Ηλικιακός ρατσισμός και πώς να τον ισοπεδώσετε

Απ’ όλους τους ρατσισμούς του κόσμου, ο γελοιοδέστερος όλων, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνος, είναι ο ηλικιακός ρατσισμός.

Αν και αφορά και εντοπίζεται και στα δύο φύλα, ωστόσο, εκδηλώνεται κυρίως προς γυναίκες, με άλλοθι τις αλλαγές στην εξωτερική εμφάνιση. Ωστόσο, με τον ηλικιακό ρατσισμό η πραγματική επίθεση γίνεται προς την προσωπικότητα και στοχεύει -συνήθως- στον αφανισμό μίας ισχυρής αντιπάλου από όλα τα πεδία της σύγχρονης ζωής που “σηκώνουν” ανταγωνισμό: το επαγγελματικό, το κοινωνικό, το διαπροσωπικό, κ.λπ.

Στη χώρα μας, που κατά παράδοση εμφανίζεται γεμάτη σεβασμό προς τους απανταχού πρεσβύτερους, είναι να απορείς σε ποιο ακριβώς σεντούκι κρύβουμε τόσο μίσος για τις γυναίκες που μεγαλώνουν και τέτοια απέχθεια για τα γεράματα, από τα οποία δεν γλιτώνει -καλώς εχόντων των πραγμάτων- δεν γλιτώνει κανείς.

Δεν έχει καμία σημασία αν το κάπως αφελές κλισέ “τόπο στα νιάτα” σε πολλές περιπτώσεις αποδείχθηκε απλώς ένα πονηρό (πολιτικό) σύνθημα, σε κάθε περίπτωση αποτελεί μία συνθήκη εξαιρετικά οδυνηρή για τις γυναίκες που προτού τις περιθωριοποιήσει -επαγγελματικά και κοινωνικά-, τις έχει ρημάξει ψυχολογικά, συναισθηματικά και οικονομικά στον αγώνα να παραμείνουν νέες.

Και αν το προηγούμενο διάστημα αποτελούσε ταμπού το να θίξει μια γυναίκα αυτή την καλλιέργεια αδικίας και ανισότητας, στο παρόν σταδιακά φαίνεται να περνάμε σε άλλη πιο δυναμική φάση και ακριβώς όπως στηλιτεύεται το body shaming με τον ίδιο ακριβώς τρόπο “ξεκαρφώνεται” και ο ήλος του age shaming.

Μέσα σε λίγα 24ωρα, τουλάχιστον δύο πασίγνωστες γυναίκες της ελληνικής τηλεόρασης αναφέρθηκαν στο age shaming, χρησιμοποιώντας τα ίδια του τα όπλα, τις λέξεις και τις τακτικές του, για να γίνει απολύτως σαφές στο που αναφέρονται.

Από τη μία η Ναταλία Γερμανού που με χιούμορ, αλλά όχι χωρίς πικρία αναφέρθηκε στα γελοία σχόλια περί “γριάς” που πολύ συχνά βλέπει στα social media και ειδικά κάθε φορά που κάποιος θέλει να της ασκήσει κριτική για κάποια θέση που εξέφρασε στην εκπομπή της. 

Κι από την άλλη, η Βίκυ Καγιά που σε πρόσφατη συνέντευξή της αποκάλυψε ότι εδώ και καιρό έχει ζητήσει από φωτογράφους και υπεύθυνους περιοδικών και site να εγκαταλείψουν το φώτοσοπ σε ό,τι αφορά τη δική της εικόνα.

Μπορεί να φαίνεται αστείο ή πανεύκολο να συμβεί, όμως, κοιτώντας το τι ακριβώς συμβαίνει στα ελληνικά media, στην τηλεόραση και τον χώρο του θεάματος, τα παραπάνω δεν είναι εύκολα. Η δικτατορία της εικόνας, που θέλει τη γυναίκα για πάντα νέα, δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να εντοπιστεί με λίγα λεπτά ζάπινγκ. (Και φυσικά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το πού και το πώς αισθάνεται καλά μία γυναίκα).

Κι αν αυτά συμβαίνουν εκεί που πέφτει το φως της κάμερας, σε άλλα επάγγέλματα, ο ηλικιακός ρατσισμός εκδηλώνεται με τρόπους ακόμη πιο οδυνηρούς και χειροπιαστούς απ’ ό,τι ένα κακό σχόλιο στα social media. Υποβαθμίσεις, προαγωγές που δεν ήρθαν ποτέ, απομακρύνσεις από πόστα ευθύνης που συνέβησαν ακριβώς με την επίκληση της ηλικίας εξηγούν τον λόγο που πολλές φορές από τα βιογραφικά ικανότατων γενικών -σε όλο το φάσμα της επαγγελματικής ζωής και του επιχειρείν- απουσιάζει η ημερομηνία γέννησης…

Το πρόβλημα γιγαντώνεται και διαιωνίζεται, όταν η γυναίκα πειστεί ότι από μία ηλικία και μετά είναι ανεπαρκής στην εργασία και τις υποχρεώσεις της λόγω ηλικίας. Όταν αφομοιώσει ότι οποιαδήποτε ηλικία μετά τα 30 είναι ένας παγερός, ερημικός τόπος γεμάτος μοναξιά. Και αυτό είναι ακόμα ένα πρόβλημα, το οποίο πρέπει να αναφέρουμε ανοιχτά, μήπως και κάποια στιγμή τελειώσουμε και μ’ αυτό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News