε, μου «τη λένε» συνέχεια, Αλλά αυτό που λες πιο πολύ μου έχει τύχει με τρίτους, πιο μακρινούς μου ανθρώπους, οι οποίοι νιώθουν την ανάγκη να μου πουν ότι «όλα θα πάνε καλά». Και να πρέπει να τους πω ότι «είναι ήδη καλά, μην αγχώνεσαι, εγώ το περνάω, δεν πειράζει» και είναι κάτι πολύ κουραστικό».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
— Για το σώμα που αλλάζει μετά από μία σοβαρή περιπέτεια υγείας:
«Εγώ, επειδή πέρασα από τη φάση της ολικής παράλυσης, ένιωθα τελείως αποξενωμένη από το σώμα μου. Και είμαι στον 5ο χρόνο αποκατάστασης και ακόμη δεν είμαι σίγουρη ότι έχω απόλυτη γνώση του σώματός μου όπως είναι τώρα, γιατί αλλάζεις νύχια, φτιάχνουνε μικροπράγματα, αλλάζει ο τρόπος που διαχειρίζομαι εγώ η ίδια αυτό το σώμα που έχει περάσει από διάφορα κύματα. Μπορώ να σου μιλήσω για μία φοβερή αίσθηση ελευθερίας. Δηλαδή: μετά από αυτό που πέρασα δεν με νοιάζει και να παχύνω, δεν με νοιάζει που έχω κυτταρίτιδα. Ειλικρινά σου μιλάω: στ’ αρχίδια μου, παρντόν στις ωοθήκες μου! Μου έχει φύγει πολύ αυτό το άγχος. Μάλλον και για την ακρίβεια με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο καθημερινό άγχος μου ήταν η εμφάνισή μου. Παλιά. Γιατί τώρα δεν με νοιάζει. Είμαι άτομο που μπορείς να με πεις και κοκέτα, μου αρέσει να προσέχω τον εαυτό μου, μου αρέσουν τα αξεσουάρ, μ’ αρέσει να ασχολούμαι και με τα ρούχα. Τώρα μπορώ να φοράω και δωδεκάποντα τακούνια χωρίς να πονάνε και τα πόδια μου. Όμως, τώρα είναι που συνειδητοποιώ πόσο ένιωθα ότι το σώμα μου έπρεπε να είναι το καλύτερο που μπορούσε να είναι ανά πάσα στιγμή. Και από τότε που αρρώστησα, αυτό που με νοιάζει είναι να είμαι υγιής. Και δεν πειράζει να έχω μερικά μιλά παραπάνω ή μερικά κιλά πιο κάτω ή αν έχω κυτταρίτιδα. Με την κυτταρίτιδα είναι που γελάω πάρα πολύ γιατί όταν ήμουν στο νοσοκομείο τους έλεγα: «Μια που σχεδόν πέθανα, δεν κάνουμε και μία λιποαναρρόφηση σε κανά μπουτάκι; Μια που είμαι εδώ, να μην το φτιάξουμε λίγο;». Και επίσης, μπορεί το σώμα μου να ξέχασε να περπατάει, να κουνιέται, να μιλάει, αλλά περίοδο, ημικρανία και κυτταρίτιδα τα θυμάται μια χαρά. Δεν ξέχασε τίποτα από αυτά τα τρία. Με το σώμα μου τσακωθήκαμε αρκετές φορές αυτά τα 5 χρόνια, αλλά είναι πολύ καλούλι. Με έχει στηρίξει πάρα πολύ, έχω μάθει να το αγαπάω. Με κράτησε ζωντανή, έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει ένα σώμα, που είναι να με κρατήσει ζωντανή και να μου επιτρέψει να ζήσω τη ζωή μου. Κι από τότε το αγαπάω ένα ‘τσικ’ παραπάνω και δεν το καταπιέζω. Αν θέλει να φάει πίτσα θα φάει πίτσα!».
— Για τη σεξουαλικότητα και τη σεξουαλική ζωή ανθρώπων με αναπηρία:
«Με εμένα έχει αλλάξει πάρα πολύ αυτή η έκφανση της σεξουαλικής ζωής. Έχει επηρεαστεί πάρα πολύ η σεξουαλικότητά μου. Το συζητούσα προχθές και με ένα άλλο άτομο με αναπηρία ότι έχει συμβεί αυτό. Ακριβώς επειδή το σώμα μου δεν το ελέγχω και δεν το χρησιμοποιώ όπως πριν. Οπότε δεν έχω καθαρή εικόνα για το πώς φαίνομαι στους άλλους. Ξέρω πώς νιώθω εγώ. Αλλά εγώ ακόμη παλεύω με τις καινούριες δυνατότητες του σώματός μου έχει επηρεάσει πολύ τη σεξουαλικότητά μου και το πώς νιώθω εγώ…σέξι! Αυτό δεν το έχω λύσει ακόμη να σου πω την αλήθεια, ακόμη το ψάχνω. Είναι στιγμές που νιώθω ότι θα μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω και είναι άλλες φορές που σκέφτομαι καθαρά πρακτικά. Ας πούμε, αν θέλω να αλλάξω στάση την ώρα του σεξ, επειδή δεν έχω ισορροπία, θα πρέπει να καλέσω άλλο ένα άτομο να με βοηθήσει να αλλάξω στάση; (γελάει). Τέτοιες ερωτήσεις, Χριστίνα μου!».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
— Για την εμφάνιση και την περιποίηση του σώματος:
