Είδηση την προηγούμενη βδομάδα ήταν πως οι γυναίκες κάνουν λιγότερα παιδιά και σε μεγαλύτερη ηλικία σύμφωνα με μια μελέτη: το Γραφείο Εθνικής Στατιστικής ανέφερε ότι περισσότερες από τις μισές γυναίκες στην Αγγλία και την Ουαλία δεν έχουν αποκτήσει παιδιά μέχρι τα 30 τους. Δεν ένιωσα έκπληξη. Ως γυναίκα χωρίς παιδιά στα 36 μου δεν νιώθω μειονότητα. Προφανώς ο κύκλος φιλίας κανενός δεν είναι στατιστικά σημαντικός αλλά οι φίλοι μου που δεν έχουν παιδιά εξακολουθούν να είναι περισσότεροι από αυτούς που έχουν – είτε από επιλογή είτε από άλλους παράγοντες.
Ωστόσο ενώ φαίνεται να δημοσιεύονται παρόμοιες αναφορές σχεδόν κάθε βδομάδα, η ευρύτερη αντίδραση εξακολουθεί να είναι συχνά απογοητευτική και άδικη.
Αυτό τον μήνα για παράδειγμα, ο Πάπας επέκρινε τους πολίτες που προτιμούν να έχουν κατοικίδια αντί για παιδιά- το ποσοστό των 30χρονων που δεν έχουν παιδιά ανέρχεται στο 50,1%- ορισμένοι σχολιαστές έσπευσαν να υποθέσουν ότι η γυναικεία χειραφέτηση είναι η αιτία. Ο Νικ Ρόμπισον ρώτησε σε λαιβ προγραμμα ραδιοφωνικής εκπομπής αν οι γυναίκες δεν γίνονται μητέρες επειδή «θέλουν περισσότερη διασκέδαση».
Για αρχή η μελέτη είναι απογοητευτική καθώς ασχολείται μόνο με το κομμάτι των γυναικών σαν να είναι η απόκτηση μωρού κάτι που κάνουμε μόνες μας. Πολλές γυναίκες που καθυστερούν να κάνουν παιδιά είναι επειδή δεν έχουν γνωρίσει το κατάλληλο άτομο ή επειδή εκείνο δεν είναι πρόθυμο. Χωρίς να εξαφανίζονται τα κουραστικά πλέον στερεότυπα για άντρες που φοβούνται την δέσμευση, η έξαρση των εφαρμογών γνωριμιών «καθυστερεί» την μονιμότητα των σχέσεων και ως εκ τούτου τη δημιουργία οικογένειας.
Κάτι που -αν σημαίνει πως οι άνθρωποι δεν συμβιβάζονται με κακές σχέσεις-είναι καλό.
Παρόλα αυτά υπάρχουν πλήθος οικονομικών λόγων που οι millenials καθυστερούν την απόκτηση παιδιών. Από το 2008 υπάρχει οικονομική αβεβαιότητα και ανεργία, ύστερα από αυτό ήρθε η πανδημία. Το να αγοράσουμε ένα σπίτι, κάτι που μας είπαν να κάνουμε πριν την απόκτηση παιδιού, είναι πολύ πιο δύσκολο από ότι ήταν για τις προηγούμενες γενιές και σχεδόν αδύνατο χωρίς οικονομική βοήθεια.
Πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να μην κερδίζουν αρκετά ώστε να δημιουργήσουν οικογένεια. Αυτή η παλιά ιδέα για την ονειρική δουλειά, την καριέρα και την σταθερότητα των αξιόλογων απολαβών είναι ένα όνειρο για πολλούς. Με ένα αδύναμο επίδομα μητρότητας ένας από τους δυο γονείς πρέπει να βγάζει τουλάχιστον περισσότερα. Για να διατηρηθεί η δουλειά και ο καλός μισθός θα πρέπει να ξοδευτεί μια περιουσία ώστε να ανατραφούν και να φροντιστούν τα παιδιά. Από μια αμυδρή αίσθηση που έχω από φίλους γονείς αυτό φαίνεται αδύνατο.
