Με λένε Μέγκι Αγγαλίου, είμαι 30 χρονών και έχω έρθει από την Αλβανία όταν ήμουν ενός ετών. Τώρα μένω στην Αθήνα. Ήμουν πολύ μικρή, γι’ αυτό δεν θυμάμαι πολλά από εκεί, αλλά πάω συχνά και επισκέπτομαι θείους, θείες και παππούδες. Οι γονείς μου αποφάσισαν να έρθουν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο μέλλον για μένα και την αδερφή μου. Η αδερφή μου είναι 6 χρόνια μεγαλύτερη έχει πλέον φύγει από την Ελλάδα και μένει μόνιμα στο εξωτερικό.
Οι γονείς μου, αν και γονείς δύο κοριτσιών, μας μεγάλωσαν μακριά από στερεότυπα. Είχαν ανοιχτό μυαλό, ήταν μοντέρνοι στην ανατροφή τους. Μας άφηναν να βγαίνουμε και να φοράμε ό,τι θέλουμε. Μεγαλώσαμε με αγάπη και δεν μας έλειπε τίποτα παρά τις δυσκολίες.
Όταν τελείωσα το σχολείο πήγα σε ΙΕΚ φυσικοθεραπείας. Έβγαλα τη σχολή μου, τελείωσα αλλά στο τέλος κατάλαβα ότι δεν είναι η δουλειά που θα ήθελα να κάνω, δεν μου άρεσε καθόλου, παρ’ όλο που είχε μεγάλη ζήτηση. Εγώ από μικρή ήθελα να ασχοληθώ με τη μόδα, απλά μου έλεγαν όλοι ότι δεν είναι κάτι που θα έχει μέλλον, το άφησα και ασχολήθηκα με άλλες σπουδές και δουλειές.
Έχω κάνει πάρα πολλές δουλειές από τα 18 μου, εστίαση, υποδοχή σε μαγαζιά, σέρβις, μπαρ μέχρι και πριν γεννήσω τον πρώτο μου γιο. Τα πράγματα σε αυτές τις δουλειές είναι πολύ άσχημα. Μου δημιουργήθηκαν ψυχολογικά, χώρια του ότι δεν ενδείκνυται για μια νέα μητέρα καθώς έχεις θέματα με τα ωράρια, τα χρήματα, τους εργοδότες. Με έβαζαν να δουλεύω βράδια ενώ ήξεραν ότι είχα μικρό παιδί. Στις δουλειές αυτές έχω ακούσει τα πάντα, σεξουαλικά υπονοούμενα και κυρίως κρύα σεξιστικά αστεία από πελάτες και ατάκες του στυλ «είσαι γυναίκα πήγαινέ πλύνε κάνα πιάτο». Κάποια στιγμή και με την βοήθεια του άντρα μου κατάφερα να παραιτηθώ.
Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε 17 χρονών. Μας γνώρισαν κάτι φίλοι που είχαν γνωριστεί στο τότε hi5, κάτι σαν το facebook παλιά. Εκείνοι μας έφεραν σε επαφή και από τότε είμαστε αχώριστοι. Πλέον κλείνουμε 14 χρόνια μαζί. Παρόλο που ήμασταν νέοι και είχαμε σχέση από μικροί δεν θέλαμε να γνωρίσουμε άλλους στη ζωή μας. Βέβαια η σχέση μας ήθελε και θέλει συνεχή δουλειά και προσπάθεια. Υποχωρήσεις, αλληλοκατανόηση, σεβασμός, ιδιωτικός χώρος και χρόνος, βόλτες ο καθένας με τους φίλους του, δεν χρειάζεται να είμαστε μόνο μαζί. Επίσης κάνει ο καθένας πράγματα που αγαπάει.
Ο Μάριο με βοήθησε πάρα πολύ ψυχολογικά όταν παραιτήθηκα και με στήριξε οικονομικά για λίγο διάστημα μέχρι να βρω την δύναμη και κάποιο κεφάλαιο να ανοίξω το δικό μου μαγαζί με ρούχα που πάντα ονειρευόμουν. Για χρόνια το ανέβαλα λόγο της δουλειάς και του παιδιού, αλλά έφτασε η στιγμή να το κάνω. Το κατάστημα είναι μαγαζί με ρούχα και αξεσουάρ, τσάντες και κοσμήματα. Πουλάμε κανονικά τα πάντα. Ταυτόχρονα ασχολούμαι πάρα πολύ με το Instagram, tik tok και όλα τα social media όπου δείχνω ρούχα και outfit τα οποία με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ στη δουλειά. Οι νούμερο ένα πωλήσεις είναι από το Instagram και τα stories. Η αλήθεια είναι πως τα κάνω όλα.