«Στη φάση μεταξύ ζωής και θανάτου, σε πιάνουν κάτι άγχη του στυλ “το μαλλί μου”. Με έπιασε άγχος για το στήθος μου, του στιλ “είμαι ξαπλωμένη 4 μήνες και δεν μου έχετε βάλει σουτιέν, τι φάση; Θα σηκωθώ και θα είναι πεσμένο;”. Και να μου λένε οι γονείς μου: “Kούκλα μου, επέστρεψες από τον θάνατο! – Ε, ναι, αλλά το βυζί μου δεν θα είναι στητό; Τι εννοείς;”. Συγκινήθηκα και τώρα το λέω ανοιχτά, ότι αυτά που καταλογίζουμε στον εαυτό μας ως ρηχά, δεν είναι! Διότι το να προσέχεις τον εαυτό σου και να σου χαίρεσαι για την εμφάνισή σου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το θέμα είναι να διατηρήσεις την ισορροπία. Να μην είναι, ας πούμε, όλη σου η ζωή ο καλλωπισμός. Υπάρχουν κι άλλα στη ζωή. Αλλά το να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου και το σώμα σου είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και είναι φοβερό πόσο μία μικρή, μικρή περιποίηση μπορεί να σου αλλάξει τη διάθεση. Εγώ, επειδή τυφλώθηκα για ένα διάστημα, όταν άρχισα να ξαναβλέπω, μου βάψανε τα νύχια μου για να τα βλέπω πιο καλά. Δεν καταλαβαίνεις πόσο πωρώθηκα! Ήταν η καλύτερη φάση! Επειδή πριν έτρωγα τα νύχια μου, τότε λόγω παράλυσης δεν μπορούσα να τα φέρω στο στόμα για να τα φάω –μεγάλη υπόθεση!- και είχα πανέμορφα νύχια. Μου τα βάψανε και το χαιρόμουν απίστευτα. Ή τα μαλλιά μου, ας πούμε, που προφανώς με αυτά που πέρασα είχαν αδυνατίσει λιγάκι και μου τα δένανε κοτσίδες νοσοκόμες σε στιλ Πίπη Φακιδομύτη, για να περάσουν αυτές καλά, αλλά εμένα μου έφτιαχνε το κέφι όλο αυτό».
— Ένα μήνυμα για όλες – για το σώμα κάθε γυναίκας:
«Αγάπα το. Κάτσε, συζήτησε λίγο μαζί του. Εγώ θα έλεγα ξεκινήστε με πολύ ωραίες ενυδατικές κρέμες γιατί μαλακώνουν το δέρμα απίστευτα. Γίνεται το δέρμα τόσο απαλό που πωρώνεσαι λίγο! Και να θυμάσαι ότι και να έχεις μερικές καμπύλες παραπάνω είναι και λίγο σεξουλιάρικο και λίγο κάβλα αν μου επιτρέπεται κορίτσια. Οπότε εγώ θα έλεγα ξεκινήστε να απλώνετε ενυδατικές, γιατί έτσι ξαναγνωρίζεις το σώμα σου. Χέρια, πόδια, μπούτια. Και να τους μιλάτε. Και με υποκοριστικά. Εγώ πέρασα μια φάση –Χριστίνα, εδώ θα πέσει πολύ “μπιπ” , σε προειδοποιώ- όπου έπρεπε να κάνω μια άσκηση κατά την οποία έπρεπε να κουνάω τα χέρια μου και να βάζω μόνη μου ενυδατική κρέμα στο σώμα μου και ξεκίνησα και έλεγα: “Γεια σου, πατουσίτσα! Γεια σου, γαμπίτσα! Γεια σου, μπουτάκι! Ω, το μουνάκι μου, το καλό! Γεια σου, κωλαράκι! Τι γίνεστε; Τι νέα σήμερα; Κοίτα, Κατερίνα σήμερα δεν κουνάω πολύ καλά, αλλά αύριο θα γίνει της πο@@@ν@ς!”. Αυτά έλεγα στον εαυτό μου και γελούσα, αλλά κυρίως εκείνο που έκανα ήταν ότι γνωριζόμουν ξανά με το σώμα μου. Αυτό που θίγεις είναι τόσο σημαντικό, όμως ξεχνιέται. Και δυστυχώς, νομίζω ότι το μειώνουμε»
— Για το ταμπού της αυτοϊκανοποίησης:
«Ρε Χριστίνα, το άλλο που δεν συζητάμε καθόλου και είναι ταμπού είναι η αυτοϊκανοποίηση. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό όταν επανέρχεσαι από τέτοιο τραύμα στο σώμα, να μάθεις λίγο να δίνεις εσύ ικανοποίηση στον εαυτό σου. Όχι μόνο ο σύντροφός σου. Γιατί πρέπει να ξαναγίνει γνωριμία και σ’ αυτόν τον τομέα. Γιατί το σώμα σου έχει περάσει κάτι που το έχει αλλάξει, το έχει συντρίψει και το έχει μεταμορφώσει και πρέπει να μάθεις πώς λειτουργεί ξανά υπό αυτές τις συνθήκες. Εξερεύνησέ το λίγο. Δες, οι ρώγες δουλεύουν όπως πριν; Όλα τα υπόλοιπα; Θα ήθελα να τα συζητάμε πιο ανοιχτά όλα αυτά, αλλά είναι δύσκολο. Έχω μία φίλη Αμερικανίδα, κωμικός και αυτή, η οποία λέει το εξής: Ακούς συχνά ότι ένας πατέρας έδειξε στον γιο του πώς να αυτοϊκανοποιείται. Ξέρεις, κάν’ το με δύναμη, γερά, μπράβο! Ποτέ δεν θα ακούσεις κανέναν να λέει στην κόρη του: Αγάπη μου, μικρά κυκλάκια, μικρά κυκλάκια!».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
