Μου έκανε εντύπωση η ανακοίνωση της απόσυρσης της Simone Biles από τους Ολυμπιακούς.
Αναρωτιέμαι πώς είναι να είσαι γνωστή ακόμη και σε όσους δεν ασχολούνται με το αθλητικό γίγνεσθαι, πώς είναι να φτάνεις την κορυφή σ’ένα άθλημα που έχει ιστορία με το ρατσισμό, πώς είναι να έχεις κακοποιηθεί σεξουαλικά από το γιατρό σου, ο οποίος από κει που θα έπρεπε να είναι πρόσωπο εμπιστοσύνης, αποκαλύπτεται ότι έχει κακοποιήσει πάνω από 150 κορίτσια, πώς είναι να έχεις συνηθίσει να είσαι εθνικό σύμβολο και ταυτόχρονα, μέσα σ’όλ’αυτά να έχεις πετύχει να καλλιεργήσεις μια τέτοια ωριμότητα, μια τέτοια αντίληψη της ψυχολογικής σου κατάστασης που αποσύρεσαι όταν πια δεν μπορείς άλλο και το ξέρεις.
Στα 24.
Το 2021 έχω δει την λέξη “burnout” περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τη βλέπω σε τίτλους εφημερίδων, τη βλέπω σε βίντεο στο YouTube, την ακούω σε συζητήσεις, την βέπω να τρεντάρει στο TikTok. Τι είναι το burnout, πώς το διαχειρίζεσαι, 7+1 τρόποι ν’αντιμετωπίσεις το burnout, κορονοϊός και burnout, “δουλεύω απ’το σπίτι με δύο παιδιά, έχω πάθει burnout”.
Υπάρχει μέχρι και ειδικό burnout “για τη μέση της χρονιάς”.
Burnout ή βαράω μπιέλες.
Όταν απλώς δεν αντέχεις άλλο. Όταν έχεις εξαντληθεί, όταν ζεις μηχανικά, όταν το να γελάσεις μ’ένα αστείο σου φαίνεται δαπάνη ενέργειας, όταν δεν μπορείς ή δεν θες να σηκωθείς απ’το κρεβάτι γιατί δουλεύεις τόσο πολύ, κουράζεσαι τόσο πολύ που απλώς τα’χεις παίξει.
Τα’χεις παίξει σ’ένα κόσμο που ισχύουν δύο πράγματα ταυτόχρονα.
Το πρώτο είναι ότι είναι συνηθέστατο να μετράς την αξία σου με την παραγωγικότητά σου άρα όσο πιο πολύ παράγεις τόσο πιο καλά νιώθεις άρα η ξεκούραση μεταφράζεται ως περίοδος αντιπαραγωγικότητας.
Το δεύτερο είναι ότι ακόμη, η φράση “φροντίζω την ψυχική μου υγεία” φέρει κοινωνικό στίγμα και δεν αναφέρομαι μόνο στο στίγμα της αναζήτησης ψυχολογικής βοήθειας. Πιστεύω ότι έχει συνδεθεί κάπως με την τεμπελιά, την αδυναμία και την έλλειψη κινήτρου. Αυτοί που αξίζουν πραγματικά δεν σταματάνε. Αυτοί που αξίζουν πραγματικά, που το’χουν, που θα τα καταφέρουν, που έχουν γαλβανιστεί με το μέταλλο της επιτυχίας είναι αυτοί που ξέρουν να πιέζουν τον εαυτό τους μέχρι τελικής πτώσης.
Γι’αυτό η στάση της Biles, μιας αθλήτριας που θεωρείται η καλύτερη στον τομέα της, μιας αθλήτριας με συνολικά πάνω από 30 μετάλλια, μιας γυναίκας που ενσαρκώνει την φαντασίωση της επιτυχίας, της αναγνώρισης, της τελειότητας, του μέχρι πού μπορείς να φτάσεις αν ξεσκιστείς στην προσπάθεια, μου έκανε εντύπωση.
Κοντράρει ευθέως με την εικόνα της επιτυχίας που έχει ενσταλαχθεί μέσα μας, κοντράρει με την εικόνα της γυναίκας ατσάλι που λειτουργεί σχεδόν ρομποτικά για να πετύχει σε μια πατριαρχική κοινωνία, κοντράρει με το στερεότυπο της ατρωσίας που έχουμε μάθει να συνδέουμε με την κορυφή.
