Ως φοιτήτρια έχω περάσει απ’ όλα τα “γκαζάδικα” της ενήλικης ζωής μιας γυναίκας που κυνηγιέται με τους λογαριασμούς του μήνα και εννοεί να μην πάρει φράγκο από τους γονείς της: πωλήτρια σε κατάστημα με ρούχα, πωλήτρια σε κατάστημα με κοσμήματα, ταμίας σε σούπερ-μάρκετ, προωθήτρια (πάλι) σε σούπερ-μάρκετ, τηλεφωνικές πωλήσεις, λάντζα σε καφετέρια, φυλλάδια πόρτα – πόρτα.
Από όλη αυτή την τρεχάλα από τα 18 μέχρι τα 25 (που παράλληλα κυνηγούσα και τ’ όνειρό μου και καμία υποσχετική δεν είχα ότι θα μου βγει), θυμάμαι μόνο κανά δυο εργοδότες -μία γυναίκα και έναν άντρα- που δεν με έφεραν στα όρια μου. Που δεν με έκαναν να νιώσω βλάκας. Που δεν υποτίμησαν ούτε τη νοημοσύνη ούτε την εργασία μου.
8 στις 10 τα λογιστικά έβγαιναν όπως ευχαριστούσε την τσέπη τους και όχι την αρχική συμφωνία (ή έστω τις εργατο-ώρες μου!). 9 στις 10 είχα κάποιο χέρι να διώξω από πάνω μου, μέχρι να με διώξει αυτό από το πόστο. Και σχεδόν πάντα το mobbying (δεν υπήρχε ο όρος τότε) πήγαινε σύννεφο και καλύτερα με ένα μήνα μέσα στο νοίκι, παρά να κινδυνεύουμε να γίνουμε θέμα στο αστυνομικό δελτίο.
Ας μη μιλήσουμε για τις αγγελίες 20 χρόνια πριν. Το internet δεν ήταν ακόμη στα αυτονόητα της ζωής μας, οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες εύρεσης εργασίας υπήρχαν μόνο στα όνειρά μας και τα κλειστά group του Facebook που ενημερώνουν κάπως για τις συνθήκες στο τάδε ή στο παραπέρα μαγαζί, επίσης. Τι άλλαξε από τότε μέχρι σήμερα; Η παραφροσύνη, ο σεξισμός και η χυδαιότητα των έντυπων αγγελιών, σε ένα μεγάλο κομμάτι της διατηρήθηκε και στο διαδίκτυο. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, χρειάζεται καλό ψάξιμο για να μην πέσεις πάνω στην περίπτωση.
Ας μη μιλήσουμε και για τα χρήματα. Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα, ειδικά για τις γυναίκες. Για τις ανειδίκευτες, νεαρές γυναίκες που χωρίς προϋπηρεσία, αλλά με όρεξη και φιλότιμο φτάνουν να κρατάνε ολόκληρα μαγαζιά o “μισθός” παραμένει χαρτζιλίκι, το οποίο πολύ συχνά δίνεται “έναντι”.
Ας μη μιλήσουμε για τους άλλους και ας μιλήσουμε για εμάς. Εμάς ως πελάτισσες. Εμάς ως γυναίκες που εξυπηρετούνται από άλλες γυναίκες. Εμάς και τον καθόλου καλά κρυμμένο εσωτερικευμένο μισογυνισμό μας, ανάκατο με λίγη ταξική χολή που ξεχύνεται κάθε φορά που πιστεύουμε ότι δεν εξυπηρετηθήκαμε σωστά.
Κάθε φορά που δυσανασχετούμε, επειδή πρέπει να βγάλουμε πιστοποιητικό εμβολιασμού και ταυτότητα για να μπούμε σ’ ένα κατάστημα. Κάθε φορά που είμαστε πανέτοιμες να πέσουμε με μένος πάνω στην πωλήτρια / ταμία, επειδή έγινε κάποιο λάθος. Κάθε φορά που είμαστε έτοιμες να πετάξουμε την ατάκα – ξίδι “γι’ αυτό είσαι πωλήτρια”, επειδή δεν πήραμε αυτό που θέλαμε.
Δεν είναι η Τούνη που έγινε viral τις προάλλες, επειδή συμπεριφέρθηκε με απρέπεια σε μία υπάλληλο. Δεν είναι το απερίγραπτα αγενές θέαμα που προωθείται με αφόρητη ανετίλα από εκπομπές τύπου “Shopping Star”, όπου αγενέστατες τύπισσες μπαίνουν σε καταστήματα και μιλούν στις πωλήτριες σαν σε υπηρετικό προσωπικό.
Είναι όλο αυτό που -με τη συμμετοχή μας- συμβαίνει καθημερινά στις πωλήτριες, οι οποίες εν μέσω πανδημίας “φορτώθηκαν” και τον ρόλο του τσεκαδόρου και έμειναν μόνες, στο έλεος της οργής του καθενός να τα βγάλουν πέρα.
(Ας μου συγχωρεθεί η σιγουριά, αλλά δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο ότι μέσα σε μία εβδομάδα, έγινα αυτόπτης μάρτυρας τριών διαφορετικών περιστατικών και ένα που μου μεταφέρθηκε, τέσσερα…).
