Πόσοι γάμοι λήγουν όταν ανασύρονται στην επιφάνεια ζητήματα που δεν τα είχαν επεξεργαστεί τα μέρη του ζεύγους; Η αρθρογράφος Jennifer Hartmann γράφει στο Medium για το δικό της γάμο και την ερώτηση-καταπέλτη που έθεσε στο σύζυγό της και που έληξε το γάμο τους. Την μεταφέρουμε αυτούσια για τις αναγνώστριές μας.
__________________________
Ο γάμος μας ήταν στην καλύτερη περίπτωση διαδικαστικός.
Χωρίς πάθος. Σπάνιο σεξ.
Αλλά είμαι αισιόδοξη φύση. Κι ήμασταν αφελείς.
Πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε την δεσμευτική κι απόμακρη φύση της σχέσης μας και να δημιουργήσουμε μια υγιή οικογένεια βασισμένοι στο κοινό μας υπόβαθρο και τους κοινούς μας στόχους.
Για το σκοπό αυτό, δοκιμάσαμε τη συμβουλευτική γάμου. Δύο φορές κατά τη διάρκεια μερικών ετών αναζητήσαμε επαγγελματίες για να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ μας.
Η πρώτη προσπάθεια κράτησε για μόνο μία συνεδρία. Ο θεραπευτής σαφώς δεν άκουγε όταν εξηγήσαμε την ιστορία της σχέσης μας, μια τυχαία εγκυμοσύνη. Μας ρώτησε χαζά: «Τι σας έκανε να ερωτευτείτε;» Ο άντρας μου κι εγώ κοιταχτήκαμε σε μια στιγμή σπάνιας αλληλεγγύης και ξέραμε ότι δεν θα γυρνούσαμε πίσω.
Προσπαθήσαμε ξανά, με κάποιον φαινομενικά πιο ικανό, που μας έβλεπε και μαζί και χωριστά. Αυτή η απόπειρα τελείωσε μέσα σε λίγους μήνες, όταν κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας μου είπε ότι ο θεραπευτής τον συμβούλεψε: «Αν η συμπεριφορά της δεν αλλάξει, πρέπει να την αφήσεις».
Δεν έμαθα ποτέ αν μου έλεγε την αλήθεια. Αν ναι, αυτός ο θεραπευτής ήταν και ανήθικος και ανειδίκευτος στις διαταραχές προσωπικότητας και στα στυλ προσκόλλησης. Αν έλεγε ψέματα ήταν απλώς άλλο ένα παράδειγμα του ότι χρησιμοποίησε ένα άτομο με εξουσία για να μου διεγείρει την ντροπή μου και να με απωθήσει. Οι προσπάθειες μας λοιπόν αθροίζονται σε… τι ακριβώς;
Τη χρονιά που ο γιος μας ήταν τεσσάρων ετών, κάναμε μια μεγάλη μετακόμιση, από τη Βιρτζίνια πίσω στις ρίζες μας στη Βόρεια Καλιφόρνια. Η ιδέα ήταν ότι αφού δεν τα καταφέρναμε μόνοι μας, ίσως τα γνωστά μέρη και τα γνωστά πρόσωπα να έσωζαν τον γάμο μας. Αυτό περιλάμβανε μια οικογενειακή κρουαζιέρα στην Αλάσκα με τα πεθερικά μου και τον γιο μας για τα 38α γενέθλιά μου.
Ήταν άβολο στην καλύτερη περίπτωση. Στο κρουαζιερόπλοιο, ο σύζυγός μου και εγώ ακόμα δεν ενδιαφερόμασταν για τις ίδιες δραστηριότητες.
Έζησα λοιπόν μερικά εκπληκτικά πράγματα. Μόνη μου. Ή να μαλώνω μόνη μου με ένα πονηρό τετράχρονο αγόρι.
Περίπτωση “το όπλο του Τσέχοφ”*. Αποχρώσεις της μονογονεϊκότητας που έρχονται.
[*σ.σ.εδώ για το όπλο του Τσέχοφ]
Το αίμα μου άρχισε να βράζει καθώς παρακολούθησα ένα κοπάδι φώκιες που κυνηγούσαν το ηλιοβασίλεμα. Τα δόντια μου πονούσαν από την τρομακτική, συριστική ρωγμή των παγετώνων που αντηχούσαν. Παρακολούθησα με απορία κι ανησυχία τεράστια κομμάτια πάγου να πέφτουν στον ωκεανό, με τα κύματα τους να στέλνουν καγιάκ από κάτω τους. Κάθισα τυλιγμένη με τα πιο ζεστά μου ρούχα στο πίσω μέρος του πλοίου. Οι λαχτάρες της μοναχικής μου καρδιάς πνίγηκαν από τον εκκωφαντικό βρυχηθμό των τεράστιων μηχανών και νανουρίστηκαν από το δονούμενο κατάστρωμα και το τρεμόπαιγμα του κύματος. Η μοναξιά τότε επαναπροσδιορίστηκε.
