Η Μαργαρίτα κέρδισε αλλά μη νομίζετε ότι θ’αλλάξει κάτι στο μεδούλι της αγοράς

Παρατηρώ πως έχουμε όλοι απίστευτη χαρά που η φετινή νικήτρια του μάστερ σεφ είναι γυναίκα.

Πέραν από την συμπάθεια που έχουμε προς το πρόσωπο της Μαργαρίτας, που φαίνεται ένα καλοσυνάτο ακομπλεξάριστο, αληθινό κορίτσι, χαιρόμαστε που για πρώτη φορά το σήκωσε γυναίκα.

Δεν σας κρύβω πως όταν συμμετείχα σε αντίστοιχο ριάλιτι μαγειρικής πίστευα πως θα βγω και εγώ νικήτρια. Δεν βγήκα γιατί προφανώς ο νικητής ήταν καλύτερος από εμένα αλλά επιθυμούσα διακαώς να νικήσω, για να σταματήσω να είμαι στην αφάνεια, να σταματήσω να αντιμετωπίζομαι σαν οικιακή μαγείρισσα ακριβώς επειδή είμαι γυναίκα.

Μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση, πως ενώ τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένας έντονος διάλογος ανάμεσα σε γευσιγνώστες, δημοσιογράφους, αρθρογράφους και απλούς θεατές γύρω από το φαγητό, τα ριάλιτι μαγειρικής και τα εστιατόρια γενικότερα, λέγονται φωναχτά, και κυρίως δημόσια, τόσα θετικά πράγματα που αφορούν την γαστρονομία, την ίδια στιγμή που ακούγονται και ψίθυροι.

Ο ένας σεφ είναι οξύθυμος, ο άλλο μισογύνης, ο άλλος ομοφοβικός, βρίζει, τιμωρεί, κάνει καψώνια, καταπατά εργατικά δικαιώματα, δεν πληρώνει, κακοποιεί. Κακοποιεί. Ψίθυροι, εδώ ψίθυροι εκεί.

Χαμηλόφωνες ερωτήσεις μεταξύ μαγείρων «να πάω εκεί, πως είναι το κλίμα;» Χαμηλόφωνα να μην μας ακούσουν οι μεγάλοι και τρανοί. Να μην μας ακούσουν και δεν ξαναβρούμε δουλειά. Χαμηλόφωνα να μεταφέρουμε τους εφιάλτες που έχουμε ακόμα, χαμηλόφωνα να πούμε πως μας έφαγαν λεφτά, χαμηλόφωνα να πούμε πως μας έφαγαν ένσημα. «Ναι αλλά έμαθες.» Αυτή είναι η απάντηση. Πάντα αυτή είναι η απάντηση. Έμαθες πως να γίνεις καλύτερος επαγγελματίας, έμαθες να μαγειρεύεις καλύτερα, έζησες μια τρομερή εμπειρία.

Ναι πράγματι, η εμπειρία να δουλεύεις στα μεγάλα εστιατόρια της Ελλάδας είναι όντως τρομερή.

Τρομερές φωνές, τρομερά γαμωσταυρίδια, τρομερά καψώνια, τρομερά πολλές ώρες χωρίς φαγητό, τρομερά ωράρια και συνάμα τρομερά λεφτά. «Έμαθες όμως τι τα θες τα λεφτά; Αυτά δεν αγοράζονται» Έμαθες, έμαθες. Δεν είναι όλοι για τα ίδια πράγματα. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για να φτάσουν ψηλά. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι από σκληρή πάστα. Δεν έχουν όλοι το ίδιο στομάχι.

Αν θες, μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά, στην κορυφή. Αρκεί να μπορείς να δουλεύεις 14 ώρες την ημέρα με διάλειμμα λίγων λεπτών για φαγητό όρθιος, τις μέρες βέβαια που δεν έχει προκύψει τιμωρία, τότε δεν τρως, να αντέχεις να ζεις με 400-500 ευρώ το μήνα, να υπομένεις βρισίδια, νεύρα, πολύ δουλειά, ασταμάτητη δουλειά, υποτίμηση, σχόλια, λόγια. Και να αντέχεις τους εφιάλτες. Κυρίως αυτούς.

