Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1972, η Μαρί-Κλερ, μια ανήλικη, δικαζόταν για έκτρωση μετά την καταγγελία της από τον βιαστή της, μαζί με τη μητέρα της και τρεις άλλες γυναίκες. Απο βιασθείσα, στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τις γυναίκες αυτές υπερασπίστηκε, μέχρι την αθώωσή τους, η ακτιβίστρια του φεμινισμού Ζιζέλ Χαλίμι με τη βοήθεια και της Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Αυτή είναι μια αναδρομή στην ιστορική δίκη του Μπομπινί, το θέμα δύο βιογραφικών ταινιών για τη δικηγόρο-σύμβολο που σύντομα θα κυκλοφορήσουν στους κινηματογράφους.
Αυτά συνέβαιναν μια εποχή που, στη Γαλλία, μια έφηβη κοπέλα που είχε βιαστεί από ένα αγόρι από το λύκειό της διώχθηκε η ίδια ποινικά επειδή έκανε έκτρωση μετά τον βιασμό! Οι αμβλώσεις, βλέπετε, απαγορεύονταν δια νόμου.
Η Marie-Claire Chevalier, η 17χρονη κατηγορούμενη, έγινε αντικείμενο υπεράσπισης από την Gisèle Halimi, μια διάσημη δικηγόρο κι ένθερμη ακτιβίστρια για το δικαίωμα στην άμβλωση. Ήταν η μόνη δικηγόρος που είχε υπογράψει, ένα χρόνο νωρίτερα, το Μανιφέστο του 343, μια έκκληση που δημοσιεύτηκε από την Le Nouvel Observateur για την αποποινικοποίηση και νομιμοποίηση των αμβλώσεων , γραμμένη από τη φίλη της Simone de Beauvoir, με την οποία ίδρυσε το κίνημα Choisir la cause des femmes (Επιλέξτε τον Σκοπό των Γυναικών) την ίδια χρονιά.
Μαρί-Κλερ, μια βιασμένη έφηβη
Η Ζιζέλ Χαλιμί υπερασπίστηκε επίσης τη μητέρα της Μαρί-Κλερ, η οποία δικαζόταν για συνενοχή, κατηγορούμενη ότι βοήθησε το παιδί της να κάνει έκτρωση. Μια ταπεινή υπάλληλος της RATP που μεγάλωνε μόνη της τις τρεις κόρες της με 1500 φράγκα το μήνα, η Μισέλ Σεβαλιέ δεν μπορούσε να δεχτεί το 1971 την προσφορά ενός γυναικολόγου που συμφώνησε να κάνει έκτρωση στην κόρη της για 4500 φράγκα.
Στη συνέχεια, απευθύνθηκε σε μια συνάδελφο στη γραμμή 9 του μετρό, η οποία είχε κάνει και η ίδια έκτρωση. Η συνάδελφος πραγματοποίησε την επέμβαση έναντι 1200 φράγκων, αλλά η Μαρί-Κλερ υπέστη αιμορραγία. Η μητέρα της την πήγε στο νοσοκομείο. Στη συνέχεια, έπρεπε να πληρώσει περαιτέρω έξοδα, επίσης ύψους 1200 φράγκων.
Πώς αμφισβήθηκε η αδικία του νόμου του 1920
Σε μια εποχή που οι Γαλλίδες που είχαν την οικονομική δυνατότητα μπορούσαν να πηγαίνουν στο εξωτερικό για να κάνουν αμβλώσεις, ο νόμος δημιουργούσε ανισότητα.
Η Μαρί-Κλερ έλαβε θεραπεία για την αιμορραγία κι η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εκεί. Όμως λίγες βδομάδες αργότερα ο συμμαθητής της και βιαστής της συνελήφθη λίγες εβδομάδες αργότερα. Ήταν ύποπτος για κλοπή αυτοκινήτων. Ελπίζοντας να αφεθεί ελεύθερος από τους αστυνομικούς που φέρεται να είχε βοηθήσει, κατήγγειλε το θύμα του για τις πράξεις του, οι οποίες ήταν παράνομες εκείνη την εποχή. Αρκετοί αστυνομικοί έφτασαν στο σπίτι των Σεβαλιέ και απείλησαν ότι θα βάλουν τη μητέρα στη φυλακή μαζί με την κόρη της αν δεν ομολογούσε. Έτσι, ομολόγησε αμέσως.
