Από το 1993 και ύστερα η πόλη Χουάρες του Μεξικού ονομάζεται “Η πόλη των νεκρών γυναικών”.
Αμέτρητες γυναίκες έχουν βρεθεί βίαια δολοφονημένες, με τα εγκλήματα να παραμένουν σε τεράστιο βαθμό ανεξιχνίαστα-και προφανώς ατιμώρητα. Οι δολοφονίες υπολογίζεται ότι άρχισαν το 1993 και συνεχίζονται έως σήμερα με αλματώδεις ρυθμούς, αφού σύμφωνα με έρευνες ο αριθμός των δολοφονημένων από το 2010 και μετά ανέρχεται στις 913, με στοιχεία μέχρι το 2018, ενώ ο αριθμός των αγνοουμένων αγγίζει τις 3000.
Μέσα στο 2020, στο Μεξικό καταγράφηκαν περίπου χίλιες δολοφονίες γυναικών και νεαρών κοριτσιών, ενώ τα τελευταία πέντε χρόνια τα ποσοστά γυναικοκτονιών έχουν σημειώσει αύξηση 137%.
Το 2009, η Mεξικανή εικαστικός και αρχιτέκτονας, Elina Chauvet, παρατάσσει τον ταπεινό αριθμό των 33 ζευγαριών κόκκινων παπουτσιών στους δολοφονικούς πεζόδρομους της Χουάρες, σε μια ένδειξη σιωπηλής διαμαρτυρίας για τις άγριες δολοφονίες και τις ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις γυναικών του Μεξικού.
Καθώς περνά ο χρόνος και οι δολοφονίες συνεχίζουν να αυξάνονται, μεταφέρει την εγκατάσταση των «Κόκκινων παπουτσιών» (“Zapatos Rojos”) σε έξι πόλεις του Μεξικού, αυξάνοντας κάθε φορά τα ζευγάρια των τακουνιών. Τα κόκκινα παπούτσια καταλήγουν φεμινιστικό σύμβολο αντίστασης και εξαπλώνονται ως εγκατάσταση και με διάφορες παραλλαγές σε όλες εκείνες τις πόλεις του κόσμου όπου μετράνε νεκρές.
Η απεικόνιση της ζωής και της πραγματικότητας τριών παλαιστριών επαγγελματικής πάλης της πόλης Χούαρες (Lucha Libre ονομάζεται το άθλημα στο Μεξικό), που μοιάζουν να αγωνίζονται για να νικήσουν τον θάνατο, γρατζουνάει κάπου πολύ μέσα μας φεμινιστικά ευαίσθητες χορδές.
Το ντοκιμαντέρ “Luchadoras” των Paola Calvo και Patrick Jasim κέρδισε στο 23ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το ειδικό Βραβείο επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, το βραβείο FIRESCI και το βραβείο του κοινού Fischer για διεθνή ταινία άνω των 50’. Δικαίως.
Για να φέρουν πίσω τις χαμένες, τις νεκρές, τις κακοποιημένες, οι εκδικήτριες του Μεξικού- μητέρες, κόρες και αδελφές- ορκίζονται μια ζωή γεμάτη οργή, άγρυπνη επιφυλακή και το είδος εκείνο της βίας που πολεμάει με αγωνία την τοξική, θανατηφόρα αρρενωπότητα.
Η ταινία είναι σκληρά τρυφερή ή τρυφερά σκληρή, παρά τις εικόνες της ανήλεης πάλης. Η τραγική καθημερινότητα των γυναικών στο Μεξικό μάς είναι αβάσταχτα γνώριμη γιατί η γυναικεία εμπειρία κουβαλάει, παντού, την απειλή και τον φόβο.
Μια υποβλητική παραγωγή που λοξοδρομεί από τα αστραφτερά φώτα της πόλης στα χωμάτινα γκέτο, από το ατελείωτο τοπίο της ερήμου στο περιορισμένο τοπίο υπόγειων τετραγωνικών, όπου ο αγώνας για επιβίωση έχει μόνο γυναικείο φύλο.
Για την σκληρότητα που εμψυχώνει και για τη βία που εμπνέει αντίσταση, η ταινία μας θυμίζει ότι σιγά σιγά η γυναικεία εμπειρία αρχίζει και φέρει και κάτι ακόμα. Κάτι που μοιάζει με ικανοποιητική εκδίκηση. Στο “Luchadoras” οι γυναίκες κάνουν όπλο την οργή, μας συγκινούν και μας θυμίζουν αυτή τη δίψα για δικαίωση που νιώθουμε τελευταία στην Ελλάδα για όσες λείπουν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
