Λίγα πρόσωπα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μπορούσαν να απολαύσουν τέτοια καθολική αποδοχή και τέτοια άδολη αγάπη από το κοινό. Η Ντίνα Κώνστα πέθανε χθες και όλοι αποχαιρετούν τον πλέον αγαπημένο χαρακτήρα που υποδύθηκε, την Ντένη Μαρκορά, όμως η Κώνστα προτού φτάσει εκεί είχε δώσει δείγματα γραφής, ως ανεξάρτητη γυναίκα και ως ηθοποιός, μέσα από σειρές και θεατρικές δουλειές που αγαπήθηκαν πολύ.
Από το «Χαίρε Τάσο, Καρατάσο» και το «Σπίτι της Θείας», μέχρι τον «Θησαυρό της Αγγελίνας» και το «Φάντασμα», όλες παραγωγές της δημόσιας τηλεόρασης από το μακρινό ’80, τότε που η ιδιωτική ούτε ως ιδέα δεν υπήρχε ακόμη…
Από τους «Αθλίους των Αθηνών» και τον «Συμβολαιογράφο», μέχρι το «Σιγά…Η πατρίδα κοιμάται» και το «Φεγγάρι των Ξενιτεμένων».
Αγέρωχη, αριστοκρατική, αλλά και μαζί ανθρώπινη, άμεση και ζεστή, η Κώνστα είχε εγκαινιάσει μία διαφορετική ανάγνωση της «ντάμας» του θεάτρου, χωρίς ντιβισμούς, αλλά με το κεφάλι ψηλά και με αέρα που μαρτυρούσε μηδενική διάθεση υποχώρησης σε ζητήματα Τέχνης και καλλιτεχνικών συμπεριφορών.
Με θάρρος και ειλικρίνεια είχε μιλήσει για την απόφασή της να μην κάνει οικογένεια και να μην αποκτήσει παιδιά, σε μια εποχή που όποια επέλεγε κάτι τέτοιο ήταν για πάντα υπόλογη απέναντι στις μικροαστικές κριτικές και τα πατριαρχικής αφετηρίας σχόλια.
«Από τη μάνα μου δεν περιοριζόμουν. Έβλεπα τις άλλες κι έλεγα πώς σκλαβώνονται έτσι. Έκανε η αδελφή μου παιδιά και ήταν σαν δικά μου. Όταν αρρώστησα, ήρθε στο νοσοκομείο η ανιψιά μου και με φρόντιζε καλύτερα και από παιδί μου. Εμένα η φυλακή δεν μου πάει», είχε πει τότε σ’ εκείνη την βαθιά αποκαλυπτική συνέντευξη.
Και πώς να την περιόριζε, όμως; Ήταν το δεύτερο κορίτσι της οικογένειας της Σάμου και είχε χάσει τον πατέρα της λίγο καιρό αφότου εκείνη είχε έρθει στη ζωή.
Από μικρή, ήταν ένα κορίτσι που γύρευε απαντήσεις, που δεν έπαιρνε τίποτα ως δεδομένο επειδή κάποιος της το είπε ως τέτοιο, που μισούσε τις σχολικές γιορτές, που σιχαινόταν οτιδήποτε υποχρεωτικό…
Το πρώτο της όνειρο ήταν να γίνει δημοσιογράφος, μια δουλειά που δεν θα βαριόταν ποτέ. Και μπορεί ο θείος της να είχε όλη την καλή διάθεση να πληρώσει για τις σπουδές της, όμως, ούτε εκείνος ούτε η μητέρα της έβλεπαν με καλό μάτι το επάγγελμα, ένα «τυχοδιωκτικό επάγγελμα που δεν αρμόζει για γυναίκες».
Όμως, και το επάγγελμα της τραπεζικής υπαλλήλου, θέση στην οποία ονειρευόταν να τη δει η μητέρα της, δεν ήταν για την Κώνστα. Θα μπει στον χώρο της υποκριτικής κρυφά και μένοντας πιστή στους νόμους της Τέχνης, χωρίς να έχει καμία όρεξη για υπερπροβολή, λούσο και δημόσιες σχέσεις με τους ανθρώπους των θεάτρων και του Τύπου, η Κώνστα θα ανοίξει ένα δικό της μονοπάτι. Αυτό της γυναίκας που ήθελε να κάνει καλά τη δουλειά της, να μένει μακριά από τοξικές σχέσεις ακόμα κι αν γνώριζε ότι θα της εξασφαλίσουν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και να κάνει δικό της τον κάθε ρόλο που προσγειωνόταν μπροστά στα πόδια της.
Όποιος την είδε πριν από χρόνια στον ρολο τη Σωτηρίας Μπέλλου, τρόμαξε να ξεχωρίσει την ηθοποιό από τον θρύλο του τραγουδιού, η ταύτιση και η «είσοδος» της Κώνστα στον χαρακτήρα της Μπέλλου ήταν ισοπεδωτική.
«Θέλω να είναι και το τελευταίο μου. Δεν την βγάζεις καθαρή από τέτοιους ρόλους. Ταυτίστηκα απολύτως. Το κουβαλούσα και το κουβαλάω.
Πρέπει να σου πω ότι εγώ έγινα ηθοποιός γιατί δεν θα μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή. Θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, που λένε. Πάντα μας φαίνονται πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μας.
Γι’ αυτό σιχαινόμουν τους γάμους, τις συμβάσεις και ήθελα να είμαι ελεύθερη. Και το θέατρο είναι κάτι που σε γοητεύει. Αν δεν γοητεύεται ο ηθοποιός, δεν γοητεύεται ούτε ο θεατής. Έχει τόσο μεγάλη σχέση το κοινό με τον ηθοποιό, που αν δεν λειτουργήσει, είσαι χαμένος», είχε πει.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε το διαδίκτυο γονατίζει από τις ξεκαρδιστικές ατάκες της Ντένης Μαρκορά. Ατάκες που έκανε δικές της, ανάβλυζαν από κάθε της πόρο, ήταν η Μαρκορά, δεν την υποδυόταν – αυτό ήταν το ταλέντο της Κώνστα, γινόταν ο άνθρωπος που έπρεπε να ενσαρκώσει, γινόταν η γυναίκα που οι σεναριογράφοι της εμπιστεύονταν, δεν μελετούσε απλώς τον ρόλο.
«Κανείς δεν μπορεί να σου ανέβει στην πλάτη, αν εσύ δεν σκύψεις», λέει σε κάποια στιγμή η Ντένη Μαρκορά στον τηλεοπτικό γιο της, Νίκο Σεργιανόπουλο στους «Δύο Ξένους». Μιλάει η Κώνστα εκείνη τη στιγμή, όμως, και όχι ο χαρακτήρας της σειράς.
Ίσως, γι’ αυτό και αγαπήθηκε πολύ, αποτελώντας ένα σπάνιο πρότυπο, που πάντα έμενε σε απόσταση από το χάος των media και είχε έτοιμη μια απάντηση αντίστασης που όμως δεν ήταν λόγια, αλλά αληθινή στάση ζωής…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