Αλλά μετά θα μάθεις, θα φτιαχτείς, θα φτάσεις ψηλά, στην κορυφή.

Η καλύτερη μου φίλη επιμένει πως αυτοί οι άνθρωποι δεν κοιμούνται καλά τα βράδια. Ίσως να θέλει να με παρηγορήσει ή πάλι ίσως το πιστεύει. Εγώ πάλι πιστεύω πως γυρνάνε σπίτι τους και σκέφτονται πόσο γαμάτοι είναι και πόσα εμπόδια τους βάζουν για την κατάκτηση της κορυφής οι άχρηστοι υφιστάμενοι τους. Τα μαστοράκια. Και ξέρετε και κάτι άλλο; Δεν με νοιάζει ακόμα και να έχουν εφιάλτες. Με νοιάζει μόνο να έρθουν αντιμέτωποι με το τέρας τους, αυτό που μας τρίβουν στη μούρη κάθε μέρα. Να σταματήσουν να ουρλιάζουν. Να σωπάσουν για να μπορούμε οι υπόλοιπο να σταματήσουμε τους ψίθυρους. Να πηγαίνουμε στη δουλειά μας χωρίς φόβο. ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ.
Κάποτε ένας σεφ μου είπε με κατακόκκινη μούρη ουρλιάζοντας στο αυτί μου, πως αν ποτέ καταφέρω να γίνω σαν αυτόν, τότε και μόνο τότε, θα έχω το δικαίωμα να μιλάω και να διευθύνω την κουζίνα μου όπως θέλω εγώ και θα δούμε τότε αν θα καταφέρω να μην φωνάζω σαν αυτόν. Μέχρι τότε μόκο, μιλιά, ούτε ψίθυρος. Άχνα.

Φέτος, θα ηγηθώ για πρώτη φορά σε κουζίνα. Και το φωνάζω, το φωνάζω δυνατά, το φωνάζω με όλη μου τη δύναμη. Να με ακούσουν όλοι. Με ακούτε; Δεν θα γίνω σαν αυτόν.

Έχουν όλοι την επιλογή να μην γίνουν σαν αυτό και κάθε φορά που κάποιος λέει πως μερικοί μάγειρες την θέλουν την σφαλιάρα και τον καντήλι τους κάνει μια ξεκάθαρη, συνειδητή επιλογή.

Ξέρετε, δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να δουλεύουν ζώντας καθημερινά μέσα στη βία, δεν είναι κουλ για όλους αυτή η συμπεριφορά. Δεν φεύγουν ούτε γιατί δεν έχουν στομάχι ούτε γιατί τα παρατούν. Φεύγουν γιατί είστε κακοποιοί. Οι γυναίκες δεν λείπουν από τις κουζίνες γιατί είναι φυγόπονες και ευαίσθητες, ούτε βάζουν εύκολα τα κλάματα γιατί είναι κακομαθημένες. Ούτε γιατί έχουν περίοδο. Φεύγουν και κλαίνε γιατί τις υποτιμάτε. Δεν τα παρατούν, επιλέγουν να βάλουν όνειρα στη ζωή τους και όχι εφιάλτες. Δεν σταματούν την καριέρα τους στην κουζίνα για να κάνουν οικογένεια, μην γελιέστε, φεύγουν γιατί δεν αντέχουν άλλη κακοποίηση. « Και οι άντρες δηλαδή πως αντέχουν;» Μα βέβαια, οι άντρες είναι σκληροί, αντέχουν τα πάντα. Αν δεν αντέχουν και τρέξει κανένα δάκρυ είναι αδερφές. Έτσι τους αποκαλείτε, σας ακούμε.

