Έρωτας με στέβια

Ένα κοκτέιλ από σκέψεις ενός Σαββατόβραδου

Ήταν Σαββατόβραδο σε μια ταράτσα αθηναϊκή, απ’ αυτές τις βραδιές που μυρίζουν καλοκαίρι, υπέροχη, μεθυστική. Φεγγάρι, Ακρόπολη, εξαίσια μουσική, κι εγώ με τον Φίλο μου του Παγκρατίου, να σκεφτόμαστε σοβαρά να δηλώσουμε σουίνγκερς σε ζευγάρια με τραπέζι και φαΐ, μπας και καταφέρουμε κάπου να κάτσουμε, μια και η μισή Αθήνα φαίνεται βρισκόταν εκεί.

Σαν τα όρνια, καμιά δεκαριά όρθιοι απεγνωσμένοι, να κάνουμε κύκλους γύρω-γύρω πάνω απ’ τα τραπέζια, να κοιτάμε ποιοι κοντεύουν να τελειώσουν τα ποτά, να απελπιζόμαστε όταν παραγγέλνουν ξανά, κι εκεί που λέω δεν γίνεται, αυτές οι δύο έχουν τραπεζάκι ολόκληρο δικό τους, πάμε να τις πλευρίσουμε, βλέπουμε άλλο ζευγάρι να τις προλαβαίνει πρώτο και να τρώει πόρτα, περιμένουν άλλους. Λέω «αν βρούμε τραπέζι δεν φεύγω πριν τη Δευτέρα». Είναι τόσο ωραία. Πάμε μπαρ να πάρουμε ποτά, άδειο σκαμνί, πλησιάζω διακριτικά, κοιτάζω παρακλητικά τύπο που στέκεται μπροστά, μας δίνει και το δικό του σκαμνί, ανακούφιση, ολοκλήρωση, ευτυχία.

Καθόμαστε και όλα είναι όμορφα. Όπως είναι και ο μπάρμαν. Χριστέ μου, τι πλάσμα. Άλλο να απορρίπτεις τους ωραίους διαδοχικά στο Τίντερ, από μακριά, κι άλλο να είναι μπροστά σου με σάρκα και οστά. Φίλος Παγκρατίου ζητάει κατάλογο να δει τα κοκτέιλ, δεν με νοιάζουν τα κοκτέιλ, δεν επιτρέπεται να πιω τίποτα νόστιμο, κι όμως, ΑΧ Φίλος λέει έχει δύο με στέβια. Κοιτάζω. Όντως. Διαλέγω ένα με βότκα, λεμόνι και μέντα. Έρχονται, γεια μας, πίνω την πρώτη γουλιά. Για μένα που ζω για πάντα καταδικασμένη σε ουίσκι με νερό, παράδεισος. Για δυο γουλιές, φεγγάρι, Ακρόπολη, υπέροχη μουσική και γεύση μαγική. Ουτοπία.

Μπάρμαν ρωτάει αν μας αρέσουν τα ποτά. Λέω «ΝΑΙ» με ενθουσιασμό, του εξηγώ πόσο χαίρομαι που βρήκα ένα με στέβια. Λέει συγγνώμη που δεν μου το είπε πιο πριν, αλλά του είχε τελειώσει η στέβια και είναι με ζάχαρη. Δυο γουλιές κράτησε η ευτυχία. Και δεν μπορώ να του κρατήσω και κακία. Του λέω ότι είμαι διαβητική, λυπάται πάρα μα πάρα πολύ, το παίρνει και το αδειάζει στο νεροχύτη, το κλαίω και δεν το λέω, αυτός λέει πόσο στεναχωρέθηκε, δεν πειράζει, φέρε το ουίσκι, λέει άσε με, θα βρω κάτι πιο ωραίο να σου φτιάξω, βρε λέω δεν υπάρχει τίποτα ωραίο, αν είναι ωραίο έχει ζάχαρη γιατί έτσι άδικη είναι η ζωή, λέει θα βρει, να του δώσω λίγο χρόνο, αλήθεια θέλει να επανορθώσει, λέω χύσε μέσα και θα το πιω.

