Ένα καλοκαίρι θυμάμαι να γυρνάμε κοριτσοπαρέα από μια πολύ ερημική παραλία των πρώτων διακοπών μας, τα ΚΤΕΛ του νησιού να έχουν κηρύξει πραξικοπηματικά την ράθυμη απεργία του βαθιού μεσημεριού, ο ήλιος να καίει και εμείς να ψηνόμαστε στην άσφαλτο. Ταξί δεν περνούσε ούτε για αστείο, μόνο κάτι αυτοκίνητα και αυτά αραιά και που. Αποφασίσαμε να κάνουμε ωτοστόπ. Ποια παρέα νεαρών ενηλίκων που έχει βρεθεί σε απομονωμένο μέρος σε νησί δεν είχε μια ιστορία να αφηγηθεί από ωτοστόπ, με αυτό το μείγμα θάρρους και αφέλειας της πρώτης νιότης;
Κάνουμε, λοιπόν, ωτοστόπ ενώ έχουμε σχεδιάσει από πριν ποια θα κάτσει που, ποια θα μιλήσει και με ποια σειρά θα βγούμε από το αυτοκίνητο αν συμβεί το οτιδήποτε- θάρρος είναι να φοβάσαι αλλά να ξέρεις να το αντιμετωπίσεις-λέγαμε.
Η ιστορία δεν έχει καμία δραματική πλοκή, το αμάξι που σταμάτησε ανήκε σε έναν ευγενέστατο μεσήλικα ο οποίος μας πήγε εκεί που του ζητήσαμε χωρίς προβλήματα.
Θυμάμαι να κάθομαι μπροστά-δεν χωρούσαμε όλες πίσω-και να του δείχνω τον δρόμο. Θυμάμαι να κοιτάω από τον καθρέφτη τα βλέμματα των φίλων μου στο πίσω κάθισμα και να διαβάζω στα μάτια τους την ετοιμότητα.
Θυμάμαι τον συγχρονισμό μας και τον καταπληκτικά υπεράνθρωπο τρόπο με τον οποίο ήξεραν από την ένταση του βλέμματός μου αν υπάρχει κάτι που μπορεί να με ανησυχεί. Έβλεπα τους μυες τεταμένους στο λαιμό τους και τα χέρια τους να σφίγγουν τις τσάντες, εποπτεύοντας τον δρόμο που ακολουθούσε το αμάξι, με το κεφάλι τους να ζωγραφίζει ένα σταθερό, ρυθμικό ημικύκλιο.
Δεν χρειάστηκε καθόλου να μιλήσουμε με τις φίλες μου. Όπως δεν χρειάστηκε καθόλου να μιλήσουμε με δυο άγνωστες κοπέλες ένα αθηναϊκό βράδυ σε ένα αστικό λεωφορείο, το οποίο κάνοντας την τελευταία διαδρομή του προς το τέρμα, έκλεισε τα φώτα.
Δεν χρειάστηκε καν να κινηθούμε η μια προς την άλλη γιατί συγχρονιστήκαμε άψογα, ασυνεννόητα και ανεπαίσθητα, οι κινήσεις μας ήταν ίδιες και κοιτάξαμε η μια την άλλη με τη γνώση ότι αυτό το έχουμε ξαναζήσει-ότι ξέρουμε όλες τι σημαίνει.
Περπατώντας βράδυ στην Αθήνα, ξέρω όταν προσπερνώ γυναίκες που επιταχύνουν το βήμα τους και σφίγγουν τις τσάντες τους πως μοιραζόμαστε μια μυστική υπερδύναμη.
Ένα εξελικτικό παρεπόμενο του φύλου μας, μια έξτρα νοητική δυνατότητα που σωματοποιείται στην ένταση των μυών μας. Μια υπερδύναμη που πηγάζει από όλα όσα κάνουν τις κόρες των ματιών μας να διαστέλλονται, τα πόδια μας να χτυπάνε πιο γρήγορα στο πεζοδρόμιο, το μυαλό μας να ψάχνει για αντικείμενα στην τσάντα που μπορεί να μας φανούν χρήσιμα.