Κι όμως όταν κάποιος θέλει πραγματικά ένα μωρό, τέτοιες λογικές σκέψεις εξαφανίζονται. Έχοντας δει γυναίκες να θέλουν απεγνωσμένα να συλλάβουν, το επίδομα μητρότητας είναι κάτι που δεν σκέφτονται. Το να μην έχουν ένα μωρό είναι χειρότερο. Αυτή η βαθιά πρωταρχική μητρική παρόρμηση θριαμβεύει.
Υποψιάζομαι λοιπόν πως πίσω από τη μείωση των ποσοστών γεννήσεων υπάρχει κάτι πιο θεμελιώδες -και αυτό είναι η επιλογή και η αποδοχή ότι στην πραγματικότητα δεν βιώνουμε όλες μας την ίδια μητρική παρόρμηση. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι τα ποσοστά γεννήσεων μειώνονται ακόμα και σε χώρες με γενναιόδωρη γονική άδεια και επιδοτούμενη παιδική μέριμνα, όπως η Σουηδία.
Κάποιες γυναίκες ξέρουν ότι θέλουν παιδιά και άλλες ότι δεν θέλουν. Πολλές είναι αμφίθυμες, μια ιστορία που ακούγεται λιγότερο. Αλλά είναι μια πολύ πραγματική εμπειρία και σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια, ενώ έγραφα ένα μυθιστόρημα για τις αλλαγές που προκλήθηκαν στις γυναίκες τον 20ο αιώνα, σκόπιμα ήθελα να κάνω την ηρωίδα μου να μοιράζεται το δισταγμό της για την απόκτηση παιδιού.
Σε προηγούμενες γενιές η κοινωνική πίεση θα έτεινε να επιφέρει τέτοια αμφιθυμία: η μητρότητα ήταν μια αναπόφευκτη μοίρα για τις περισσότερες γυναίκες, αλλά σήμερα έχουμε πραγματικά μια επιλογή. Οι γυναίκες είναι μορφωμένες, απασχολούμενες, οικονομικά ανεξάρτητες και μπορούν να έχουν πρόσβαση στην αντισύλληψη. Όταν δεν μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε μωρά, λιγότερες από εμάς το επιλέγουν.
Σίγουρα υπάρχει κι εδώ ένα εφέ: όσες περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά τόσο πιο φυσιολογικό φαίνεται και τόσο το βλέπουν ως επιλογή. Το να έχω τόσες χαρούμενες, ικανοποιημένες φίλες άτεκνες συμβάλλει στο να πιστέψω ότι το να έχω ένα μωρό δεν είναι προεπιλογή για μένα. Και όταν πραγματικά αναποφάσιστοι έρχονται αντιμέτωποι με μια πραγματική επιλογή τότε είναι που όλες οι άλλες οικονομικές, πρακτικές και ηθικές ανησυχίες μπορούν να βοηθήσουν στην αλλαγή της απόφασης.
Aς είμαστε ειλικρινείς, υπάρχουν τεράστια κέρδη και απώλειες και από τις δύο πλευρές. Νιώθω θλίψη γνωρίζοντας ότι μπορεί ποτέ να μην νιώσω τη χαρά και την αγάπη που παίρνουν οι γονείς από τα παιδιά τους αλλά όταν σκέφτομαι να κάνω ένα μωρό νιώθω επίσης ένα μεγάλο τρόμο να χάσω όλα αυτά που αγαπώ στη ζωή μου. Ίσως θα προτιμούσα περισσότερο την ελευθερία, τον χρόνο, τον ύπνο, την ενέργεια και γιατί όχι; την δική μου διασκέδαση.
Για τις γυναίκες που δεν αισθάνονται αυτήν την έντονη επιθυμία για μητρότητα, η απελευθέρωση από τις προσδοκίες και την πίεση μπορεί να είναι αυτό που έχει ανατρέψει τη ζυγαριά ενάντια στην απόκτηση παιδιών. Οι άνθρωποι που αμφισβητούν αν πραγματικά θέλουν να κάνουν παιδιά δεν χρειάζεται να γίνουν ο κανόνας αλλά το ότι υπάρχουν κάτι δηλώνει και αυτό δεν είναι κακό.
Το να μπορείς να κάνεις αυτή την επιλογή είναι αιτία χαράς και όχι ανησυχίας.
Πηγή: NewsBreak – Holly Williams
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