Υπό μία έννοια, η μετακόμιση στο σπίτι και οι διακοπές είχαν λειτουργήσει. Ένιωσα ασφαλής και ανανεωμένη αρκετά ώστε να ζητήσω βοήθεια και να καταβάλω επιπλέον προσπάθεια για να κρατήσω τον γάμο μου όρθιο. Ζήτησα συμβουλές από τα πεθερικά μου. Προσπάθησα να γίνω η σύζυγος που πάντα πίστευε ότι χρειαζόταν η μητέρα του. Η αφελής αισιοδοξία μου ξαναξύπνησε.
Οι μελέτες μου στη συμβουλευτική ψυχολογία ρίχνουν φως σε αυτό που βίωνα από την εφηβεία μου: μια διαταραχή προσωπικότητας που γεννήθηκε από παιδικό τραύμα. Παρακολούθησα ατομική θεραπεία για να επουλώσω τις αόρατες πληγές μου.
Ακολούθησα τον ρόλο μου ως μαμά που μένει στο σπίτι, ενώ τελείωσα το μεταπτυχιακό, και δίδασκα γιόγκα με μερική απασχόληση. Επιδίωξα σκόπιμα την οικειότητα με τον σύζυγό μου κατόπιν εντολής του νέου μου θεραπευτή και έμεινα έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Αμέσως αφού είχαμε πάρει στον υπάρχοντα γιο μας ένα σκύλο για τα γενέθλιά του, ας σημειωθεί. Η ζωή και η καρδιά μου ήταν γεμάτα. Ξεχειλίζαν μάλιστα.
Και αυτό ήταν το πρόβλημα.
Όλη μου η ενέργεια, οι προσπάθειες και τα συναισθήματά μου καλύπτονταν από όλο και περισσότερο την ίδια ψυχρή συμπεριφορά που είχα γνωρίσει από τον σύζυγό μου.
Και πάλι, οι ψυχολογικές μου μελέτες ρίχνουν φως στην εμπειρία μου: έχει ένα στυλ αποφυγής της προσκόλλησης, το οποίο συνεπάγεται αίσθημα δυσφορίας με οτιδήποτε έχει να κάνει με τα συναισθήματα: συναισθηματική οικειότητα, εμπλοκή με τα δικά του συναισθήματα, ενσυναίσθηση, εμπιστοσύνη, προτεραιότητα στους άλλους, προσοχή στις ανάγκες οποιουδήποτε άλλου.
Εκεί, λοιπόν, είχα κατακλυστεί από όλα τα συναισθήματα. Το φθινόπωρο του 2017, ο γιος μας ξεκίνησε το νηπιαγωγείο, τελείωσα τα μάστερ μου, γεννήθηκε η κόρη μας και άρχισα να περιηγούμαι σε νέες προσωπικές και επαγγελματικές κοινότητες. Με έναν σύζυγο που ήταν σωματικά παρών, που καλομάθαινε τον εαυτό του αλλά είχε αποδεσμευτεί από τις ανάγκες της γυναίκας και των παιδιών του, συναισθηματικά μουδιασμένος και απρόθυμος να αναγνωρίσει το μέρος του στο πρόβλημα, να βοηθήσεις εμένα ή να αναζητήσει βοήθεια για τον εαυτό του.
Η χρόνια ακύρωση και η έλλειψη σύνδεσης ήταν σαν κρυπτονίτης για μένα, με τον φόβο της εγκατάλειψης στον πυρήνα των προβλημάτων ψυχικής μου υγείας.
Η βόλτα με το τρενάκι προς την κόλαση
Τα επόμενα δυόμισι χρόνια ήταν τα χειρότερα της ζωής μου.
Παρά την τάση μου για δραματοποίηση κι υπερβολή, η δήλωση αυτή πιο πάνω αποτελεί μια πραγματικότητα. Ο προσωπικός μου δρόμος προς την κόλαση ήταν στρωμένος με τις ιστορίες των πρώτων μου θεραπευομένων, με τα πιο σπαραχτικά εσωτερικά τραύματα και τραγωδίες που είχα ακούσει ποτέ. Όλο αυτό συνέβαινε το ίδιο διάστημα που η οικογένειά μας ταραζόταν από τα δικά μας συγκεχυμένα και τραγικά γεγονότα. (Αυτή η ιστορία όμως είναι για άλλη μια φορά, σφραγισμένη με μια προειδοποίηση για κακοποίηση παιδιών).