Στα 27 αποφασίσαμε να κάνουμε ένα παιδί. Το θέλαμε πολύ, δεν έτυχε. Προσπαθούσαμε κάποιους μήνες. Έμαθα ότι είμαι έγκυος από τον άντρα μου. Εκείνος πήγε και πήρε τις εξετάσεις ενώ εγώ ήμουν στη δουλειά. Με πήρε τηλέφωνο μες στα κλάματα το μεσημέρι και μου φώναζε «είσαι έγκυος, είσαι έγκυος».
Και τα δύο μου παιδιά είναι αγόρια. Αισθάνομαι πως σαν μητέρα έχω τεράστια ευθύνη να τους κάνω καλούς ανθρώπους απέναντι στην κοινωνία. Τους μιλάω από τώρα για τον φεμινισμό και την ισότητα. Ως γονιός δεν μπορώ να καταλάβω τι λάθος κάνουν οι άλλοι γονείς και τα παιδιά τους γίνονται γυναικοκτόνοι και σεξιστές. Εμείς από τώρα τους μιλάμε για τα κορίτσια, την ισότητα και την ευγένεια. Πιστεύω επίσης πως τα λόγια μόνο δεν φτάνουν και προσπαθούμε μέσα από το παράδειγμα να τους δείχνουμε πως πρέπει να μην διαχωρίζουν κανέναν και να σέβονται τις γυναίκες. Τα παιδιά κάνουν ακριβώς ότι βλέπουν. Τους έχουμε μάθει να είναι ευγενικοί. Το μόνο που θέλω από τα παιδιά μου είναι να είναι ευτυχισμένα. Ούτε το διάβασμα, ούτε οι σπουδές με νοιάζουν. Το σημαντικό είναι να είναι χαρούμενοι.
Το να είμαι μητέρα και εργαζόμενη είναι πάρα πολύ δύσκολο. Χωρίς τους γονείς μου και τα πεθερικά μου, χωρίς την βοήθειά τους δεν θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Εμένα η δουλειά μου είναι απαραίτητη για την ψυχική μου υγεία πέρα από το εισόδημα. Ο άντρας μου έχει τις ίδιες υποχρεώσεις με εμένα μέσα στο σπίτι. Ό,τι κάνω εγώ κάνει και αυτός. Μαγείρεμα, άλλαγμα πάνας, καθάρισμα, φύλαξη των παιδιών.
Αν και έχω καταλάβει στο πετσί μου πλέον πως εμείς οι γυναίκες είμαστε το κάτι άλλο. Τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα. Μπορούμε να αφιερώνουμε χρόνο στη δουλειά, στο σπίτι, στα παιδιά. Όλη μέρα είμαστε στη τσίτα.
Θεωρώ πολύ μεγάλο λάθος όταν μια γυναίκα λέει πως η ζωή της τελείωσε με τα παιδιά. Ο εαυτός μας δεν προσδιορίζεται από τα παιδιά μας. Πρέπει να κάνουμε πράγματα την ύπαρξη μας. Θα κοιτάξω να βγω με τον άντρα μου, με τις φίλες μου, να πάω διακοπές. Ευτυχώς βέβαια έχω και την βοήθεια των συγγενών, γιατί χωρίς αυτούς θα ήταν πολύ δύσκολο. Εδώ ένα σούπερ μάρκετ πας και πρέπει να σκεφτείς εκατό φορές πριν πας, τι θα πάρεις μαζί, που θα αφήσεις τα παιδιά, τι ώρα θα γυρίσεις.
Μπορεί να φαίνεται δύσκολο, ειδικά στην αρχή αλλά όπως θέλω να λέω και στις άλλες νέες γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες, να μην φοβούνται «θα περάσει». Στην αρχή φαίνεται βουνό γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις αλλά μετά από καιρό το σκέφτεσαι και κάνεις πλάκα με αυτήν την περίοδο.
Με τον άντρα μου είμαστε ακόμα ερωτευμένοι. Νομίζω το συστατικό επιτυχίας είναι ο σεβασμός. Σημαντικό είναι επίσης και να κάνει ο καθένας αυτό που του αρέσει. Να υπάρχει προσωπικός χώρος, χρόνος και ιδιωτικότητα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπράβο, Μάγκι! Είσαι πρότυπο αξιο θαυμασμού 🙂