Η απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ μας φαίνεται οικεία. Μας θυμίζει κάτι αυτή η εντατική προσοχή με την οποία πρέπει να γυρίσουμε σπίτι λίγο μετά τις 9, είμαστε οι καλύτερες στο να προσπαθούμε να γίνουμε αόρατες, στο να συρρικνωνομαστε και να επιταχύνουμε το βήμα μας, στο να ξεδιπλώνουμε τις κεραίες της προσοχής μας για να μας δορυφορήσουν ολοκληρωτικά.
Το βράδυ γινόμαστε άλλα πλάσματα. Μάτια φυτρώνουν στις πλάτες και με υπερόραση εντοπίζουμε κάθε κίνηση σε σκοτεινές γωνιές. Αξιολογούμε τους κινδύνους με ταχύτητα γιατί έχουμε αναπτύξει μια εξωανθρώπινη οξύνοια, μια αιφνίδια υπερακοή μάς ωθεί να περπατήσουμε στο τμήμα του πλακόστρωτου που κάνει τον λιγότερο θόρυβο.
Γινόμαστε υπερμνήμονες και ξεθάβουμε τους χάρτες της πόλης από τα βάθη του μυαλού μας, ενώ το πρωί δεν θυμόμαστε καλά πως να πάμε από το κρεββάτι στην κουζίνα. Διαβάζουμε άψογα προθέσεις πίσω από κινήσεις και μιλάμε άριστα γλώσσες με σώμα αλλά χωρίς λέξεις.
Δεν έχω μιλήσει με φοιτήτρια που να μου έχει πει ότι αισθάνεται πλήρη ασφάλεια όταν κυκλοφορεί το βράδυ στην πόλη της. Στην δική της πόλη, που ξέρει και αγαπάει, στην πόλη που ζει χρόνια και η οποία την πλάθει με τα ερεθίσματά της, αλλάζοντάς την, έξω και μέσα, με τους ανθρώπους της και τα φαγητά και τα τραγούδια και τις μυρωδιές της.
Η συμβίωση με μια πόλη που το βράδυ αλλάζει πρόσωπο, μοιάζει με την συμβίωση με έναν σύντροφο που γίνεται κάποιες φορές κακοποιητικός ή χειριστικός ή άλλος.
Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την αλλαγή είναι ίδια, πολλά «ναιμεναλλα», πολλά «δεν συμβαίνει συχνά», πολλά «το πρωί ζούμε ονειρικά και μου δίνει όλα όσα θέλω» πολλά «όχι πάντα» πολλά «έχω σταθεί τυχερή αλλά προσέχω», πολλά «δεν είναι πάντα έτσι».
Οι κοπέλες δεν θέλουν να αποτρέψουν άλλους από το να ζήσουν με την πόλη, είναι χαρισματική και έχει τόσα να τους δώσει, αλλά από μέσα τους κάτι ξύνει εκείνη την κοινή υπερδύναμη και νιώθουν την ανάγκη να προειδοποιήσουν διακριτικά.
Με την πόλη μας φτιάχνουμε αμοιβαίες σχέσεις. Σχέσεις που απαιτούν συναισθηματική ενεργητικότητα, σκέψη, κόπο, αφοσίωση και δόσιμο. Σχέσεις με το φαγητό, τους ανθρώπους της, τις εμπειρίες, τα τοπία της. Σχέσεις που μας διαμορφώνουν όπως μας διαμορφώνουν και οι ανθρώπινες γιατί οι πόλεις είναι οργανικές, συλλογικές ζωντάνιες.
Και, κυρίως, φτιάχνουμε μνήμες και πατρίδες. Το να μην νιώθουμε άνετα στο αστικό μας σπίτι δεν διαφέρει πολύ από το να μην νιώθουμε άνετα στη μικροκλίμακα του πραγματικού μας σπιτιού.
H κοινή μας υπερδύναμη μας θυμίζει πως το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο δεν είναι αυτονόητο για εμάς. Αλλά οι σχέσεις που έχουμε με τις πόλεις μας ξεφεύγουν του απλού δικαιώματος να υφιστάμεθα σε έναν χώρο. Περιλαμβάνουν το δικαίωμα στη μνήμη, σε μια ασφαλή πατρίδα, το δικαίωμα στη συγκίνηση της επιστροφής και το δικαίωμα να πλέξουμε τα μέσα μας συνειδητά με βάση τα έξω μας.
