Σπούδασε ζωγράφος για να γίνει στην πορεία φωτογράφος και να καταλήξει να αφήσει το χαρακτηριστικό της εικαστικό στίγμα και στον χώρο του κινηματογράφου. Η Shirin Neshat είναι σύμφωνα με το αrtnet ανάμεσα στις 100 πιο ισχυρές καλλιτέχνιδες αυτή την στιγμή στον κόσμο.
Γεννήθηκε στο Ιράν το 1957, από όπου αναγκάστηκε να φύγει στα 17 της για να σπουδάσει στις ΗΠΑ. Επιστρέφοντας 12 χρόνια αργότερα ,βρίσκει στη θέση της πατρίδας της μια άλλη χώρα, σαρωμένη από την Ισλαμική επανάσταση.Το 1990, με τη σειρά φωτογραφιών «Γυναίκες του Αλλάχ» τραντάζει την κοινή γνώμη φωτογραφίζοντας γυναίκες πάνω στις οποίες γράφει στίχους από Ιρανές ποιήτριες , σε μια προσπάθεια να κάνει το σώμα των γυναικών καμβά ζωγραφικής με έντονο φεμινιστικό περιεχόμενο.
Η δουλειά της μοιάζει με ένα πρωτότυπο λεξικό εικόνων, ένα λεξικό στο οποίο οι ιδέες της περί πολιτικού, προσωπικού, φύλων και εξορίας μεταφράζονται όχι σε λέξεις, αλλά σε φωτογραφίες. Από το 1996 και μετά αποφασίζει να συνδυάσει την εικόνα με τoν ήχο, την ατμόσφαιρα και τον υπνωτικό ονειρισμό ενός πρωτότυπου κινηματογράφου, φτιάχνοντας ποιητικές βιντεοεγκαταστάσεις που μοιάζουν σαν να βγήκαν από πολύ βαθιά ανθρώπινα ασυνείδητα.
Η ίδια έχει δηλώσει ότι βλέπει την τέχνη ως δημιουργικό μηχανισμό επιστροφής. Η νοσταλγία, ο πόνος της εξορίας, η απουσία πατρίδας και η αίσθηση ότι ήταν ξένη όπου και αν πήγαινε, την έκαναν να ζει μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής σε ένα φευγαλέο ενδιάμεσο.
Κέντρο της φωτογραφικής δουλειάς της είναι οι αντιθέσεις. Το προσωπικό με το πολιτικό, οι γυναίκες με τους άντρες, ο ιδιωτικός με τον δημόσιο χώρο. Την απασχόλησε πολύ η έννοια του παράδοξου ενώ θέλησε οι φωτογραφίες και οι ταινίες της να είναι πάντα αμφίσημες.
Οι γυναίκες του εξαιρετικού “Women without Men”, ταινία ορόσημο για την κινηματογραφική της καριέρα, κυνηγούν εκείνο τον εαυτό τους που ποτέ δεν ήξεραν ότι είχαν δικαίωμα να ονειρευτούν και η καταπίεση είναι κεντρικός αφηγητής των διαφορετικών ιστοριών ζωής τους. Η ταινία μοιάζει, έτσι, φτιαγμένη από τα πιο σκληρά υλικά των ονείρων, οι εικόνες θυμίζουν λογοτεχνία που λατρεύει τον μαγικό ρεαλισμό και η φύση παίζει ρόλο αναζωογονητικά απελευθερωτικό.
Το “Illusions and Mirrors” στο οποίο πρωταγωνιστεί η Natalie Portman μοιάζει με αισθητικά ευχάριστη σουρεαλιστική τελετουργία, εικαστικό γέννημα μιας γυναίκας καλλιτέχνη που όχι μόνο εδραιώνει τον εαυτό της ως δημιουργό αλλά έχει μελετήσει την γυναικεία καταπίεση με ποιητικά ισχυρούς τρόπους.
Αν προσθέταμε στην εικόνα λίγο ποίηση, έντονη νοσταλγία, φεμινιστικό όραμα, ωμή σεξουαλική παρουσία και ένα τραυματικό ιστορικό προηγούμενο, η τέχνη της Shirin Nashat θα ήταν το πιο καλλιτεχνικά έγκυρο πλην αισθητικά ευχάριστο αποτέλεσμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Φτυστη η Δαμανάκη αυτη η Νεσάτ
In 1990, Neshat returned to Iran, one year after Ayatollah Khomeini’s death. “It was probably one of the most shocking experiences that I have ever had. The difference between what I had remembered from the Iranian culture and what I was witnessing was enormous. The change was both frightening and exciting; I had never been in a country that was so ideologically based. Most noticeable, of course, was the change in people’s physical appearance and public behavior.”……πηγή wiki