Μοιάζει αιωνιότητα, αλλά από τη θαρραλέα αποκάλυψη της Σοφίας Μπεκατώρου, που σηματοδότησε την έναρξη του ελληνικού #MeToo έχει περάσει ένας χρόνος. Γράφτηκαν ύμνοι για τη Χρυσή Ολυμπιονίκη που είχε το σθένος να μιλήσει ανοιχτά για τα όσα βίωσε και ήταν το δικό της θάρρος που δημιούργησε ντόμινο αποκαλύψεων και μαρτυριών, στέλνοντας κόσμο στη φυλακή για πράξεις κακουργηματικού χαρακτήρα.
Το “μετά”, όσο κι αν πολλοί έχουν βαρεθεί να το ακούνε (εμείς πάντως δεν θα βαρεθούμε να το γράφουμε, μέχρι να γίνουν αυτά που πρέπει να γίνουν) είναι ότι το ελληνικό #MeToo γνώρισε στασιμότητα. Σαν κάποιος να τράβηξε φρένο.
Προφανώς και έπεσαν τηλέφωνα. Προφανώς και ασκήθηκαν -και ακόμη ασκούνται- πιέσεις. Προφανώς και υπάρχει ολόκληρος μηχανισμός πίσω από αυτή τη στασιμότητα. Δεν είναι δυνατόν όλος αυτός ο κουρνιαχτός να αφορούσε μόνο τον χώρο του αθλητισμού και την ευρύτερη περιοχή της Τέχνης και του θεάματος..!
Δεν είναι δυνατόν στους κόλπους όλων των υπόλοιπων επαγγελματικών κατηγοριών να δραστηριοποιούνται και να κατοικούν άγιοι. Όμως, το πιο σοβαρό εδώ -ίσως και ελπιδοφόρο, ταυτόχρονα- δεν είναι καν η στασιμότητα πια.
Χθες, μετά την καταγγελία της Μαρίας Παπάκου για τα όσα ως ανήλικη πρωταθλήτρια υπέστη από τον αρχιπροπονητή της Εθνικής Ενόργανης, κανείς, μα κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα. Δεν βρέχει πια ανθρώπους. Ούτε τώρα, ούτε τότε, όμως. Δεν είναι απλώς ότι οι καταγγελίες του πρώτου καιρού μας “μπούκωσαν” και δεν σοκαριζόμαστε πια. Δεν είναι ακριβώς ότι συνηθίσαμε στο “τέρας”.
Είναι ότι βαρεθήκαμε τη σποραδικότητα και τον μεμονωμένο τρόπο που αντιμετωπίζονται πια αυτά τα περιστατικά, ενώ όλοι γνώριζαν και όλοι απλώς το βούλωναν. Μία διωξούλα εδώ, μία συλληψούλα παρέκει, μία φυλάκιση παρακάτω, σε λίγα χρόνια έξω και καθυστερήσεις, καθυστερήσεις, καθυστερήσεις. Βιαστές και παιδοβιαστές κυκλοφορούν ανάμεσά μας, κόσμος -σαν την προπονήτρια της Παπάκου- τους γνωρίζει, δεν μιλά και δεν ντρέπεται να έχει ανόητες απορίες για το αν της “την έπεσε” (!) και όλοι εμείς κάπου ανάμεσα κινούμαστε με μόνο μας όπλο μάτια κι αυτιά ανοιχτά.
Είναι μία συλλογική απογοήτευση -που όμως δεν πρέπει να νικήσει- ότι στο τέλος δεν θα γίνει τίποτα ουσιαστικό. Είναι μια κρίσιμη καμπή, έναν χρόνο μετά την ανακουφιστική αρχή που έκανε η Μπεκατώρου και την έστρωσε σαν χαλί για όσες και όσους την ακολούθησαν, στην οποία φορείς και θεσμοί καλούνται τώρα να καταθέσουν έμπρακτες διαβεβαιώσεις για σοβαρές κινήσεις.
“Και το ελπιδοφόρο ποιο είναι;”, θα αναρωτηθεί ολόσωστα κάποιος. Το ελπιδοφόρο είναι ότι παρά τις προσπάθειες να μείνει κλειστό το καπάκι του υπονόμου, οι άνθρωποι που κακοποιήθηκαν ξέρουν ότι με τις αποκαλύψεις τους “περνάνε” λίγο από το κουράγιο τους στους υπόλοιπους.
(Η Παπάκου είναι σήμερα 38 ετών. Προχωρώντας σε καταγγελία για κάτι που της συνέβη στα 14, ο βολικός Νόμος και ο συνήγορος υπεράσπισης του αρχιπροπονητή θα προσγειωθούν μαλακά σ’ αυτό που λέγεται “παραγραφή”. Αν όμως, οι ασχήμιες του αρχιπροπονητή δεν σταμάτησαν -προφανώς- στην Παπάκου; Αν υπάρχουν παιδιά που έζησαν τα ίδια στα χέρια του, μεταγενέστερα; Δεν οφείλεται σ’ αυτές τις υποθέσεις και σ’ αυτούς τους τραυματισμένους ανθρώπους λίγη παραπάνω έρευνα;)
Και ακριβώς επειδή κανείς δεν μπορεί να υπαγορεύσει στα θύματα πότε και πώς θα καταγγείλουν ό,τι τους συνέβη, είναι στο χέρι των ανθρώπων της Δικαιοσύνης και των εισαγγελικών αρχών να κάνουν αυτό που πρέπει: άμεσα, δυνατά, αποτελεσματικά. Τώρα είναι η στιγμή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