Η Μαρί-Κλερ και η Μισέλ Σεβαλιέ, καθώς και τρεις από τους συναδέλφους της τελευταίας που τη βοήθησαν, βρίσκονταν υπό έρευνα.
Η στρατηγική της πολιτικής δίκης από τις Ζιζέλ Χαλίμι και Σιμόν ντε Μποβουάρ
Μια απελπιστική λοιπόν κατάσταση στην οποία η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο να θυμόμαστε το όνομα αυτής της δικηγόρου, της Ζιζέλ Χαλιμί.
Η Μισέλ Σεβαλιέ το θυμήθηκε αφού δανείστηκε το Djamila Boupacha (εκδόσεις Gallimard), το βιβλίο των Ζιζέλ Χαλίμι και Σιμόν ντε Μποβουάρ για την 23χρονη Αλγερινή γυναίκα που υπερασπίστηκε τότε η δικηγόρος, από τη βιβλιοθήκη του RATP. Μια μαχήτρια του FLN, κατηγορούμενη για τοποθέτηση βόμβας στο Αλγέρι, είχε βιαστεί και βασανιστεί από Γάλλους αλεξιπτωτιστές κατά τη διάρκεια της κράτησής της.
Οι γυναίκες που διώχθηκαν επικοινώνησαν στη συνέχεια με την δικηγόρο, η οποία συμφώνησε να τις υπερασπιστεί. Αλλά με την προϋπόθεση ότι αυτή και η συνάδελφός της, η γνωστή Ντε Μποβουάρ, θα μπορούσαν να μετατρέψουν τη δίκη σε πολιτικό γεγονός. Η ιδέα του φεμινιστικού διδύμου: όχι να ζητήσουν συγγνώμη για την άμβλωση, η οποία τότε ήταν παράνομη όπως είπαμε, αλλά να επιτεθούν εναντίον της έννομης πρακτικής.
Όταν η Ζιζέλ Χαλίμι κατήγγειλε την κατάχρηση του νόμου
Αμφισβητώντας την αδικία του νόμου του 1920, σε μια εποχή που οι Γαλλίδες που έχουν την οικονομική δυνατότητα ταξιδεύουν στο εξωτερικό για αμβλώσεις, ενώ οι φτωχότεροι διατρέχουν σοβαρούς κινδύνους κάνοντας παράνομες αμβλώσεις σε καταστροφικές συνθήκες υγιεινής, η Μαρί Κλερ κι οι υπάλληλοι του RATP αποτελούν την απόδειξη για την αμφισβήτηση αυτού του άδικου καθεστώτος.
Η Μισέλ Σεβαλιέ αποδέχεται τη στρατηγική των δύο φεμινιστριών ακτιβιστριών κι από την πρώτη της συνάντηση με τον ανακριτή του απαντά: « Μα, κύριε Δικαστή, δεν είμαι ένοχη! Ο νόμος σας είναι αυτός που είναι ένοχος!». H πορεία προς την αποποινικοποίηση των αμβλώσεων μόλις ξεκινά.
«Όσοι λένε ότι ο φεμινιστικός αγώνας τελείωσε, αναμφίβολα μπερδεύουν τους ευσεβείς πόθους με την πραγματικότητα. Είναι πιο εύκολο να ψηφίσεις έναν νόμο παρά να αλλάξεις νοοτροπία. Η απλή χάραξη ευγενών αρχών στην πρόσοψη των δημαρχείων μας δεν αρκεί για να διασφαλίσει την εφαρμογή τους», υποστηρίζει η Ζιζέλ Χαμινί, η γυναίκα που καταγγέλλει ένα «σαμποτάζ του Νόμου Veil». Ο Νόμος Veil (Loi Veil), που ψηφίστηκε στις 17 Ιανουαρίου 1975, είναι ένας νόμος-ορόσημο στη Γαλλία, ο οποίος νομιμοποίησε την εκούσια διακοπή της εγκυμοσύνης (IVG), αποποινικοποιώντας την άμβλωση εντός των πρώτων 10 εβδομάδων της εγκυμοσύνης. Υποστηριζόμενος από την Υπουργό Υγείας Simone Veil, αυτός ο νόμος έθεσε τέλος σε χρόνια παράνομων, επικίνδυνων πρακτικών και παραμένει ακρογωνιαίος λίθος των δικαιωμάτων των γυναικών στη Γαλλία.
