Γιατί η pick me φάση ήταν η φεμινιστική μου αφύπνιση

Ένα κείμενο για όλες τις pick me γυναίκες που νομίζουν ότι κερδίζοντας το μπισκοτάκι της πατριαρχίας δείχνοντας “διαφορετικές” από “τις άλλες” κερδίζουν κάτι ουσιαστικό. Ίσως το ουσιαστικό να είναι αλλού. Μια εξομολόγηση της Kalathma H όπως την έγραψε η ίδια.
_________

Στα σκοτεινά βάθη του τέταρτου κύματος του φεμινισμού, κάπου εκεί υπήρξα κι εγώ. Στο γυμνάσιο. Πράγμα που δεν ήταν καθόλου διασκεδαστικό. Δεν είχα πολλούς φίλους και έκανα παρέα με τον εαυτό μου τις περισσότερες φορές. Τελικά, κουράστηκα να με παραβλέπουν, επειδή ήμουν λίγο διαφορετική, έτσι έφτιαξα τον εαυτό μου πολύ δυνατό και με γνώμη. Δεν λειτούργησε όμως, γιατί ήμουν ακόμα μοναχική, αλλά αυτή τη φορά, ήμουν μάλλον αφόρητη. Η ΔΕΠ-Υ μου δεν με βοήθησε ούτε στην περίπτωση αυτή.

Εκπλησσόμεθα; Όχι. Ήταν αυτό αναπόφευκτο; Ναί. Γιατί; Επειδή απλώς το ένιωθα σαν τη φυσική προέκταση αυτού που ήμουν παλιά. Ήταν ρεαλιστικό, γιατί ήμουν πάντα μια αουτσάιντερ, στο πετσί μου, και δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι που είχα φτιάξει ήδη όνομα ως The Weird Kid, το παράξενο παιδί. Ήθελα να αλλάξω τον εαυτό μου για να γίνω σαν ένα από τα δημοφιλή κορίτσια, αλλά όταν αυτό δεν λειτούργησε, ένιωσα ότι έπρεπε να τρέξω προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένιωσα ότι έπρεπε να αποδεχτώ ότι θα είμαι η παράξενη.

Νομίζω ότι όλα έχουν να κάνουν με τη στάση και τα είδη των σχολίων που κάνετε τακτικά για άλλες γυναίκες.

Μόλις πριν λίγες ώρες διάβασα το άρθρο της Τζάκι Ρότζερς, «Seventh Grade & The Boy in the Jean Jacket», και δεν γινόταν παρά να δω τον μικρότερο εαυτό μου σε αυτό που ήταν κι εκείνη, κάτι που με έκανε να συνειδητοποιήσω όλα τα πράγματα που χρειαζόμουν για να γράψω αυτό το άρθρο.

«Ήξερα ότι όταν μιλούσα, μιλούσα πολύ δυνατά και έκανα αμήχανα σχόλια. Επαναλάμβανα ακατάλληλα πράγματα που είχα ακούσει να λένε οι μεγάλοι, αλλά δεν ήταν γραφτό να τα μοιραστώ. Έβγαλα τις δικές μου εσωτερικές σκέψεις, που ήταν απότομες κι ασυνήθιστες μερικές φορές. Αυτά τα πράγματα έκαναν τους άλλους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, αλλά ποτέ δεν το κατάλαβα μέχρι που ήταν πολύ αργά, οπότε έμαθα να μην μιλάω πολύ. Το μυαλό μου συχνά απομακρύνονταν από το παρόν και με έπιαναν να κοιτάζω επίμονα κάτι ή κάποιον, επιμένοντας σε κάτι που λέγεται ή κάποιο αντικείμενο». — Τζάκι Ρότζερς