«Μα καλά και η Μαργαρίτα; Εκείνη πως τα κατάφερε;»

Μην γελιέστε. Τα κατάφερε σε έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό που πάει ανάλογα με το ρεύμα. Είναι της μόδας να βγαίνουν μπροστά οι γυναίκες, τόσο όσο όμως. Μην ξεχνάτε πως η Μαργαρίτα κέρδισε ένα τηλεοπτικό διαγωνισμό που έφερε πόσες γυναίκες σεφ καλεσμένες; Σας φτάνει το ένα χέρι ή θέλετε και δεύτερο για το μέτρημα; Μπα δεν χρειάζεστε δεύτερο, το ένα χέρι φτάνει. Για να σας προλάβω, το λέω εντελώς, απόλυτα ξεκάθαρα. Η Μαργαρίτα όχι απλά άξιζε τη νίκη, αλλά την άξιζε σε τέτοιο βαθμό που για πρώτη φορά οι συμπαίκτες της ήξεραν και έλεγαν ανοιχτά πως είναι καλύτερη όλων με διαφορά. Ήταν τόσο καλύτερη τους, που ήξεραν πως αν πουν κάτι αντίθετο, θα είναι το λιγότερο αστείοι. Τόσο καλή ήταν και μπράβο της.

Αλλά, ένα μεγάλο αλλά.

Μη νομίζετε πως αλλάζει κάτι στο μεδούλι της αγοράς, ούτε καν στην πέτσα.

Πάλι θα έχουμε λιγότερες γυναίκες στον κλάδο και πάλι θα τις υποτιμούν. Πάλι στο επόμενο μάστερ σεφ θα χρειαζόμαστε μόνο το ένα μας χέρι για να μετρήσουμε τις γυναίκες σεφ καλεσμένες. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου αυτό το φωτεινό κορίτσι να ζήσει την επιτυχία της στο έπακρο, γιατί όχι μόνο το κέρδισε, αλλά έχει φτύσει αίμα για να τα καταφέρει και της αξίζει ένα τεράστιο μπράβο. Μαργαρίτα μπράβο. Σε καμαρώνω.

Μου έκανε εξαιρετικά μεγάλη εντύπωση πως στο επεισόδιο με τα τοπικά προϊόντα Χαλκιδικής ξεσηκώθηκε σύσσωμο το γαστρονομικό στερέομα της χώρας στα σοσιαλ μίντια, δείχνοντας τα δόντια του για τα προϊόντα που δεν είχαν καμία θέση στην αποθήκη τροφίμων, μιας και δεν ήταν τοπικά, καθώς και για τα παράνομα αλιευμένα προϊόντα. Φώναζαν για το καημένο το ροφουδάκι που το ψάρεψαν πριν την ώρα του και φυσικά είχαν δίκιο. Μια τέτοια εκπομπή οφείλει θα έλεγα να υπερασπίζεται την βιοποικιλότητα, την βιωσιμότητα και την οικολογία. Τι κρίμα που οι μάγειρες δεν είναι ροφουδάκια. Λυπάμαι και για αυτούς και για εμένα. Για τους μάγειρες το μόνο που είχαν να πουν φωναχτά στα social media τους, είναι πως τους περιμένουν στο πάσο να τους δείξουν τι σημαίνει αληθινή κουζίνα. Πράγματι, θα τους δείξουν. Είμαι βέβαιη για αυτό. Άλλωστε έτσι είναι η δουλειά, σε όποιον αρέσει.

Το φαγητό αφορά και αφορούσε πάντοτε όλο τον κόσμο γιατί καλύπτει την πρωτογενή μας ανάγκη για επιβίωση. Επειδή το χειροποίητο φαγητό το φτιάχνουν χέρια αληθινά, χέρια ανθρώπινα, ήρθε καιρός να ασχοληθούμε με τα δάκρυα που τρέχουν από πάνω. Τα δάκρυα δεν κάνουν το φαγητό πιο νόστιμο.

Το ματώνουν.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News