–Δεν το λέω σ’ αυτόν, διότι ντροπή και σεξουαλική παρενόχληση, το λέω στο Φίλο του Παγκρατίου, εννοώ. Για να γελάσουμε. Είναι από τα πράγματα που σκέφτεσαι αυτόματα γιατί ταιριάζουν, αλλά φυσικά δεν τα εννοείς, απλά εννοείς ότι εκτός από πανέμορφο είναι και τόσο γλυκό αυτό το πελώριο χαμογελαστό αγόρι φτιαγμένο από μαύρη ζάχαρη και μέντα, δύσκολο να αντισταθείς.

Η Ομορφιά είναι ανίκητη.

Και παντού γύρω μας πανέμορφα παιδιά, Σαββάτου μοσχομυριστά, και γι’ άλλη μια φορά σκέφτομαι πως είναι τόσο μάταιο να βγαίνω έξω, ειδικά με Φίλο Παγκρατίου, γιατί ακόμα κι αν βρισκόταν κάποιος ελαφρώς διεστραμμένος που του αρέσουν οι κοντές και σιτεμένες συγκεκριμένα, θέλει μεγάλη γενναιότητα για να την πέσεις στην κυρία που είναι με τον πέρσοναλ τρέινερ, που είναι ο Φίλος Παγκρατίου. Έχω σκεφτεί να γράφω στο κούτελο «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΠΕΣ’ ΤΗΝ ΜΟΥ», αλλά φοβάμαι πως κανείς δεν θα καταλάβει την απόστροφο κι απλά θα μου την πει. -Κάτι θα βρει.

Μιλάμε με Φίλο Παγκρατίου, αναρωτιέται πώς θα ξανα-ερωτευτεί, πώς θα τη γνωρίσει, πώς θα την αναγνωρίσει, πού θα τη βρει. Και είναι μόνο εικοσιοκτώ. Θλίψη. Αλλά ακόμα αναρρώνει από χωρισμό, κατανοητό. Κοιτάμε και γύρω μας. Τα πανέμορφα κορίτσια ψάχνουν δεξιά-αριστερά, τα αγόρια ψάχνουν το θάρρος να τις πλησιάσουν, μισά χαμόγελα, χέρια τινάζουν μαλλιά ανέμελα, χείλια ακουμπούν στα ποτήρια, κόκκινα σημάδια, ματιές πάνω από καλαμάκια, στιγμιαίες, ίσως κατά λάθος, να πλανάται το μυστήριο. Φίλος Παγκρατίου λέει αύριο θα φτιάξει γίγαντες, αν θέλω να πάω να τους φτιάξουμε μαζί, ρωτάω και μου λέει τη συνταγή.

Λέμε για σχέσεις. Λέει πως όλες –και το προλαβαίνει να μην του πω ότι κάνει γενικεύσεις- όλες θέλουν λίγο το παραμύθι, όλες θέλουν το πάθος, θέλουν ο άλλος να φλέγεται και να γίνεται λίγο βασανισμένος ποιητής, να τις αντιμετωπίζει σαν την άπιαστη πριγκίπισσα. Όχι, όχι όλες, του λέω. Όλοι.

Ο έρωτας είναι καρπός εξιδανίκευσης. Για όλους. Για εκείνη που ψάχνει τον Έναν που θα είναι απάντηση σε όλα, για εκείνον που ψάχνει τη Μία που θα είναι όλα όσα πόθησε ποτέ.

Απ’ την άλλη, όχι όλοι-όλοι. Αν συναισθηματικά περάσεις την εφηβεία οριστικά -πράγμα που δεν συναντάς πολύ συχνά- ίσως βλέπεις τα πράγματα λίγο πιο καθαρά. Λέω ότι η αληθινή μαγεία είναι στην καθημερινότητα, γιατί η καθημερινότητα είναι η πραγματικότητα.

Όχι βέβαια αυτό που ο άλλος έχει συμβιβαστεί γιατί δεν μπόρεσε να είναι με Εκείνον ή Εκείνη που εξιδανίκευσε κάποια στιγμή, και μετά αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί, και έτυχες μπροστά του εσύ. Όχι αυτή την πραγματικότητα που είναι κατάντια βεβιασμένης ανθρώπινης συνύπαρξης με κρυφά απωθημένα και όνειρα θολά και νερωμένα.