Ήμουν όλα αυτά τα πράγματα κι εγώ και ήθελα αυτό να αλλάξει. Είχα βαρεθεί να είμαι η κουραστική. Κατά ειρωνικό τρόπο, ποτέ δεν σκόπευα να γίνω μια Pick Me. Εκείνη την εποχή, ήμουν αφοσιωμένη χρήστρια στο Tumblr και στο Wattpad, και όλοι είχαν ως μόττο το “δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια”. Θυμάμαι ότι πάντα έβρισκα τα μιμίδια αστεία και κατά καιρούς άξια να ταυτιστείς μαζί τους, και υποθέτω ότι αποφάσισα να βασίσω ολόκληρη την προσωπικότητά μου σε αυτά κάποια στιγμή. Θυμάμαι πολύ έντονα πώς αγόρασα ένα τζιν μπουφάν που φορούσα ευλαβικά στο σχολείο για να είμαι «διαφορετική». Το γεγονός ότι ήμουν μανιώδης αναγνώστρια του Dork Diaries, μιας σειράς βιβλίων που έγειραν πολύ προς το τροπάριο «όχι σαν τα άλλα κορίτσια», δεν βοήθησε καθόλου. Δεν πρόκειται να πω ψέματα. Αγαπούσα τη Νίκι Μάξγουελ με έναν τρόπο που ήθελα τόσο πολύ να είμαι εκείνη. Εκ των υστέρων, νομίζω ότι η Maxwell είναι μια πολύ έξυπνα κατασκευασμένη Pick Me, και έχω πολλές άλλες σκέψεις για τα βιβλία αυτά, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη φορά.

Για να είμαστε σαφείς, η Pick Me είναι κάποια που καταρρίπτει τις άλλες γυναίκες για να κατατάξει τον εαυτό της υψηλότερα στα μάτια των άλλων. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να ντύνεται σαν αγοροκόριτσο ή να έχει μόνο άντρες φίλους. Νομίζω ότι μπορείς να κάνεις και τα δύο και να είσαι θηλυκό κορίτσι. Νομίζω ότι όλα έχουν να κάνουν με τη στάση και τα είδη των σχολίων που κάνετε τακτικά για άλλες γυναίκες.

Εγώ πάλι; Ενίσχυσα κάθε πτυχή του εαυτού μου που δεν μου άρεσε. Μισούσα το μακιγιάζ όπως ισχυριζόμουν; Όχι πραγματικά. Μου άρεσε το μακιγιάζ και νομίζω ότι επέβαλλα αυτή την αφήγηση στον εαυτό μου, επειδή ένιωθα τόσο άτοπη που έπρεπε να φτιάξω μια αφήγηση για μένα. Εννοώ, έφτιαχνα χώρο για κάποια που δεν ήμουν εγώ, αλλά τότε βρήκα κάποιο επίπεδο άνεσης σε αυτό. Δεν μου άρεσε να έχω φίλες όπως ισχυριζόμουν; Το αντίθετο. Λαχταρούσα να έχω μια παρέα με φίλες με τις οποίες θα μπορούσα να κάνω παρέα κάθε Σαββατοκύριακο. Εκτός από τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό, στον οποίο θα φτάσω σε ένα λεπτό, η ζήλια έπαιξε τεράστιο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ενεργούσα με όλους τους άλλους.

Το να είσαι γυναίκα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, αλλά το να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο που διοικείται από άνδρες είναι ακόμα πιο περίπλοκο.

Θα είμαι η πρώτη που θα το πω. Μείωνα πολλές συμμαθήτριές μου για να φαίνομαι εγώ «πιο κουλ.» Απλώς σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν το σωστό για μένα και δικαιολογούσα τη συμπεριφορά μου σταθμίζοντας το γεγονός ότι εκείνες με πείραζαν ανελέητα τις μεσημεριανές ώρες στο διάλειμμα. Ακόμη και τώρα, δεν νομίζω ότι οι ενέργειές μου ήταν δικαιολογημένες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν δικαιολογημένες κι οι δικές τους. Ήμουν απλώς ένα παιδί στο σώμα μιας έφήβης και δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.

