Η παγίδα του να μεγαλώνεις “μικρές πριγκίπισσες”

Πόσες φορές έχω στενοχωρηθεί, μαζί με όλες μας, που γυναίκες μεγαλώνουν για να γίνονται υποχείρια στους εκάστοτε συντρόφους τους. Ή έστω πειθήνιες, σε κουστουμάκια ραμμένα σε διαστάσεις άλλες από τις επιθυμητές. Ζούμε στο 2022 κι όμως υπάρχει μια τεράστια γενική οπισθοδρόμηση στην κοινωνία διεθνώς.

Όσο πιο καταπιεσμένη και οπισθοδρομική είναι μια κοινωνία, τόσο η γυναίκα είναι δεμένη στο άρμα της “εξουσιαζόμενης”. Η ελληνίδα παρά την εξέλιξη διδάσκεται υπόγεια να γίνει υποτακτική, ιδιαίτερα σε μικρές ηλικίες. Φαίνεται και από τις επιστολές που μας στέλνουν μεταξύ άλλων. Να είναι “καλό κορίτσι”, να μην απογοητεύει τους γονείς, να μην δίνει δικαιώματα… Δεν έτυχε όμως αυτό, δεν είναι κάτι εγγενές στο dna τους, αντιθέτως οφείλεται στο ότι ακριβώς έχει γαλουχηθεί να είναι πειθήνιες στην εξουσία του πατέρα με χίλιους τρόπους. Και της μητέρας τους επίσης, αλλά με άλλο τρόπο, καθώς η μητέρα ενίοτε αδειάζει την δική της προσωπική ματαίωση στα θηλυκά της οικογενείας επειδή της θυμίζουν επώδυνα τον εαυτό της.

Παλιά, η πατριαρχική μπότα που προσγειωνόταν βάναυσα στα θηλυκά της οικογένειας, δένοντάς τα στο άρμα του πατέρα-βεζύρη, δημιουργώντας αγόρια-πασάδες και κορίτσια-δούλες, ήταν μια αυταπόδεικτη μορφή εξουσίας. Άμα η κόρη έφερνε αντιρρήσεις, έπεφτε και σωματική βία. Αλίμονο σε όποιαν διέφερε από την καθεστηκυία τάξη! Έπρεπε να είναι και να φαίνονται “καλά κορίτσια”.

Στις σύγχρονες βερσιόν η κορούλα είναι για τους μοντέρνους μπαμπάδες “η μικρή του πριγκίπισσα”. Αλλά ενώ χαιρόμαστε που μπαμπάδες δείχνουν τόσο ενδιαφέρον και συμμετοχή στο μεγάλωμα, η έμφαση και ο τρόπος τους αποτελούν εξίσου μεγάλη καταπίεση. Καταπίεση η οποία κάνει άλλου είδους ζημία, διαλύοντας την προσωπικότητα και δημιουργώντας ένα απρόσιτο πρότυπο, το οποίο πρέπει να διατηρούν ακέραιο, καλοστιλβωμένο, απαστράπτον, τα κορίτσια αυτά, για να μην χάσουν.. τον βασιλικό τίτλο.

Και μόνον η χρήση του όρου “πριγκίπισσα” -έωλη, απαρχαιωμένη, ψευδομεγαλοπιασμένη για την πλειονότητα του πληθυσμού, άκυρη για χίλιους δυο λόγους- είναι ενδεικτική. Πιθανότατα την ζημιά την έχουν κάνει οι ιστορίες με τις “πριγκίπισσες της Disney” που ανατρέχουν στην παραμυθική αχλύ του παρελθόντος για να περάσουν υπόγεια μηνύματα. Τελευταίως οι ταινίες αυτές έχουν συμμορφωθεί στο σύγχρονο γίγνεσθαι με ένα λιγότερο… βασιλικό πρωτόκολλο, εντούτοις μια ολόκληρη γενιά αντρών και γυναικών με αυτά μεγάλωσε. Οι άντρες αυτοί έχουν πια γίνει μπαμπάδες, είναι millenials με καροτσάκια στην παιδική χαρά, που αλλάζουν πάνα όλο χαρά και στρώνουν το φορεματάκι της μικρής πριγκίπισσας με την φροντίδα νταντάς που κολλάρει δαντέλες στα ζιπουνάκια ακόμη και τις ελεύθερες της ώρες. Είναι ωραίο να τους βλέπεις απελευθερωμένους, να μην ανησυχούν για την αρρενωπότητά τους, φροντίζοντας ένα νήπιο. Μήπως όμως το ύφος, η στάση, οι συνεχείς νουθεσίες δημιουργούν ένα άπιαστο πρότυπο για τα κορίτσια τους; Μήπως καθώς η κόρη μεγαλώνει όλο αυτό αρχίζει κι αποκτά όλο αυτό πιο σύνθετες προεκτάσεις;