Ένιωσα σαν να ήμουν κολλημένη σε ένα τρενάκι λούνα παρκ μέσα σε ένα funhouse του τρόμου με τους τροχούς εκτός ισορροπίας, σπινθήρες να πετούν σε κάθε στροφή, χωρίς μπάρα ασφαλείας, να με πετάνε στα πλάγια του αυτοκινήτου ξανά και ξανά, ενόσω φρικτές εικόνες έκαιγαν τα μάτια μου. Ένα Κουρδιστό Πορτοκάλι, χωρίς ελπίδα διαφυγής.
Επέζησα με το να επικεντρώνομαι υπερβολικά στην ευημερία των παιδιών και των πελατών μου, να αγνοώ τις κραυγές του νοητικού μου συστήματος μου για βοήθεια, να μουδιάζω το ζιζάνιο μέσα μου, να αγνοώ τον άντρα μου που με αγνοεί.
Το lockdown του Μαρτίου 2020 ήταν ειρωνικά μια σωτηρία.
Το δημιουργικό εσωτερικό μου παιδί χαίρεται με τις ζωγραφιές των ήλιων και των ουράνιων τόξων και τα μηνύματα όπως Κοίτα Ψηλά! Ο ουρανός είναι μπλε! στη γειτονιά μας!. Η προσωπική μου αγαπημένη στιγμή ήταν τότε που περάσαμε χρόνο ο γιος μου κι εγώ γεμίζοντας το δρόμο ενός οικογενειακού φίλου με πορτρέτα της οικογένειάς τους σε πασαλάκια, να φαίνονται χαρούμενοι, τραγουδώντας το Είναι το τέλος του κόσμου όπως το ξέρουμε, και νιώθω καλά.
Η επαναστατική μου πλευρά διασκέδαζε να πηδάει μαζί με τα παιδιά μου φράχτες στις παιδικές χαρές και σκίζοντας τις χάρτινες ταινίες γύρω από τσουλήθρες και κούνιες.
Το τρενάκι του τρόμου ηρέμησε καθώς εμφανίστηκαν κρυμμένα κομμάτια του εαυτού μου. Το νευρικό μου σύστημα το ένιωθα λιγότερο ακατέργαστο, πιο ρυθμισμένο.
Η ερώτηση-καταπέλτης
Το να αναγκόζαμστε να είμαστε μαζί στο σπίτι ώρες ολόκληρες και να συνεργαζόμαστε για τη φροντίδα των παιδιών ενώ παρακολουθούμε την αντίστοιχη ψηφική μας εργασία, όπως τόσοι πολλοί γονείς την άνοιξη του 2020, ήταν σαν να κωπηλατούμε ένα κανό δύο ατόμων. Όταν οι μπροστινοί και οι πίσω κωπηλάτες δεν είναι συγχρονισμένοι, προκύπτουν καυγάδες ή κλιμακώνονται οι διαφωνίες.
(Υπάρχει λόγος που ονομάζονται “βάρκες διαζυγίου”.)
Μια ιδιαίτερα έντονη διαφωνία γεμάτη προσωπικές επιθέσεις αποκάλυψε πόσο αταίριαστοι ήμασταν εγώ και ο σύζυγός μου. Μπορούσα να νιώσω τον εαυτό μου να μπαίνει σαν σπείρα πάλι στο γνώριμο εσωτερικό χάος των απορυθμισμένων συναισθημάτων. Ανέβαινα πίσω στο τρενάκι, έτοιμη να προστατευτώ συναισθηματικά εκδηλώνοντας μανία, να είμαι εκτός ελέγχου.
Όπως είχε κάνει τόσες πολλές φορές στο παρελθόν, γύρισε κι έφυγε, έφυγε από το δωμάτιο, με άφησε μόνη να αντιμετωπίσω την καταιγίδα που δημιουργούσε μέσα μου και βρήκε καταφύγιο κοντά στο παιδί μας.
Και όπως είχα κάνει τόσες φορές στο παρελθόν, τον ακολούθησα, αν και αυτή τη φορά ένιωσα διαφορετικά γιατί μπορούσα να νιώσω, δεν αποσπάσθηκα από τη στιγμή. Οι αισθήσεις μου είχαν εμπλακεί. Τα πόδια μου συνδέθηκαν με το απαλό χαλί. Τα κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση δεν ήταν πια σιωπηλά, αλλά τσιριχτά και θορυβώδη. Τα σχήματα των φυτών στην ηλιόλουστη αυλή μας ήταν σαφώς καθορισμένα.
