Η Gloria Steinem, δημοσιογράφος, συγγραφέας καθώς και ακτιβίστρια του φεμινισμού, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του σύγχρονου κινήματος στις ΗΠΑ. Η Steinem πέθανε προχθες στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 92 ετών, πλήρης ημερών, όπως πληροφορηθήκαμε. Τι να πούμε για εκείνη; Είναι άπειρα.
Για τις γυναίκες που παρακολουθήσαμε την ιστορική εξέλιξη του δευτεροκυματικού φεμινισμού τα γραπτά της ήταν επιδραστικά.
Εξέχουσα συγγραφέας και βασική πολιτική προσωπικότητα της εποχής της αντικουλτούρας, η Steinem ίδρυσε πολλούς οργανισμούς και έργα και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ήταν αρθρογράφος στο περιοδικό New York και συνιδρύτρια του περιοδικού Ms.
Το My Life on the Road διαμόρφωσε τον τρόπο αντίληψης της γυναικείας υπόστασης. Τα δοκίμιά της, τα άρθρα του περιοδικού της (“από γυναίκες για γυναίκες”, σας θυμίζει κάτι;) συνιστούν ένα σύμπαν αναφορών για όποια ενδιαφέρεται για την γυναικεία κατάσταση.
Όπως έγραψε ο Guardian, “H Steinem, σε αντίθεση με ορισμένες σύγχρονές της, ποτέ δεν απαρνήθηκε ή τροποποίησε τους πολλούς σκοπούς της, οι οποίοι περιλάμβαναν τα πολιτικά δικαιώματα, τη βία κατά των γυναικών και τον αγώνα για ισότητα. Συνέχισε να υποστηρίζει ότι κάθε μάθημα οικονομικών δεν πρέπει να ξεκινά με την παραγωγή αλλά με την αναπαραγωγή, και με την κατανόηση του πατριαρχικού ενστίκτου που περιορίζει το δικαίωμα μιας γυναίκας στην αντισύλληψη και την άμβλωση. Ήταν μια από τις πιο ένθερμες επικριτές του Ντόναλντ Τραμπ καθ’ όλη τη διάρκεια της ανόδου του στην εξουσία. Τον χαρακτήρισε «αρχηγό της παρενόχλησης», έναν άνθρωπο του οποίου η ρητορική και η συμπεριφορά ήταν αντίθετες με τις αξίες που είχε αφιερώσει τη ζωή της να υπερασπίζεται.
Όπως πολλές της γενιάς της, η Steinem εντάχθηκε στον φεμινισμό στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Στις πρώτες μέρες του γυναικείου κινήματος, καθώς αυτονομιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες και ουσιοκράτες που θεοποιούσαν το θηλυκό διατύπωναν τα επιχειρήματά τους, η Steinem αρχικά περιέγραψε τον εαυτό της ως ουμανίστρια. Είχε περάσει μια «περιπλανώμενη παιδική ηλικία», ζώντας στη φτώχεια για αρκετά χρόνια ως η μόνη φροντίστρια της ψυχικά ασθενούς και μερικές φορές βίαιης μητέρας της, Ρουθ. Η αδιάφορη μεταχείριση της μητέρας της από το ανδρικό ιατρικό επάγγελμα, έγραψε αργότερα η Steinem, τροφοδότησε το αίσθημα αδικίας που ένιωθε και την έβαλε στο πλευρό του αουτσάιντερ. Η Steinem ζούσε με τον φόβο ότι κι αυτή θα μπορούσε να βιώσει ψυχική ασθένεια, καταλήγοντας σαν τη μητέρα της «να περιπλανιέται στους δρόμους με νυχτικό».