Χωρίς υπερδυνάμεις, χωρίς υπεροράσεις, πολιτισμένες και καθόλα αξιες των ανθρώπινων.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάθε φορά που μπαίνω σε ταξι, βάζω την εφαρμογή με το χάρτη στο κινητό για να είμαι σίγουρη ότι παμε σωστά. Από την αρχή μέχρι να φτάσω. Όταν έτυχε να παρω το ταξί με φίλη μου, είδα ότι έκανε ακριβώς το ιδιο
Φωτεινή, ήμουν σε ένα λεωφορείο ένα βράδυ, στην τελευταία του διαδρομή πριν το τέλος της βάρδιας. Στην τελευταία στάση και πριν φτάσει τέρμα όπου θα κατεβαίναμε, ο οδηγός έσβησε τα φώτα. Δεν συνέβη τίποτα, υποστήριξε ότι ήταν αφηρημένος, νόμιζε ότι δεν είχε επιβάτες και πήγε βουρ για τέρμα και εκτός υπηρεσίας. Εμένα και δυο ακόμα κοπέλες που ήμασταν μέσα, μας έπιασε σύγκρυο προφανώς.
Πόσο νιώθω κάθε λέξη αυτού του κειμένου. Δυστυχώς το να βγαίνουμε το βράδυ, εμείς οι γυναίκες, μας δημιουργεί τόσο αντικρουόμενα συναισθήματα : από την μια χαιρόμαστε που θα βγούμε για να διασκεδάσουμε και παράλληλα φοβόμαστε όταν γυρίσουμε σπίτι, μην μας συμβεί τίποτα. Σε αντίθεση με τους άντρες που απλά βγαίνουν για να διασκεδάσουν. Χωρίς φόβο. Πολλές φορές στο παρελθόν έχω τσακωθεί με φίλες μου, που κατ’ εμέ δεν είχαν τόσο ανεπτυγμένο το ένστικτο της επιβίωσης. Δηλ. όταν βγαίναμε το βράδυ και γυρνούσαμε, με κορόιδευαν που φοβόμουν να περπατήσω μόνη μου το βράδυ σε σκοτεινό στενό, σε ερημική περιοχή ενώ αυτές… Διαβάστε περισσότερα »
Ταυτίζομαι απόλυτα με τις σκέψεις που εκφράζονται στο κείμενο . Τους τελευταίους μήνες έχει εμφανιστεί στη γειτονιά μου ένας πολύ περίεργος άντρας που σχεδόν οποτε βγαίνω από το σπίτι μου ,τον βλέπω να κάθεται σε μια πλατεία εκεί κοντά . Αρχικά ,με κάρφωνε με το βλέμμα του και στη συνέχεια με ακολουθούσε για κάποια μέτρα … Μίλησα και με άλλες κοπέλες που μένουν στη γειτονιά και έμαθα ότι και σε αυτές κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα . Δεν ξέρω γιατί το κάνει αυτό ,αλλά μάλλον αρέσκεται στον πανικό κ την ταραχή που αντιλαμβάνεται ότι μας προκαλεί . Να τον καταγγείλουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Για ποιο λογο δεν μπορεις να το αναφερεις στο αστυνομικο τμημα της γειτονιας σου? Οτι σου προκαλεί φόβο, ότι κινείται ύποπτα και τα υπόλοιπα θα τα αναλάβουν εκείνοι. Καλύτερα να μην προλάβει να επιτεθεί σε κάποια.
Είχα καλέσει την αστυνομία κ ήρθε επιτόπου στο σημείο η ομάδα Δίας . Τους εξήγησα την κατάσταση και στη συνέχεια του έκαναν εξακρίβωση και συστάσεις . Μου είπαν ότι από τη στιγμή που δεν έχει διαπραχθεί κάποιο αδίκημα εις βάρος μου ,δεν μπορούν να προχωρήσουν σε κάτι περισσότερο . Ωστόσο ,μου είπαν ότι αν στο μέλλον μου επιτεθεί λεκτικά η κάνει κάποια χειρονομία ,να τους καλέσω και τότε θα μπορούν να προχωρήσουν σε σύλληψη .
