Οι γυναίκες άρχισαν να αγωνίζονται στο άθλημα της ενόργανης γυμναστικής για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1928, σχεδόν τρεις δεκαετίες αφότου τους επετράπη να συμμετάσχουν στους αγώνες το 1900.
Σύμφωνα με την Τζόρτζια Τσέρβιν, πρώην γυμνάστρια και συγγραφέα του Degrees of Difficulty: How Women’s Gymnastics Rose to Prominence and Fell from Grace, η μουσική συμπεριλήφθηκε στις ρουτίνες των γυναικών στις ασκήσεις εδάφους, επειδή αναμενόταν να είναι χαριτωμένες, ενώ η ανδρική γυμναστική επικεντρώθηκε στην επίδειξη δύναμης.
«Όταν το άθλημα αναπτύχθηκε και για γυναίκες, ουσιαστικά προσάρμοσαν την αντρική εκδοχή του, για να το κάνουν “κατάλληλο” για τις γυναίκες», δήλωσε στο CNN.
“Οι γυναίκες αναμενόταν να κάνουν απαλές, ρυθμικές, χαριτωμένες κινήσεις που έδιναν έμφαση στην ομορφιά και την ευελιξία”
“Αυτός είναι ο λόγος που παίζουν μουσική στις γυμναστικές επιδείξεις των γυναικών αλλά όχι των αντρών. Οι ρουτίνες των ανδρών αναμενόταν να δίνουν έμφαση στη δύναμη και όχι στη ροή.”
Ο παλαιός αυτός κανονισμός-μετράει περίπου έναν αιώνα τώρα- ο οποίος επιτρέπει μόνο μουσική που δεν έχει στίχους, εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα.
Πώς αυτό επηρεάζει τον τρόπο βαθμολόγησης των αθλητριών;
Όπως περιγράφεται από το USA Gymnastics, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ του τρόπου με τον οποίο βαθμολογούνται οι γυμναστικές ρουτίνες των ανδρών και των γυναικών.
Οι γυναίκες βαθμολογούνται με άξονες την «ομορφιά\ δύναμη, δύναμη\ αντοχή». Η απαίτηση «ομορφιάς» δεν εμφανίζεται πουθενά στις οδηγίες για τους άνδρες
Ενώ οι άντρες βαθμολογούνται με βάση περισσότερο τις ακροβατικές τους ικανότητες, οι γυναίκες πρέπει επίσης να επιδεικνύουν μια «ποιότητα χάρης» και μια χορευτικότητα με βάση την επιλεγμένη μουσική τους.
Στις κατευθυντήριες γραμμές για τους άνδρες, η USA Gymnastics λέει ότι τα ακροβατικά στοιχεία πρέπει να κυριαρχούν στις ρουτίνες των ανδρών, με ένα μη ακροβατικό στοιχείο, -μια «στατική κίνηση δύναμης» όπως η ισορροπία σε ένα χέρι.
Συγκριτικά, οι οδηγίες των γυναικών δηλώνουν ότι η άσκηση εδάφους δίνει στις αθλήτριες “την ευκαιρία να εκφράσουν την προσωπικότητά τους μέσα από τη μουσική επιλογή και τη χορογραφία τους”.
Δεν υπάρχει καμία αναφορά στην ανάγκη έκφρασης της προσωπικότητας κάποιου αθλητή στο πρόγραμμα των ανδρών.
Επιπλέον, η καθοδήγηση για τις γυναίκες γυμνάστριες αναφέρει: “Η ποιότητα της χάρης μπορεί να συγκαλυφθεί από κινήσεις παιχνιδιάρικων θεατρικών παραστάσεων, αλλά γενικά αναζητήστε κινήσεις χορευτικές, μουσικής και ρυθμού”
Σχεδόν έναν αιώνα από την πρώτη φορά που οι γυναίκες αγωνίστηκαν στη γυμναστική, η προσδοκία της θηλυκότητας εξακολουθεί να υπονοείται στη γλώσσα του αθλήματος, ενώ γυναίκες και άντρες φαίνεται ότι δεν βαθμολογούνται καθαρά για τις γυμναστικές τους δυνατότητες αλλά και με βάση το πόσο ταιριάζουν ή όχι στις κοινωνικές απαιτήσεις του φύλου τους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μία διευκρίνιση: ασχέτως μουσικής, άλλο η ρυθμική γυμναστική (αυτή με τις κορύνες, τις κορδέλες κ.λπ.) στην οποία δεν διαγωνίζονται άνδρες, και άλλο οι ασκήσεις εδάφους της ενόργανης.