Για να μην αναφέρω ότι, μεγαλώνοντας, κάθε ταινία που αγαπούσα είχε ένα «glow Up» μέρος όπου αποαρρενοποιούσε τη γυναίκα πρωταγωνίστρια. Προσωπικά, μισούσα αυτή την αφήγηση. Πάντα ήμουν θηλυκή σε εμφάνιση και προσωπικότητα, αλλά και πάντα πίστευα ότι οι γυναίκες που παρουσιάζονται πιο αρρενωπές είναι το ίδιο δυνατές με τις θηλυκές. Δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσες να δώσεις λάμψη σε ένα κορίτσι διατηρώντας τη φυσική της αίσθηση του στυλ σε κάποιο βαθμό. Άσε την να φοράει ό,τι νιώθει άνετα, σωστά; Είτε το πιστεύετε είτε όχι, πιστεύω ότι τα μέσα ενημέρωσης παίζουν τεράστιο ρόλο στο πώς βλέπετε τον εαυτό σας και πάντα ένιωθα ότι θα έπρεπε να καταπιέζω τη θηλυκή μου πλευρά πολύ περισσότερο από όσο ήθελα. Όλο το κομμάτι του εσωτερικευμένου μισογυνισμού προήλθε από το ότι πάντα γνώριζα ότι η θηλυκότητά μου δεν ήταν ποτέ αρκετή χωρίς την επικύρωση των ανδρών.

Ήμουν ενεργά «φεμινίστρια» ενώ υποτίμησα άλλα κορίτσια; Ναί. Έσπρωχνα εν αγνοία μου τα γυναικεία ιδανικά της υπεροχής και τις μητριαρχικές ατζέντες προς τα εμπρός χωρίς να ξέρω τι σήμαιναν; Επίσης ναι. Ήμουν, τι, δώδεκα; Ό,τι κατανάλωνα ήταν mainstream media, και οι απεικονίσεις των φεμινιστριών δεν άγγιζαν ποτέ τις ζωές των ανδρών. Νόμιζα ότι το να είσαι φεμινίστρια σήμαινε να είσαι μια περιστασιακή μίσανδρη και, όπως ήταν αναμενόμενο, ήμουν εντάξει με αυτό.

Για να είμαι σαφής, δεν είμαι πια καθόλου αυτή η κοπέλα.

Ο λόγος που άλλαξα την αφήγησή μου ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι ο φεμινισμός ήταν μια πράξη ισότητας και όχι μια πράξη καταπίεσης.

Αυτό προέκυψε από το σημείο που έμαθα ότι κανείς δεν νοιαζόταν ακόμα για μένα, οπότε, αν δεν νοιαζόταν οι άλλοι, τότε ούτε κι εγώ. Και γιατί να συνεχίσω να μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι κάποια που οι άνθρωποι δεν την θέλουν; Ήθελα να δουλέψω με τον εαυτό μου κι αυτό έκανα. Διάβασα μερικά καταπληκτικά κομμάτια για την ισότητα, όπως το We Should All Be Feminists της Chimamanda Ngozi Adichie, και εν αγνοία μου, καθώς προσπαθούσα να καταλάβω περισσότερο τον εαυτό μου, συνειδητοποίησα ότι οι ερμηνείες μου για τη θηλυκότητα άλλαζαν. Ο λόγος που άλλαξα την αφήγησή μου ήταν όταν συνειδητοποίησα ότι ο φεμινισμός ήταν μια πράξη ισότητας κι όχι μια πράξη καταπίεσης.

Ίσως η φάση Pick-Me να μην ήταν ποτέ η φάση που εδραίωσε πλήρως τη φεμινιστική μου στάση, αλλά πιστεύω ότι ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους. Το να είσαι γυναίκα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, αλλά το να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο που διοικείται από άνδρες είναι ακόμα πιο περίπλοκο. Νομίζω ότι οι γυναίκες, ειδικά οι νεότερες γυναίκες, τείνουν να κρύβουν αυτό που θέλουν να είναι, αλλά επειδή ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα αποτελέσματα είναι πιο σημαντικά από την διαδικασία, τείνουμε να αφήνουμε τον εαυτό μας πίσω. Έχω πει πολλές φορές ότι δεν πρόκειται για ισότητα, πρόκειται για δικαιοσύνη. Προσωπικά, είμαι πολύ χαρούμενη που έμαθα αυτό το μάθημα όταν ήμουν νέα.

πηγή: medium

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News