Πώς συμβιβάζεται το να πάρεις άριστα στην άσκηση του νηπιαγωγείου με περισσότερο από τον υπερπολύτιμο χρόνο του μπαμπά, ώστε να σε επιβραβεύσει με το να σε πάει βόλτα ή να σου πάρει το παιχνίδι που εκείνος επέλεξε;

Πώς γίνεται να υπάρχει ακόμη η απαίτηση να δίνει λογαριασμό το κοριτσάκι στο μπαμπάκα, για το με ποιούς θα μιλήσει και με ποιούς θα κάνει παρέα, ενώ το αγοράκι το αφήνουμε σχεδόν ανεπιτήρητο ή του κλείνουμε συνομωτικά το μάτι να αποκτήσει εμπειρίες;

Πώς γίνεται να τρέχει ο πατέρας να ταΐσει το κοριτσάκι του με βιολογικά φαγάκια και φρέσκα φρούτα, που “φτιάχνουν κορμάρα, αύριο μεθαύριο”, και να μην κριντζάρουμε ομαδικά όλες οι μαμάδες που τον ακούμε live;

Πώς δεν θα αποκτήσει το κοριτσάκι προβλήματα αυτοεικόνας όταν ο πατέρας, το πρώτο ανδρικό πρότυπο της ζωής τους, τις ανεβάζει και τις κατεβάζει “ζυμαρούλα μου”, “γκομενάρα μου” (ναι, το’χω ακούσει με τ’αυτιά μου), “ξανθέ μου άγγελε”; Γιατί το πλαίσιο αυτό της σεξουαλικοποίησης των πριγκιπισσών κυριαρχεί και θεωρείται και απόδειξη αγάπης από πάνω; Δεν υπάρχουν πιο ουδέτερες εκφράσεις;

Πώς θα περιφρουρήσει ως δερβέναγας την κόρη για να μην…”του την…απαυτώσουν” (έμφαση στο “του”) μόλις φτάσει στην εφηβεία; Γιατί τα βδελυρά αστειάκια με αυτή ακριβώς την πασέ θεματολογία είναι ακόμα τόσο δημοφιλή; Τότε προστάτευαν το κούτελο της οικογενείας, τώρα έχουν μια υπόνοια ερωτικού σχεδόν ανταγωνισμού.

Γιατί δεν αφήνουμε τα παιδάκια να είναι παιδάκια, χωρίς τόση έμφαση, τόση αγωνία, τόση επαγρύπνηση πάνω από την κάθε τους κίνηση και λέξη; Ενώ η οριοθέτηση είναι αναγκαία, εντούτοις ορίζουμε προδιαγραφές σαν να είναι προϊόντα προς πώληση.

Η τόσο στενή σχέση “λατρείας” μπαμπά-κόρης μήπως αρχίζει και μυρίζει περίεργα;

Σαν να μου δίνεται η εντύπωση ότι μέσα στη χαρά της απελευθέρωσης, που μπαμπάδες ασχολούνται με τα παιδιά τους ενεργά τα ζευγάρια δεν αλληλορυθμίζονται, δεν αλληλοσταθμίζονται στους ρόλους. Δεν θα έπρεπε η μητέρα να γειώνει τον πατέρα, βέβαια. Ο ίδιος οφείλει να αντιλαμβάνεται πότε χρησιμοποιεί την τεχνική “καρότο & μαστίγιο”.

Επειδή αλλιώς κατόπιν το κορίτσι αναζητά στο πρόσωπο του συντρόφου της το υποκατάστατο της εξουσίας του πατέρα της που σφάζει με το βαμβάκι. Η παράδοξη αυτή επιβολή δια της ανταλλαγής (κάνε αυτό για να σε λέω “μικρή μου πριγκίπισσα”) γίνεται οικεία. Κι έτσι φτάνει να αποτιμά την αξία της με το πόσα ξοδεύουν γι’ αυτήν, σε χρήμα και σε χρόνο, πόσο της δίνουν ρόλο επάθλου, πόσο “μετράει” στη συνείδηση κάποιου που ο ίδιος “μετράει” παραπάνω κοινωνικά. Καθώς στο σύμπαν της πατριαρχίας δεν είναι κάτι εντελώς φυσικό να μεγαλώνει ο μπαμπάς το παιδί του, είναι κάτι που έρχεται με αθλοθέτηση και βραβείο! Είναι αυτό το “αυτοί που μας πλήγωσαν, βαραίνουν πιο πολύ”.

Και μεγαλώνουν έτσι αρκετά κορίτσια ως θύματα. Αριστοκρατικά θύματα, με τίτλο και πρωτόκολλο, άνευ βούρδουλα, πλην όμως έτοιμα να τα εκμεταλλευτούν χειριστικοί σύντροφοι. Ως πότε;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News