Και θα ακουστεί κλισέ, αλλά ας είμαστε εμείς η αλλαγή. Ναι, είμαστε όλες κουρασμένες. Ναι, έχουμε όλες ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μας. Αλλά, όχι, δεν είμαστε ανώτερες από καμία άλλη στο πεδίο της εργασίας, όπου όλα είναι ρευστά και όλες πάνω κάτω -με διαφορά κλίμακας, ενίοτε- με τις ίδιες προκλήσεις και τις ίδιες ατιμίες είμαστε αντιμέτωπες.
Στο τέλος μιας απαράδεκτης ημέρας, όλες θυμόμαστε τους ανθρώπους που φέρθηκαν ευγενικά και έκαναν το 8ωρο (10ωρο, 12ώρο…) μας λίγο πιο υποφερτό.
Και στην τελική -γιατί όλοι το ξεχνάνε αυτό-, πωλήτρια σημαίνει καλό ταμείο στο τέλος της εργάσιμης. Ε, κι αυτό το θέλουμε όλοι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
καταπληκτικό κείμενο, μου θύμισε τα νιάτα μου, στην ίδια εποχή που περιγράφεις, με παρόμοιες δουλειές. Ειδικά στις πωλήσεις ρούχων, δεκαετία 90′, θυμάμαι τις ευγενέστατες κυρίες με τη σωστή συμπεριφορά αλλά και τις αγενέστατες με υπεροψία που επειδή είχαν λεφτά θεωρούσαν δικαίωμά τους να μας φέρονται σαν δούλες και να απαιτούν μετά από δωδεκάωρο να μένεις και μισή ή μία ώρα παραπάνω για να τις εξυπηρετήσεις. Το τελευταίο μου έχει μείνει τόσο τραύμα που όταν μπαίνω σε μαγαζί “περίεργη” ώρα, πάντα ρωτάω τι ώρα κλείνουν πριν οτιδήποτε άλλο. Δεν θέλω να κρατήσω άνθρωπο ούτε 5 λεπτά εκτός ωραρίου.
Πολύ καλό άρθρο. Ευγένεια και καλοσύνη. Γυναικεία αλληλεγγύη. Ειδικά εμείς που μεγαλώσαμε με τόσες ταινίες τύπου mean girls όπου το να είσαι beach ήταν cool, αναπροσδιορίζουμε τις σχέσεις με τις άλλες γυναίκες. Πριν κάποια χρόνια ήμουν στο γνωστό κινέζικο πολυκατάστημα και στο τμήμα με τις παντόφλες είχε μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε ότι απαγορευόταν οι πελάτες να δοκιμάζουν τις παντόφλες. Πήγε λοιπόν μια υπάλληλος και λέει σε μια πελάτισσα πολύ ευγενικά ξέρετε δεν επιτρέπεται να τις δοκιμάσετε. Η πελάτισσα έγινε πυρ και μανία και πως θα δω αν μου κάνουν αν δεν τις δοκιμάσω και τι συμπεριφορά είναι αυτή πως… Διαβάστε περισσότερα »
Όλοι θυμάστε τα νατια της και πολύ χαίρομαι.υπαρχουμε κ εμείς που δεν ξεφύγαμε από την καθημερινότητα αυτη.ναι δεν εκμεταλλεύτηκα σωστά τις τότε ευκαιρίες είτε δεν είχα κάποιον να με συμβουλέψει.κ έχω το πτυχίο ΑΕΙ σ ένα συρτάρι.αυτή την στιγμή έχω να αντιμετωπίσω εκτός από πελάτες κ “συναδέλφους” που δεν έχουν κανένα προσόν αλλά πληρώνονται πολύ καλύτερα χωρίς να τρέχουν καθόλου
Πολύ ωραίο κείμενο, από το οποίο φαίνονται τα εφόδια που σου έχει προσφέρει η σχολή. Δεν σπουδάζουμε μόνο για να βρούμε μια δουλειά. Σπουδάζεις για τις εμπειρίες, τις ικανότητες γραφής και λόγου, την διαμόρφωση πεποιθήσεων και κριτικής σκέψης. Αυτά για την επόμενη φορά που θα υποθέσει κάποιος πως στην χώρα που ζούμε οι σερβιτόρες και πωλητριες σήμερα είναι αμορφωτες ( εδώ γελάμε)
Ενα θέμα που έχουμε κυρίως στο Νότο της Ευρώπης και σε άλλα μέρη είναι ότι μαθαίνουμε καλούς τρόπους σε ένα πλέγμα κοινωνικής ισχύος: δε λέμε ευχαριστώ επειδή εκτιμούμε ιδιαίτερα αυτό που μας έκανε το άλλο άτομο αλλά επειδή το θεωρούμε ανώτερο και ισχυρότερο και το ευχαριστούμε που μας έκανε χάρη. Ή αντίστροφα ζητάμε κάτι ευγενικά είτε γιατί ξέρουμε ότι δεν το δικαιούμαστε ή ο άλλος είναι ο ισχυρός και πρέπει να μας το εγκρίνει αν έχει διάθεση. Πάρα πολλά ζητήματα θα ήταν καλύτερα αν είχαμε πιο σταθερό πλαίσιο αναφοράς φτιαγμένο με σκέψη και υιοθετούσαμε το στοιχειώδες ευχαριστώ/παρακαλώ ως αναπόσπαστα τμήματα… Διαβάστε περισσότερα »