Η μητέρα μου έκανε τρίδυμα και κάνω ερωτήσεις με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας

Ετών πέντε, το νήπιο είναι μια χρωματιστή ζούγκλα με λέγκο. Νυστάζω πολύ και η μαμά μπροστά απ την πόρτα του σπιτιού λέει δεν θα φύγουμε για τη ζούγκλα αν δεν το πείτε όλα μαζί.

Εγώ και τα παιδιά χτυπάμε τα πόδια στο πάτωμα και αναστενάζουμε ανόρεχτα. Νυστάζουν εξίσου. Η μαμά επιμένει με δυνατή φωνή.

“Έλα παιδιά, πάμε μαζί, τι είστε;”
“Πφξνθβωβφκωφωφοιωηοθωωνφαααααα”.
“Πιο καθαρά, αλλιώς δεν φεύγουμε”
“Μια γροθιαααααα”

Η τριπλή κακοφωνία μιας ακαταμάχητης νύστας.

“Που θα πάτε αν γίνει κάτι;”
“Ο έναααααας στον άαααααλλον”
Πάμε.
Μαλλιοτραβήγματα, γάλατα στο κάθισμα, τσιμπήματα, σκουμπήγματα, αυτοκίνητο, ζούγκλα, τούμπαλιν.

Η μάνα μου μεγάλωσε κατά λάθος τρίδυμα. Κατά λάθος γιατί πραγματικά δεν το ήθελε, δεν το προσπαθήσανε τεχνητά και δεν το είχαν προβλέψει με τίποτα. Όταν ο γιατρός της είπε ότι έχει τρια μαζί δεν χάρηκε, δεν άνοιξε σαμπάνιες, δεν έκανε πάρτι. Σχεδόν λιποθύμησε από τον φόβο και ευχήθηκε να της κάνουν πλάκα.

Όταν τη ρωτούσαν πως είναι να μεγαλώνεις τρια παιδιά μαζί δεν έλεγε “ευλογία” ούτε “ είμαι τόσο τυχερή” έλεγε “δύσκολο, υπεράνθρωπο, λίγο εφιαλτικό, κατα καιρούς ανυπόφορο”.

Προσπαθώ να σκεφτώ τη μητέρα μου ως άνθρωπο. Και είναι δύσκολο, γιατί για μένα δεν είναι άνθρωπος, είναι η μαμά. Που σημαίνει μάλλον ότι είναι υπεράνθρωπος, ότι τα ξέρει και τα κάνει όλα. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με φεμινισμό, άρχισα να βλέπω τη μητέρα μου ως γυναίκα. Είδα ότι είχε φύλο, ανάγκες, ταυτότητα και ότι δεν ήταν απλώς η μητέρα μας.

Άρχισα να την κοιτάζω αλλιώς, να αναρωτιέμαι για την απλήρωτη εργασία και εν τέλει άρχισα να της κάνω ερωτήσεις για τη ζωή με τρια παιδιά για να καταλάβω ότι ήταν όλα πολύ ωραία μόνο αν ήσουν ένα από τα παιδιά που έχει πάντα παρέα και δεν αισθάνεται ποτέ μόνο. Κατάλαβα ότι ποτέ δεν την ρώτησα πως ήταν να μεγαλώνει τρια παιδιά και τι της έκανε αυτή η εμπειρία ως γυναίκα. Βασικά, κατάλαβα ότι δεν την είχα δει ως άνθρωπο αλλά ως μαμά και κατάλαβα ότι αυτά τα δύο, όχι μόνο ήταν διαφορετικά, αλλά και κάπως αντίθετα.

Τώρα τη ρωτάω. Περιγράφει τους πρώτους μήνες με τρία μωρά στο σπίτι σαν μεταποκαλυπτική εισβολή:

“Χάος. Από εκεί που ήμασταν ζευγάρι, γίναμε πεντάδα με τρεις ξένους. Δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, δεν ήξερα τι θέλατε και είχατε συνέχεια απαιτήσεις”

Πότε άρχισες να μας συμπαθείς;

“Όταν γίνατε άνθρωποι. Όταν αρχίσατε να επικοινωνείτε και να νιώθετε ο ένας τον άλλον.”

Μέχρι τότε τι ένιωθες;

“Ότι μακάρι να σας κρατήσω ζωντανά μέχρι να γίνετε άνθρωποι.”

Τι φοβόσουν περισσότερο;

“Ότι δε θα μπορούσαμε να σας ταΐζουμε και τα τρια μαζί.”

