Χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να δοκιμαστεί στην Ισπανία το φαινόμενο Podemos, να ενθουσιάσει τους αριστερούς ψηφοφόρους, να συζητηθεί, να αμφισβητηθεί, να αφομοιωθεί και κατόπιν να προκύψει κάτι νέο, και πάλι από την αριστερά, και πάλι με τις συζητήσεις να φτάνουν μέχρι τον πρωθυπουργικό θώκο.
Μόνο που αυτή τη φορά -και είναι η πρώτη φορά στο ισπανικό έδαφος- το όνομα που συζητιέται είναι γυναικείο και είναι αυτό της υπουργού Εργασίας, Γιολάντα Ντίαθ. Πάνω από πολιτικά κόμματα και κυβερνητικές γραμμές, η Ντίαθ φαίνεται να έχει καλλιεργήσει την εικόνα τόσο της εξαιρετικά συμπαθούς πολιτικού όσο και της αποτελεσματικής διαχειρίστριας ενός εξαιρετικά δύσκολου χαρτοφυλακίου, όπως είναι αυτό της Εργασίας.
Ο συνδυασμός των παραπάνω έχει φέρει την 50χρονη πολιτικό “μπροστά” στις δημοσκοπήσεις, οριακά μπροστά και από τον σημερινό σοσιαλιστή πρωθυπουργό, Πέδρο Σάντσεθ και σίγουρα πολύ μακρύτερα από τις επιδόσεις της επίσης γυναίκας Υπουργού Οικονομικών, Νάντια Καλβίνο με την οποία η Ντίαθ έχει κοντραριστεί ανοιχτά.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Politico δήλωσε χαρακτηριστικά -προκειμένου να δικαιολογήσει τη δημοφιλία της: «Είμαι γυναίκα της ακτής του Ατλαντικού. Όσοι είμαστε από την ακτή τείνουμε να είμαστε πιο ανοιχτοί, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι η Γαλικία είναι μια χώρα ηρεμίας και ανθρώπων που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Και επίσης, το πιο σημαντικό πράγμα για εμάς στην πολιτική είναι ο διάλογος. Αυτό ισχύει για εμένα και είναι κάτι που κάνω στην καθημερινότητά μου».
Σημειώνεται ότι η Ντίαθ ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα από το κόμμα της Ενωμένης Αριστεράς (IU) που ηγούνται οι κομμουνιστές, πριν φτάσει στην κατάκτηση μιας έδρας στο ισπανικό Κογκρέσο.
Αν και ανεξάρτητη, όπως η ίδια λέει, παραμένει μέλος του Ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά μόνο για ένα λόγο: για να τιμήσει το όνομα και τη διαδρομή του πατέρα της, ο οποίος υπήρξε ηγέτης συνδικάτου που φυλακίστηκε και βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο.
«Δεν έχω κόμμα, δεν είμαι στρατευμένη, αλλά προέρχομαι από την κουλτούρα των ανθρώπων που έφεραν τη δημοκρατία σε αυτή τη χώρα. Είμαι μια προοδευτική γυναίκα και νομίζω ότι οι πολιτικές μου είναι σοσιαλδημοκρατικές», εξηγεί στην ίδια συνέντευξη η πολιτικός.
Παρά το γεγονός ότι το όνομά της ακουγόταν πάντα για όλους τους σωστούς λόγους, οι μετοχές της Ντίαθ εκτινάχθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, λόγω των προσπαθειών της για αύξηση του κατώτατου μισθού. Ωστόσο, οι πρώτες νύξεις για την πρωθυπουργία έγιναν όταν τον Μάιο, ο ηγέτης του UP, Πάμπλο Ιγκλέσιας αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική, προτείνοντας την Ντίαθ ως ιδανική υποψήφια για τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Το θέμα είναι τι θέλει να κάνει η Ντίαθ; Ας πούμε με τον Ιγκλέσιας δεν θέλει να φαίνεται πολύ κοντά. Ξέρει ότι το κομμουνιστικό κόμμα και οι στενές σχέσεις με το Podemos μπορεί να της δημιουργήσουν πρόβλημα. Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα, Πάμπλο Σιμόν, η Ντίαθ γνωρίζει ότι έχει εκλογικό πλεονέκτημα, δεν είναι όμως καθόλου συγκρουσιακή προσωπικότητα αι αυτό μπορεί να της δημιουργήσει προβλήματα από τους πολιτικούς της αντιπάλους.
Πάντως, μόλις τον Νοέμβριο, η Ισπανίδα υπουργός Εργασίας βρέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας αριστερών γυναικών, μεταξύ των οποίων η δήμαρχος της Βαρκελώνης, Άντα Κολάου, η περιφερειακή αντιπρόεδρος της Βαλένθια, Μόνικα Όλτρα και η Φάτιμα Χαμέντ Χοσάιν της Θέουτα. Η ομάδα φέρει το όνομα “Otras Políticas”, ένας τίτλος #διπλής που θα λέγαμε, καθώς η μετάφραση σημαίνει και “άλλες πολιτικές”, αλλά και “άλλες γυναίκες πολιτικοί”.
Και η απόφαση να ηγηθεί αυτής της πρωτοβουλίας που ίσως οδηγήσει σε έναν πιο στέρεο κομματικό μηχανισμό μέχρι τις εκλογές του 2023, ίσως να είναι μια ένδειξη ότι όντως θέλει να διεκδικήσει την πρωθυπουργία της Ισπανίας και να γίνει η πρώτη γυναίκα που τόλμησε κάτι τέτοιο στη χώρα.
Με στοιχεία από το Politico.com
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
