Φεμινίστριες που ακολουθούμε: Chidera Eggerue

Ένα από τα ζητήματα που απασχολούν την κοινότητα μας του Α μπα είναι το υλικό που παρακολουθούμε στο σύγχρονο φεμινισμό της επικαιρότητας, ο οποίος παίρνει κι άλλες κατευθύνσεις πέραν της ακαδημίας. Επειδή καλή η Butler, η Beauvoir ή η bell hooks, αλλά ζούμε στο τώρα και στο διαδίκτυο μεγάλο μέρος της ζωής μας. Έρχεται λοιπόν και κουμπώνει η Chidera Eggerue, μια φεμινίστρια που παρακολουθούμε χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε 100% και που αναφέρθηκε από αναγνώστριά μας στην αλληλογραφία που τακτικά λαμβάνουμε. [Προτείνετέ μας κι άλλες που σας ενδιαφέρουν για τη σειρά #Φεμινίστριες_που_ακολουθούμε!]

Για τις μη γνωρίζουσες, η Chidera Eggerue (ψευδώνυμο, The Slumflower δηλαδή λουλούδι των φτωχογειτονιών) είναι Βρετανίδα Νιγηριανή συγγραφέας και fashion blogger. Είναι περισσότερο γνωστή για το βιβλίο της, What a Time to Be Alone, και την διαδικτυακή καμπάνια #SaggyBoobsMatter. Κι όχι μόνο αυτό. Η Eggerue έδωσε μια ομιλία στο TEDx και ήταν προσκεκλημένη επιμελήτρια του προγράμματος Today. Έχει 250000 ακολούθους στο Instagram μόνο κι έχει εμπνεύσει χιλιάδες γυναίκες.

Ενώ η νέα μισογυνία της «alt-right» δημιούργησε έναν στρατό από θυμωμένους άντρες στο διαδίκτυο που χαίρονταν να υποβιβάζουν οποιαδήποτε γυναίκα που θα μπορούσε να φαίνεται ευτυχισμένη με τον εαυτό της, για να της πουν για το σώμα της, το μήνυμα της Eggerue -αγάπα τον εαυτό σου, η αγάπη αυτή ας είναι η πανοπλία σου- βοήθησε περισσότερο από άλλες συμβουλές. Επειδή η διαβρωτική σωματική σχολαστικότητα στα σχόλια αλλά και στις σχέσεις με αυτούς τους άντρες έκαναν τις γυναίκες να νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους στην πραγματική ζωή, όχι μόνο στο διαδίκτυο.

Το 2017, η Eggerue ξεκίνησε το #SaggyBoobsMatter, ένα hashtag που κυριάρχησε εξέχουσα στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter) και το Instagram, για να αμφισβητήσει την παραδοχή ότι οι γυναίκες με μεγάλο στήθος πρέπει να φορούν σουτιέν εάν το στήθος τους χαλαρώνει. Σύμφωνα με την Eggerue που είχε ανασφάλεια για τα στήθη της ήδη από την εφηβεία, «Υπάρχει αρκετός χώρος για όλους στο κίνημα body positivity. Αλλά πρέπει να συνεργαστούμε για να δημιουργήσουμε χώρο για όσους είναι πιο περιθωριοποιημένοι από εμάς». Η Eggerue έκτοτε δεχθεί αντιδράσεις για την καμπάνια. Στις αρχές του 2018, μια από τις φωτογραφίες της χωρίς σουτιέν μετατράπηκε σε meme που αναφερόταν σε αυτήν και σε μια άλλη μαύρη γυναίκα ως μη ελκυστικές.

Απλώς ξεκινά με το να πιστεύεις ότι είσαι πολύ σημαντική και ότι αξίζεις να είσαι εδώ.

Ο σχολιασμός της για τους παραδοσιακούς ρόλους είναι καυτό ζήτημα του φεμινισμού.

Στο περιοδικό Elle σε ένα άρθρο με τον εύστοχο τίτλο Πώς να κανακέψετε τον εαυτό σας χωρίς να ξοδέψετε έναν μισθό σε κεριά, η Erregue δήλωνε: «Το βασικό πράγμα που κάνω για να φροντίζω τον εαυτό μου είναι να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι ξέρω ποια είμαι. Ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι μου λένε ότι αγαπούν ή όχι αυτό που κάνω, τελικά εγώ έχω την τελική απόφαση για το πόσο σπουδαίος χαρακτήρας είμαι. Δεν είναι δική μου ευθύνη να εξηγώ συνεχώς τον εαυτό μου στους ανθρώπους κι αυτό είναι κάτι που νομίζω ότι όλοι πρέπει να μάθουμε. Με το διαδίκτυο, υπάρχει αυξημένη πίεση να κάνεις ακριβώς αυτό, επειδή οι άνθρωποι το απαιτούν. Αλλά για μένα έχει να κάνει με το να επιλέγεις τις μάχες σου.»