Έχω ταυτιστεί απόλυτα με την περιγραφή! Ακριβώς αυτά τα συναισθήματα και τις κινήσεις. Το βράδυ αυτή η αγωνία πάντα να γυρίσω ασφαλής. Ο δισταγμός ακόμα και στο να πάρω ταξί (κ ακόμα κι από εταιρεία, είδαμε πρόσφατα ότι δεν είναι απόλυτα ασφαλής μέθοδος). Η ανακούφιση όταν κλείνω τη πόρτα κ διπλοκλειδωνω….Τι να πω κορίτσια, καθε ημέρα παλεύουμε για τη θέση μας σε αυτόν τον κόσμο, να ξυπνήσουμε χωρίς ψυχικά και σωματικά τραύματα.
Το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου και η ΑΜΚΕ Urbana σας προσκαλούν στην διαδικτυακή συζήτηση που διοργανώνoυν τη Παρασκευή 23 Απρίλιου 2021 18:00-20:30 με τίτλο :
«Έμφυλες διαστάσεις του αστικού χώρου: παρουσιαση των δρασεων της ομάδας Urbana»
Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.
Η συζήτηση θα μεταδοθεί μέσω της Πλατφόρμας Zoom στον παρακάτω σύνδεσμο:
Join Zoom Meeting
https://us02web.zoom.us/j/89990260414?pwd=eVQzdjFKdDM5THlyU1B4UEJCTnBQZz09
Meeting ID: 899 9026 0414
Passcode: 105864
Τί ωραία ταινία θα γινόταν το κείμενό σου..!!!
“η κοινή μας υπερδύναμη μας θυμίζει πως το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο δεν είναι αυτονόητο για εμάς” είναι πολύ σωστό αυτό που λες.
Η σχέση που είχα με την Αθήνα πάντα με πλήγωνε. Πορεία προς αδιέξοδο το βίωμα μου στο αστικό αυτό τοπίο.
Είναι μία μη βιώσιμη πόλη η Αθήνα για γυναίκες, φαντάζει μόνη λύση το αυτοκίνητο αλλά και εκεί δεν νιώθουμε άνετα. Το Ι.Χ. είναι μια προσωπική φουσκα. Σχέσεις αμοιβαίες δεν μπόρεσα να φτιάξω με τα προάστια της Αθήνας, κυριαρχούν παντου σχέσεις επιβολής.
Την πρώτη χρονιά στην Αθηνα έμεινα σε προάστιο και όντως με τρόμαζε τη νύχτα. Απο τότε μένω πάντα κέντρο που τα πάντα είναι ανοιχτά και δεν οβήθηκα ποτέ
Συμφωνώ απόλυτα, ο βιασμός είναι κοινωνική πατριαρχική στρέβλωση δεν υπάρχει στην φύση. Στην φύση απλά το θηλυκό θα γύρναγε και θα του έκοβε το λαρύγγι τόσο απλά. Στην φύση το θηλυκό το μόνο που θα το ένοιαζε θα ήταν να ζευγαρώσει με το πιο δυνατό αρσενικό, αλλά και το αρσενικό θα έψαχνε το πιο δυνατό θηλυκό. Στην φύση αν δεν έχεις τα προσόντα να ζευγαρώσεις δεν το κάνεις, κάποιος λόγος υπάρχει και αυτός είναι το καλύτερο είδος.
Επιτέλους! Ναι! Ας τα πούμε όπως είναι.
Και το χειρότερο είναι όταν τον φόβο αυτόν τον έχεις και αν έχει τύχει να σε παρενοχλήσουν άτομα από το οικείο σου περιβάλλον.
Εκεί, τον φόβο αυτόν τον κουβαλάς κάθε φορά που βρίσκεσαι μόνη με αγνώστους ή γνωστούς άντρες και ξέρεις πως θα μπορούσαν να σου το ξανακάνουν..