«Το γεγονός είναι ότι η ρήτρα συνείδησης που χορηγείται στους γιατρούς από τον Νόμο Veil έχει, μέσω μιας πραγματικής ηθικής απάτης, διαστρεβλωθεί από τον επιδιωκόμενο σκοπό της», κατήγγειλε η δικηγόρος τότε στο περιοδικό Marie Claire. «Στην πραγματικότητα, είχε ως στόχο μόνο να σεβαστεί τις πιο προσωπικές και ιερές πεποιθήσεις κάθε ατόμου. Να μην επιτρέψει σε κανέναν να παραβιάζει τον νόμο. Κι όμως, αυτό ακριβώς έχει συμβεί. Ορισμένα κορυφαία στελέχη δεν το κρύβουν. Διακηρύσσουν: «Όχι μόνο δεν θα κάνω αμβλώσεις» -που είναι δικαίωμά τους- «αλλά θα απαγορεύσω στις ασκούμενές μου, στις νοσοκόμες μου, στις μαίες μου να τις κάνουν», κάτι που αποτελεί πραγματική παραβίαση της συνείδησης».
Το δικαίωμα στην άμβλωση, η μεγάλη μάχη της ζωής της. Αφού συνυπέγραψε το περίφημο Μανιφέστο των 343 το 1971, με το οποίο δήλωνε ότι είχε κάνει άμβλωση σε μια Γαλλία που εξακολουθούσε να ποινικοποιεί την πρακτική, υπερασπίστηκε, τον επόμενο χρόνο, τη Μαρί-Κλερ Σεβαλιέ, την μαθήτρια λυκείου που έμεινε έγκυος ως αποτέλεσμα βιασμού και κατηγορήθηκε για άμβλωση, καθώς και τη μητέρα της και δύο συναδέλφους της μητέρας της, μία εκ των οποίων κατηγορήθηκε ότι ήταν «δημιουργός αγγέλων»…
Με στοιχεία από marieclaire.fr
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να είστε καλά κ Βοσνάκη από καρδιάς!
Γαλλοτραφής ούσα, καταλαβαίνετε..
Η Γαλλία είναι σε πολλά πολιτικά και πνευματικά ζητήματα φάρος για τον κόσμο. Ευχαριστώ πολυ! 🌺
μα είναι όντως, και σ ευχαριστουμε για το αρθρο. όταν είχα πρωτοδιαβασει για το μανιφεστο των 343 με είχε συγκλονίσει θυμαμαι. εξεθετες τον εαυτό σου προκειμενου να εκθεσεις τον νόμο, και ολοκληρη την υποκρισια της κοινωνιας δηλαδη που εκανε λες και δεν συνεβαναν αμβλωσεις ξερω΄γω.
ο τυπος τότε (το σαρλί εμπντό αν θυμαμαι καλα και ακολουθησαν κι αλλοι) το είχε αντιμετωπίσει το μανιφεστο ως οι ‘343 salopes’ (πουτανες δηλαδη, τσουλες). ακόμα κι αυτό όμως λειτουργησε υπερ του κινηματος, επειδη εξεθεσε τη βια και τον μισογυνισμό της εποχης, και τελικα την ενισχυσε τη δημοσια συζητηση αντί να τη φιμωσει
Φοβερή κατάσταση… Προχωράμε!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για αυτό το άρθρο.
Εύχομαι σε αυτή την περίεργη εποχή, η Ευρώπη να βελτιώσει κι άλλο την ζωή των γυναικών της, και να δώσει το φως και σε άλλες ηπείρους. Μόνο έτσι θα δικαιώσουμε τόσο τις ηρωίδες μας όσο και τις κόρες και εγγονές μας.
Να’στε καλά. Λίγες οι εναπομείνασες ελπίδες μας σε έναν τρελό κόσμο και τις προασπιζόμαστε όσο μπορούμε.
Θαυμάζω αυτές τις γυναίκες για τον αγώνα τους. Το περιοδικό “Marie-Claire” πήρε το όνομά του από την υπόθεση αυτή;
Θα μπορούσε, σε επίπεδο ουσίας, αλλά μιας και το περιοδικό ιδρύθηκε το 1937, πολύ πριν την υπόθεση, το αντικειμενικό γεγονός είναι πως όχι.
Αυτές οι γυναίκες αξίζουν το θαυμασμό μας πραγματικά, όσο και να μας παραδειγματίζουν διαχρονικά.