Υποθέτω ότι το άρθρο αναφέρεται στις ασκήσεις εδάφους της ενόργανης γυμναστικής κι όχι στη ρυθμική γυμναστική, στην οποία δεν διαγωνίζονται άντρες.
Όπου και να αναφέρεται, κακώς συμβαίνει θεωρώ. Δε θα έπρεπε όλα τα αθλήματα να ήταν για όλους; Μόνο “τα κορίτσια” είναι χαριτωμένα; Γκούγκλαρα τώρα τις ασκήσεις εδάφους αντρών-γυναικών, όντως οι άντρες κάνουν τις γυμναστικές τους, φοράνε τα αθλητικά τους, γεια σας. Οι γυναίκες φοράνε κοστούμια με στρασάκια και ενδιάμεσα από τη γυμναστική κάνουν και κάτι κινήσεις που πάνε να θυμίσουν μπαλέτο αλλά δεν είναι. Δεν έχω κάτι με τα στρασάκια, μου αρέσουν, θα ήθελα όμως να μην είναι ο κανόνας ότι όλοι οι άντρες αυτό και όλες οι γυναίκες το άλλο, γιατί η μουσική και τα στρασάκια είναι θέμα γούστου.Τελευταία… Διαβάστε περισσότερα »
Μεγάλο στήθος στην ενόργανη γυμναστική δεν έχω δει ποτέ.
Φαντάζομαι εννοούν την ‘’χάρη’’. Το ίδιο νομίζω γίνεται και στο καλλιτεχνικό πατινάζ.
Όλα αυτά που αναφέρεις, συμπεριλαμβάνονται στην λέξη “ροή”, που αναφέρεται στο κείμενο. Η λέξη “ομορφιά” δεν αναφέρεται στην εξωτερική εμφάνιση των αθλητριών (πάλι καλά), αλλά στην “ομορφιά” του προγράμματος που παρουσιάζουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα όργανα, εκτός από το άλμα, δηλαδή στο έδαφος, στη δοκό και στους ασύμμετρους ζυγούς, απαίτηση για υψηλή βαθμολογία, είναι να έχει το πρόγραμμα ροή, δηλαδή να έχει έναν ίσιο ρυθμό, μια χορευτικότητα, κάτι που δεν απαιτείται καθόλου από τους άντρες. Κατά την γνώμη μου, εκτός από κατάφωρη διάκριση φύλου, είναι και αδικία για τους άντρες αθλητές να μην μπορούν να παρουσιάσουν κάτι πιο… Διαβάστε περισσότερα »
Ενταξει πάντως αν καποι@ ειναι ασχετο με τη γυμναστικη ( ενοργανη, ρυθμικη, αισθητικη , ακροβατικη) καλό θα ηταν πρωτα να ψάξει. Προφανως υπαρχει σεξιστική βαση σε αυτό αλλα διαφωνω με τη συγγραφεα και πρωην γυμναστρια, λογω της οπτικης της ως προς το θεμα επιλυσεων και οτι στο αρθρο που εχει ερθει εδω δεν είναι σαφης τι λεει ο κωδικας. Πρώτον , η κατευθυνση δεν θα έπρεπε να είναι να γίνει πιο ΄αντρικο ΄ το προγραμμα εδαφους των γυναικών αλλά το αθλημα να κατευθυνεται στο να γινεται πιο ενδιαφέρον αρά να υπάρξει και μουσικη στο πρόγραμμα των αντρων και να απαιτηθει… Διαβάστε περισσότερα »
Έβλεπα ρυθμική γυμναστική στους Ολυμπιακούς και έλεγαν ότι οι κριτές βαθμολογούν όχι μόνο την τεχνική και τι φοράει η αθλήτρια (αν της πηγαίνει, να μην φαίνεται εσώρουχο) αλλά και το μέικ απ και τα μαλλιά, να μην έχει τούφες που εξέχουν, και κάτι τέτοια.
Πραγματικά, τόσο ωραίο άθλημα η ενόργανη. Βλέπεις τρομερή δύναμη και τεχνική. Και ανάμεσα σ’ ολ’ αυτά πρέπει η αθλήτρια να σπάει και λίγο τη μέση, να σκάει και δύο λαμπρά χαμόγελα..
Αυτοί οι κανονισμοί πρέπει να αλλάξουν