“Η ίδια έκλαιγα όταν θύμωνα, και μετά άρχισα να μην μπορώ να εξηγήσω γιατί ήμουν θυμωμένη εξαρχής. Αργότερα ανακάλυψα ότι αυτό ενδημούσε στις γυναίκες. Ο θυμός υποτίθεται ότι είναι «μη θηλυκός», οπότε τον καταπιέζουμε – μέχρι να ξεχειλίσει. Μπορούσα να δω ότι το να μην μιλάω κάνει τη μητέρα μου να αισθάνεται χειρότερα. Αυτή ήταν η πρώτη μου υπόδειξη της αλήθειας ότι η κατάθλιψη είναι θυμός που στρέφεται προς τα μέσα. Έτσι, οι γυναίκες έχουν διπλάσιες πιθανότητες να είναι καταθλιπτικές. Η μητέρα μου πλήρωσε υψηλό τίμημα επειδή νοιαζόταν τόσο πολύ, αλλά μπορούσε να κάνει τόσο λίγα γι’ αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, με οδήγησε σε ένα μέρος ακτιβισμού όπου η ίδια δεν θα μπορούσε ποτέ να πάει.” -My Life on the Road
Όσες ξέραμε την Gloria Steinem από το έργο της νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τα θέματα που ανέδειξε. Το δικαίωμα στις νόμιμες αμβλώσεις, την ίση αμοιβή, τη βία μέσα στο σπίτι, την παρενόχληση στον χώρο εργασίας και την αυτοδιάθεση των γυναικών. Όπως χρωστάμε σε όλες τις πρωτοπόρους που έκαναν τη ζωή για τις γυναίκες πιο ίση με τους άντρες από πριν. Όσες δεν την ήξεραν, ευκαιρία να την ανακαλύψουν και τώρα. Ήταν άλλωστε ενεργή μέχρι το τέλος. Μόνο όφελος θα έχουν. Το νέο της βιβλίο, An Unexpected Life, αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γενικά είμαι της άποψης ότι το έργο και η προσφορά ενός ανθρώπου πρέπει να κρίνεται ως τέτοιο και πιθανές αντιρρήσεις ή προβλήματα της δράσης του που για κάποιους (δίκαια ή άδικα) θεωρούνται προβληματικά. Με αυτό θέλω να πω ότι δεν θεωρώ ότι πρέπει να υποτιμηθεί η αξία των γραπτών της GS και, συνεπώς, με το παρόν δεν εκφράζω αντίρρηση στην αναφορά που κάνετε στο έργο της. Θεωρώ όμως χρήσιμο να ανοίξουμε το κάδρο και να συμπεριλάβουμε και το ζήτημα της έντονης κριτικής που δέχθηκε η εν λόγω και, (όχι μόνο) και από ομάδες του γυναικείου κινήματος, λόγω της δράσης της.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεκτό και δημοσιεύουμε το σχόλιό σας για τον λόγο αυτό.
Μάλιστα. Κατ’ αρχας αυτό που μάλλον είναι πιο κοντά στην αλήθεια (και η μεταγενέστερη πορεία του εν λόγω θηλυκού το καθιστά πολύ πιο πιθανό) είναι, όπως και η ίδια έχει ισχυριστεί, το ότι όντως συνεργάστηκε με την cia στα τέλη του 1950 στο πλαίσιο αναζητησης τρόπων χρηματοδότησης διαφόρων φεστιβάλ νεολαίας σε διάφορα μέρη. Η ίδια είχε αναφέρει ότι στην αναζητηση χρηματων είχε έρθει σε επαφή με πολλές οργανώσεις, φορείς και ιδιώτες αλλά στο πλαίσιο του ψυχρού πολέμου όλοι έθεταν ως προϋπόθεση για την όποια χρηματοδότηση των όποιων δραστηριοτήτων που αφορούσαν νεολαία την προώθηση συντηρητικών και φιλοαμερικανικών θέσεων κι απόψεων κατά… Διαβάστε περισσότερα »
“και ευτυχως που συμπληρώσατε και το Λενιω μας με την cia πληροφορία σας γιατί διαφορετικά μπορεί να θαυμάζαμε σαν βλαμμένες κι ανιδεες αλλες γυναίκες που στην πραγματικότητα είναι πρακτοραντζες της cia, πωπω, μας σώσατε.” Ναι, μόνο που έκανα το αντίθετο. Είπα ότι ανεξάρτητα με την πολιτεία κάποιας (όπως και κάποιου) το αποτύπωμα που αφήνει η δράση του, πρέπει να αξιολογείται και να κρίνεται ανεξάρτητα από αυτό. Άρα το ότι η GS δούλευε για την CIA, δεν πρέπει να σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμηθεί ή να μην αναγνωριστεί το έργο της. Το πρόβλημα που μπορεί να δημιουργεί η κατάθεση της άποψής… Διαβάστε περισσότερα »