Τι σκέφτηκες όταν μας είδες πρώτη φορά;

“Αν γίνονται επιστροφές γιατί εγώ ένα παρήγγειλα.”

Γελάμε.

“Τίποτα. Δεν ήξερα αν πρέπει να νιώσω κάτι για αυτά τα ανθρωπόμορφα κοτόπουλα που μου τσαμπουνήσαν για παιδιά.”

Εκνευριζόσουν όταν σου έλεγαν πόσο τυχερή είσαι που έχεις τρίδυμα;

“Ένιωθα τυχερή που ήσασταν υγιή, όχι που ήσασταν τρια.”

Κατάλαβε γρήγορα τη δυσκολία του να έχεις τρια παιδιά και μια δουλειά και, αρνούμενη να αφήσει και το ένα και το άλλο, μας ανάγκασε από πολύ μικρή ηλικία να μη στηριζόμαστε πάνω της.

Παρέτασσε σχεδόν κάθε πρωί τα μικρά νυσταγμένα μούτρα μας πριν το σχολείο το ένα δίπλα στο άλλο και μας έλεγε ότι αν χρειαστούμε κάτι πρέπει να πάμε ο ένας στον άλλον. Και αυτό κάναμε, γιατί αυτό μάθαμε. Μας άφησε να μεγαλώσουμε ο ένας τον άλλον γιατί δεν είχε επιλογή και χρόνο να μας μεγαλώσει το καθένα ξεχωριστά. Μάθαμε από μικρά πως η μαμά δεν μπορεί να διαιρεθεί στα τρια και πως όταν ο ένας κλαίει οι άλλοι δυο πρέπει να σωπαίνουν και να αναβάλλουν το κλάμα. Σιγά σιγά γίναμε ένα για να μην την αναγκάσουμε να σπάσει σε περισσότερα.

Από τα παιδικά μας χρόνια θυμάται κυρίως κούραση, τρέξιμο, αϋπνίες και το πως τα έβγαλε πέρα με πράγματα που δεν πίστευε ποτέ ότι θα τα βγάλει πέρα.
Όταν τη ρωτούσαμε κάτι με επιμονή έλεγε “νομίζεις επειδή είμαι μαμά τα ξέρω όλα;”, όταν είχαμε παράλογες απαιτήσεις έλεγε “ μη με διαολίζετε όλα μαζί τώρα”, και όταν έμπαινε ένας τιμωρία μπαίναμε συνήθως και οι τρεις για συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον πονεμένο.

Κάθε χρόνο που είναι η γιορτή της μητέρας, αισθάνομαι τρομερά άβολα. Μου φαίνεται τόσο γελοίο να την ευχαριστήσω που μας κράτησε ζωντανούς και μας έκανε ανθρώπους με λουλούδια και κάρτες και θετικά εγκριτικά μιας υπονοούμενης αυτονόητης θυσίας, οπότε προσπαθούμε να της κάνουμε δώρα ‘μη μητρότητας’ : Ταξίδια, εγγραφές σε σεμινάρια για προσωπικά χόμπι, εκδρομές, εκθέσεις, πράγματα “αντιμητρικά”, που θα την επικεντρωνόσουν στον εαυτό της, σε αυτά που έστω τώρα θέλει να κάνει και να γίνει.

Είμαστε πλέον και οι τρεις πολύ ενήλικες. Όταν, πιο σπάνια πια, τυχαίνει να μαζευτούμε όλοι μαζί πριν βγούμε βράδυ, έχουμε ακόμα και πάντα ευθύνη ο ένας του άλλου. “Τι ώρα θα γυρίσεις, πήρες κλειδιά, μην πιεις, αν πιεις μην οδηγήσεις, θα κοιμηθείς σπίτι;” είναι ερωτήσεις που κάνουμε ο ένας στον άλλον καθώς βγαίνουμε μαζί από την πόρτα. Η μάνα μας ακούει σιωπηλή πίσω μας γνωρίζοντας πως φρόντισε να μας κάνει ένα για να κρατήσει ένα κομμάτι του εαυτού της ψύχραιμο και να μην τρελαθεί. Τη βλέπω να σφίγγει τη γροθιά της πριν κλείσει την πόρτα και είμαι πάλι πέντε, πολύ νυσταγμένη ένα πρωί στο σαλόνι και κοιτάω τη μαμά από χαμηλά να μας ενώνει τα χέρια, να σκύβει και να επαναλαμβάνει ευλαβικά “ο ένας στον άλλον, ο ένας στον άλλον”.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News