Ήταν μια στιγμή διαύγειας.
Μια στιγμή θαμπού πόνου.
Κάτι είχε αποδυναμώσει το συνηθισμένο προστατευτικό τείχος της οργής μου, αφήνοντάς με ευάλωτη στο να νιώσω πραγματικά τα συναισθήματα που είχαν καλυφθεί τα τελευταία εννέα χρόνια. Ο φόβος επιτάχυνε τους χτύπους της καρδιάς μου. Η αηδία στράβωσε το μέσα μου. Η θλίψη κόλλησε στο λαιμό μου.
Πήγα εκεί όπου ο σύζυγός μου καθόταν δίπλα στον γιο μας στον καναπέ. Σταμάτησα σε απόσταση συνομιλίας. Μου έριξε μια λοξή ματιά με ένα βλέμα “για τόλμα”. Περίμενε περαιτέρω προστριβές, λογομαχίες, κλιμάκωση. Μετά επέστρεψε στο να προσποιείται ότι βλέπει το καρτούν στην τηλεόραση.
Με μια διακριτικά πνιγμένη και εκπληκτικά ήρεμη φωνή τον ρώτησα:
«Συμβουλευτική…ή…διαμεσολάβηση…;»
Εκ των υστέρων, μπορώ να δω ότι δεν είπα τις λέξεις γάμος και διαζύγιο υποχωρώντας σε ένα είδος ανώτερης γνώσης, ότι η δύναμη βρισκόταν στο άρρητο.
Απάντησε κατηγορηματικά. “Διαμεσολάβηση.” Τα μάτια του δεν κουνήθηκαν από την τηλεόραση.
Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι το χάσμα μεταξύ μας δεν θα ξεπερνιόταν ποτέ. Ότι οποιεσδήποτε μελλοντικές προσπάθειες να ξεπεράσουμε την απόμακρη φύση της σχέσης μας και να δημιουργήσουμε μια υγιή οικογένεια θα ήταν μάταιες. Κατευθυνόμασταν στο τέλος του γάμου μας, στην αρχή του διαζυγίου μας, σε μια ζωή χωρισμένων νοικοκυριών, στις διαπραγματεύσεις για την επιμέλεια, στην επιμελητεία από κοινού για τα ζητήματα των παιδιών και σε πολλά ακόμη άγνωστα μονοπάτια.
Είπα, «Εντάξει», γύρισα και έφυγα. Έφυγα από το δωμάτιο και πήγα να μείνω μόνη με την καταιγίδα μέσα μου.
Διαβάστε κι αυτές τις ιστορίες διαζυγίου:
Προσωπική ιστορία: Τι αλλαγές θα μπορούσα να κάνω για να αλλάξει η ψυχολογία μου μετά το διαζύγιο;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Kι όπιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Εχει πλακα οτι ολα τα σχολια εμειναν στην αποφευκτικοτητα του συζηγου. Το μονο που γινετε δηλ ευκολα και αμεσα αντιληπτο στο κειμενο και το συνδεει με την πραγματικοτητα. Ειναι λες κι ολο το κειμενο δεν υπαρχει. Ενα καρο ανοητες αποφασεις που ουτε 15χρονα δεν παιρνουν απο ατομα που εχουν συμβουλους και θεραπευουν και οι ιδιοι. Αληθεια ποιος ανθρωπος ειναι δυνατον να πιστευει οτι ενα ταξιδι με τα πεθερικα του θα προσφερει κατι? Στο στυλ αφου δεν κανουμε πραγματα μαζι ας εχουμε παρεα ας πουμε. Και για παρεα ας παρουμε τα πεθερικα. Και η συμβουλη του ψυχολογου επεδιωξε οικιοτητα αρα μεινε… Διαβάστε περισσότερα »
Βλέπεις τι γίνεται. Εχουμε χωριστεί σε εκείνους που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη ζωή όπως είναι σήμερα και αδυνατούν να ενηλικιωθούν και τρέχουν στους ψυχολόγους , και στους υπόλοιπους που την προσαρμογή μας την ονομάζουν κυνικότητα, ελλειψη ενσυναίσθησης , κλπ
Έχει δικιο ο ψυχίατρος σημερα σε πρωτη μουρη συνέντευξη , οτι για τη βια των ανηλίκων πρέπει οι γονείς να πάνε σε ψυχολόγο.
