Ένα νέο είδος μυθοπλασίας έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια: Το Cli Fi (Climate Fiction), ή αλλιώς κλιματική μυθοπλασία, αφορά φανταστικές προβολές δυστοπίας σε έναν χρόνο μελλοντικό και πολύ σκοτεινό και συνδέει λογοτεχνικά την επιστημονική φαντασία με τις κλιματικές ανησυχίες της ανθρωπότητας που προσπαθεί, με νύχια και με δόντια, να επιβιώσει στον κόσμο που η ίδια κατέστρεψε.
Αυτό που συζητείται πολύ, ιδίως σε ξενόγλωσσα λογοτεχνικά σάιτ, σχετικά με το συγκεκριμένο είδος είναι ότι, σε αντίθεση με την επιστημονική φαντασία, η μυθοπλασία της κλιματικής αλλαγής κυριαρχείται από γυναίκες συγγραφείς.
Με σενάρια μεταποκαλυπτικής καταστροφής, δυστοπίας, αλλά και σενάρια αισιοόδοξα προς μια φιλοπεριβαλλοντική ουτοπία, οι γυναίκες συγγραφείς του είδους πλέκουν στο χαρτί νοητικές ασκήσεις φαντασίας για το μέλλον. Έννοιες όπως “περιβαλλοντική δικαιοσύνη” και “διαγανεακή αλληλεγγύη” αποκτούν λεκτική σάρκα και εκφραστικά οστά σε μυθοπλαστικές ιστορίες, με επίκεντρο την περιβαλλοντική καταστροφή και περιφέρεια όλα όσα μας οδήγησαν σε αυτή: τον καπιταλισμό, την απληστία, την ταξικότητα, την αδικία και την ανθρώπινη φύση.
Μέσα από τα βιβλία αυτά, ο στόχος δεν είναι τόσο η δημιουργική διαχείριση ελεύθερου χρόνου, όσο η καλλιέργεια ενσυναίσθησης και η βαθιά πολιτικοποίηση υπερ της υιοθέτησης φιλοπεριβαλλοντικών επιλογών. Αφιερωμένες σε έναν γραπτό ακτιβισμό, οι γυναίκες που γράφουν φαίνεται να έχουν το αυτι κολλημένο στο στήθος του κόσμου. Σφυγμομετρώντας τον χρόνο που μας απομένει, βλέπουν την ιστορία που αφηγούνται συνήθως διττά: σαν μια χρονομηχανή που μας επιτρέπει να ατενίσουμε το μέλλον μας ενορασιακά, και σαν έναν τρόπο να διεγείρουμε μέσα μας τους μηχανισμούς εκείνους που θα μας επιτρέψουν να αναλάβουμε δράση.
Γιατί, όχι μόνο έχει διαπιστωθεί, ύστερα από πολλές έρευνες, ότι το διάβασμα μυθοπλασίας, όταν γίνεται με προσοχή, έχει τη δυνατότητα να μας κάνει πιο ευαίσθητους και ενσυναισθητικούς ως προς τις έννοιες της αδικίας και της ανθρώπινης ανισότητας, αλλά συγκεκριμένα για τον τομέα της κλιματικής αλλαγής, η χρήση λογοτεχνικών μεταποκαλυπτικών σεναρίων μπορεί να είναι από τις ελάχιστες ευαισθητοποιητικές λύσεις της ανθρωπότητας:
Έρευνα του 2016 από το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας έδειξε ότι τόσο οι ταινίες όσο και τα βιβλία που αφηγούνται δυστοπικές πραγματικότητες στο μέλλον έχουν την ικανότητα να μας πολιτικοποιούν περισσότερο απ ό,τι πολύ εξειδικευμένες έρευνες και στατιστικά που, ελλείψει εκλαικευτικών επιστημονικών μεταφράσεων, παραμένουν ερμηνευτικά απρόσιτες.
Η Έμα Άρνολντ, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στην ανθρώπινη γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, είναι ακόμη μια πιστή στην τρομακτικά βαθιά επίδραση της κλιματικής μυθοπλασίας στο ανθρώπινο μυαλό. Έτσι, αποφάσισε να δημιουργήσει το LAX LAB, μια διεθνή λέσχη βιβλίων που χρησιμοποιεί τη λογοτεχνία ως έναν τρόπο για να προωθήσει ουσιαστικές συζητήσεις για περιβαλλοντικά θέματα. Εδώ μπορείτε να δείτε ποιά βιβλία προτείνει, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι γραμμένα από γυναίκες.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μιρελα ότι παρουσιάζεις έχει πάντα πολύ ενδιαφέρον.
Eυχαριστώ πολύ!