Και συμπλήρωσε, «περισσότερα έχει να κάνει με το να λες «Τιμώ τον εαυτό μου και τιμώ την ύπαρξή μου». Νομίζω ότι μόλις ξεκινήσεις από αυτό το σημείο, μπορείς σιγά σιγά να πεις «Αποδέχομαι πόσο μεγάλα είναι τα χέρια μου», «Αποδέχομαι τα αυτιά μου για το πόσο άνισα είναι» ή όποιο τυχόν παράπονό σου. Απλώς ξεκινά με το να πιστεύεις ότι είσαι πολύ σημαντική και ότι αξίζεις να είσαι εδώ».

Συνοπτικά, η Eggerue αμφισβητεί τις παραδοσιακές ετεροκανονιστικές προσδοκίες και ενθαρρύνει τις γυναίκες να αναγνωρίσουν την εγγενή τους αξία, να απαιτούν περισσότερα από τους συντρόφους τους και να δημιουργήσουν τελικά πιο ισότιμες, ενδυναμωτικές σχέσεις. Φεμινιστικότατο, σωστά;

Το πρόβλημα είναι ότι φαίνεται να έχει επέλθει μια παράξενη αλλαγή στην ρητορική της με το πέρασμα του χρόνου, όπως σημειώνει η δημοσιογράφος Zoe Williams στο Guardian. «Σαν ένα μείγμα Ναόμι Γουλφ και Μπιγιονσέ των αρχών, [η Eggerue] πήρε μια αφήγηση γυναικείας αυτάρκειας και την συνδύασε με έναν κοκέτικο ατομικισμό της δεκαετίας του 1950, για να δημιουργήσει κάτι φρικτό, κατά την άποψή μου ένα δόγμα εκμετάλλευσης. Αρχικά νόμιζα ότι κάποιος είχε χακάρει τον λογαριασμό της στο Twitter: «Αν λέει ότι σε αγαπάει και εξακολουθείς να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου, συμφώνησες για έναν συγκάτοικο». Έγινε ακόμα πιο άσχημο: «Οι άντρες δεν πρέπει να ανοίγουν τα άχρηστα στόματά τους για να με προσκαλέσουν οπουδήποτε αν δεν κανονίζουν το (πολυτελές) ταξίδι μου και δεν καλύπτουν το γεύμα μου σε εστιατόριο με αστέρι Michelin, συν κάποια χρήματα (1.000 λίρες) σε έναν καφέ φάκελο για να με ευχαριστήσουν που τους δώρισα τον χρόνο μου που θα μπορούσα να είχα περάσει στο σπίτι χαλαρώνοντας».

Αυτού του είδους η απαξιωτική φεμινιστικότητα δημιουργεί ένα είδος προδοσίας στον ίδιο το φεμινισμό και στον εαυτό μας. Δεν καθοριζόμαστε με την υποβάθμιση του άλλου φύλου, αλλά με την ενδυνάμωση του δικού μας.

Καταλήγει η Williams, «Οι ταξινομήσεις του φεμινισμού ενός ατόμου είναι συγκεκριμένες ανάλογα με την ηλικία, τη φυλή και την κοινωνική τάξη, κάτι που δεν σημαίνει μόνο ότι κάποιοι από εμάς δεν έχουμε διαβάσει Χάνα Άρεντ και κάποιοι δεν έχουν διαβάσει Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσιε. Σημαίνει ότι όλες οι κόκκινες γραμμές μας, όλοι οι κόκκινες σημαίες μας, είναι διαφορετικά. Η ιδέα ότι θα ήταν ποτέ φεμινιστική πράξη να εμπορευματοποιήσεις τη σεξουαλικότητά σου είναι κάτι περισσότερο από παράλογη για μένα, είναι προδοτική. Αν ο καθένας από εμάς έχει μια διαφορετική πορεία προς τον φεμινισμό, μια διαφορετική πνευματική καταγωγή, τότε όλοι έχουμε διαφορετικές φεμινιστικές προτεραιότητες. Αλλά για κάποιο λόγο, η ποικιλία δεν έχει ενθαρρύνει τον πλουραλισμό, και αυτό που βλέπουμε αντ’ αυτού είναι μια μάχη για τις ορθοδοξίες που είναι εξ ορισμού άχαρη.»

με στοιχεία από Elle, Guardian, X

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News