Ε μα πες τα! Καμία λογική για το ταξίδι στην Αλάσκα με τα πεθερικά, όπως και στη φράση “Επιδίωξα σκόπιμα την οικειότητα με τον σύζυγό μου κατόπιν ΕΝΤΟΛΗΣ του νέου μου θεραπευτή“. Επίσης, αυτό που ενώ το ζευγάρι βρίσκεται εν μέσω κρίσης και κάνει κι ένα παιδί είναι συχνό μοτίβο τελικά. Που φυσικά δεν φτιάχνει τίποτα κι αντιθέτως βαθαίνει την κρίση και οδηγεί μια ώρα αρχύτερα στη διάλυση.
Υπάρχει ένα είδος συναισθηματικής κακοποίησης που δύσκολα διακρίνεται. Είναι αθέατη, δεν μπορείς να την αποδείξεις και συνήθως στρέφεις τις ευθύνες στον εαυτό σου γι αυτό το λόγο. Είναι η αδιαφορία, η αποφυγή συναισθημάτων, ευθύνης, οικειοτητας, ενδιαφέροντος, δέσμευσης, επικοινωνίας, αγγιγματος-καθε πτυχης που δημιουργεί υγιή προσκόλληση με τον κοντινό σου άνθρωπο.
Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να αμφισβητουμε εμάς που έχουμε την ικανότητα να δημιουργούμε συναισθηματικες σχεσεις με τους γύρω μας. Αλλά να απομακρυνομαστε από όσους δεν μπορούν να ρίξουν αυτό το τοίχος της λανθασμένης αυτοπροστασιας, αφού οι φόβοι τους είναι πιο μεγάλοι. Αλλιώς θα δίνουμε συνέχεια… Χωρίς όμως ανταπόκριση!
Γάμος συμφέροντος λέγεται και διαφερει απο τους γάμους που αγάπης/ έρωτα/ ψυχικής επαφής τελοσπάντων.
Απλως τσέκαρε τα τικς σου μέσα στα οποία ήταν και οι “κοινοί” στόχοι.Εδώ πέφτει η πρώτη φάπα διότι οι στόχοι μπορεί να αλλάξουν ανα πασα ωρα και στιγμή.
Η δεύτερη φάπα είναι η απουσία ψυχικής σύνδεσης με τον άνθρωπο που διάλεξες, ίδιον γνώρισμα του συμφεροντολογικού γάμου.
Σαν και εσας ουουουουουου.. Μην πω οτι ειστε και ο κανόνας.
Τέτοιοι γάμοι βασίζονται στο ναρκισσισμο.
Τον μετράτε τον άλλον σαν εμπόρευμα για να δείτε τί αξία έχει κοινωνικοοικονομικά ώστε μαζί ενωμένοι να μετράτε περισσότερο εκει έξω.
“έχει ένα στυλ αποφυγής προσκόλλησης, το οποίο συνεπάγεται αίσθημα δυσφορίας με οτιδήποτε έχει να κάνει με τα συναισθήματα: συναισθηματική οικειότητα, εμπλοκή με τα δικά του συναισθήματα, ενσυναίσθηση, εμπιστοσύνη, προτεραιότητα στους άλλους, προσοχή στις ανάγκες οποιουδήποτε άλλου” Μια χαρα ανθρωπος δηλαδη, προσαρμοσμενος να μην βιωνει καταιγιδες μεσα του ή να τις περναει γρηγορα. Οποιος βιωνει καταιγιδες μαζευεται στη γωνια του μεχρι να περασουν και μετα σχετιζεται με συντροφους. Δεν περιμενουμε απο το συντροφο να μας σωσει. Αν εχουμε συντροφο και εμφανιστει καταιγιδα μπαινουμε στην τρυπα μας μονοι μας σαν το αρρωστο ζωο μεχρι να περασει. Και αν εχουμε συνεχεια καταιγιδες μεσα… Διαβάστε περισσότερα »
“Τί σας έκανε να ερωτευτείτε ;”
Πολύ δυνατό κείμενο. Η αποφευκτικότητα είναι ένα είδος συναισθηματικής αναπηρίας. Είναι εντυπωσιακό ότι όσοι έχουν αυτό το στυλ προσκόλλησης το θεωρούν φυσιολογικό και υγιές. Δεν είναι τυχαίο ότι συσχετίζεται με την ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας δηλαδή τα άτομα με αυτήν είναι πιο πιθανό να έχουν αποφευκτικό στυλ προσκόλλησης. Άνθρωποι που φοβούνται το βάθος, την εγγύτητα, την πραγματική σύνδεση. Η συμπόρευση με έναν αποφευκτικό είναι σαν να πορευεσαι μόνος.