H Biles στα 24 της έχει ζήσει μια ζωή αυθυπερβάσεων. Πάντα ένα βήμα παραπέρα απ’την προηγούμενη χρονιά, πάντα ένα ρεκόρ, πάντα κάτι καινούργιο. Πιστεύω ότι χθες έκανε ακόμη μία, ποιοτικά διαφορετική απ’τις προηγούμενες, γιατί χθες ξεπέρασε τα διδάγματα της ίδιας κουλτούρας εντός της οποίας αναγνωρίζεται ως κορυφαία.
Αν μια γυναίκα με αυτή τη ζωή, αυτά τα επιτεύγματα, αυτή την αναγνωρισιμότητα δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να αποσυρθεί, μήπως να το σκεφτούμε κι εμείς; Η αλήθεια είναι ότι τελευταία μιλάμε για τη φροντίδα του εαυτού μας σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά πόσο το πιστεύουμε πραγματικά όταν δουλεύουμε, σπουδάζουμε, θέτουμε στόχους, έχουμε παιδιά, θέλουμε να κάνουμε καριέρα, θελουμε να φτάσουμε κάπου;
Κατά πόσο η αυτοφροντίδα εκφεύγει των άρθων, των βίντεο και των συμβουλών και πράγματι γίνεται πράξη;
Το πλαίσιο εντός του οποίου ζουν πολλοί άνθρωποι, με μικρούς μισθούς, δυσκολία μετακόμισης απ’το πατρικό, απουσία οικονομικής ασφάλειας όταν επέλθει η ανεξαρτητοποίηση, φόβο απόλυσης, αβεβαιότητα μοιάζει να καθιστά τη συζήτηση για την ψυχική υγεία δευτερεούσης σημασίας. Είναι κάτι που θα απασχολήσει, αν απασχολήσει όταν τα “σημαντικά” έχουν λυθεί. Είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε τέτοιος που το αν είμαστε καλά συχνά δεν είναι προτεραιότητα. Όμως πώς μπορούμε να πιστεύουμε ότι μακροπρόθεσμα θ’αντέξουμε το σπριντ αν δεν έχουμε φροντίσει να φέρουμε μαζί μας νερό;
Προφανώς η στάση της Biles δεν πρόκειται ν’αλλάξει τον διαρχικό τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τους εαυτούς μας. Είναι ωστόσο μια πολύ καλή αφορμή για συζήτηση.
Αναρωτιέμαι αν τα επόμενα χρόνια, εκτός από αφορμή, θα γίνει άλλη μία φορά, έστω και ακούσια, παράδειγμα προς μίμηση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Α,μπα… Χάλια τα έκανε. Ας μην πήγαινε ποτέ και ας μην έτρωγε τη θέση από άλλη αθλήτρια. Η δεύτερη Ολυμπιάδα ήταν επιλογή της. Υπεροψία και θράσος τίποτα το ηρωικό
Με αφορμή αυτό θυμήθηκα κ μια πρόσφατη δήλωση του Αντετοκούμπο, δε θυμάμαι όλο το περιεχόμενο αλλά κάτι τύπου ότι σκέφτεται να αφήσει τον αθλητισμό κ το μπάσκετ σε λίγα χρόνια που θα είναι 30 χρόνων. Εγώ σκεπτόμενη λίγο επιπόλαια είπα από μέσα μου κρίμα γμτ γτ θέλει να σταματήσει όλο αυτό ένας άνθρωπος που έχει γράψει ήδη αν κ τόσο νέος ιστορία;;;; Μετά πήγα να το συζητήσω με τον πατέρα μου (που δεν έχουμε γενικά καλές σχέσεις αλλά έχει κ κάποιες σωστές απόψεις σε διάφορα θέματα κ τα λέμε) κ τον ειδα να παίρνει μια έκφραση εντυπωσιασμού αλλά θετικού με… Διαβάστε περισσότερα »
Burn out ή σύνδρομο εργασιακής εξουθένωσης, εργασιακή υπερκόπωση με άλλα λόγια. Συχνή παρανόηση από το κοινό είναι ότι συμβαίνει σε αδύναμους ανθρώπους, αλλά τυχαίνει τις περισσότερες φορές σε πρωταθλητές ή σε άτομα που κάνουν “πρωταθλητισμό” στον τομέα / επάγγελμα τους.