Αυτό που ο άλλος παίρνει το πάθος, τη μπάλα εκείνη που φλέγεται στα σωθικά του, και την ντύνει με στοργή πυρίμαχη και κατανόηση και γέλιο και φροντίδα, με βαθιά συνείδηση του ότι δεν είσαι το τέλειο, αλλά απλά ένα ανθρώπινο πλάσμα με κουσούρια και αδυναμίες και όχι πάντα λαμπερό, κι ας τον μαγεύει τώρα η όψη σου, κι ας τον τυφλώνει το άρωμά σου.

Δεν θα τον μαγεύει ούτε θα τον τυφλώνει τίποτα απ’ αυτά για πάντα. Η αληθινή μαγεία είναι αυτό που δεν αφήνει κανένα πάθος να σας κάψει και τους δυο σε μια λαμπρή στιγμή, να γίνει το ίδιο όλη η ουσία σας, αλλά ουσία είναι πολλά πράγματα μαζί. Είναι και τα μικρά πολύτιμα πετράδια του μυαλού σας που λάμπουν όταν συζητάτε κι αναγνωρίζουν το ένα το άλλο, που τυχαίνει χωρίς να το περιμένατε να σας ενώνουν, οι κοινές αναφορές που χτίζετε καθημερινά μαζί, και η απόφαση ότι αυτό θέλετε. Και ορθώνεται η Αγάπη, χωρίς η φλόγα να ‘χει σβήσει. Απλά η φλόγα δεν χρειάζεται να είναι ορατή. Η ουσία μπορεί να είναι και σε ένα ταψί γίγαντες που θα μαγειρέψετε μαζί.

Και τι ξέρω εγώ; Μπόρεσα να κάνω τον Έρωτα να κρατήσει για πάντα; Ποτέ. Ήμουν 15 χρονών όταν κάποια καλοκαιρινά μεσημέρια διάβαζα τον Τρυποκάρυδο του Τομ Ρόμπινς, κι ενώ ο Τομ ούρλιαζε το ερώτημα στο φεγγάρι ξανά και ξανά, δεν το σκεφτόμουν σοβαρά. Τι μπορεί να κάνει τον έρωτα να κρατήσει για πάντα; Τότε ακόμα αναρωτιόμουν τι μπορεί να κάνει τον Έρωτα να γεννηθεί, και οι φαντασιώσεις μου τέλειωναν στο πρώτο φιλί. Άλλωστε, όπως λένε στις ταινίες, όλα αρχίζουν την κατηφόρα μετά το πρώτο φιλί, σωστά;

Τι μπορεί να κάνει τον Έρωτα να κρατήσει για πάντα; Όταν ξέρεις τον άλλον απ’ έξω κι ανακατωτά (ή αυτό νομίζεις τέλος πάντων μέχρι να διαψευσθείς ξανά και ξανά), όταν τον έχεις συνηθίσει και ίσως και σιχαθεί, όταν μαζί του έχεις πικραθεί και πληγωθεί και όλο και κάποιο τραύμα δεν θα έχει εντελώς επουλωθεί ή ακόμα βλέπεις την ουλή, όταν τον έχεις βαρεθεί γιατί είναι πάντοτε εκεί, και όταν οι άγνωστοι, οι Σαββατομοσχομυριστοί φαντάζουν πάντα πιο μυστηριώδεις και πιο λαμπεροί.

Η υπόσχεση ότι κάποιος άλλος θα μείνει για πάντα αυτό που στο μυαλό σου φαντάστηκες ότι είναι στην αρχή. Η υπόσχεση που ποτέ δεν θα βγει αληθινή.

Δεν ξέρω τι κάνει τον Έρωτα να κρατήσει για πάντα. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν θέλω να αφήσω κανέναν να με θελήσει για το μυστήριο, ούτε για μια στιγμή. Και μου είναι εύκολο να χτίσω το μυστήριο, δεν φαντάζεσαι τι μπορεί να κάνει ένα φρύδι και λίγο βυζί, κάποιες φορές μου βγαίνει και ασυναίσθητα, ίσως είναι εξελικτικός μηχανισμός, φυσική επιλογή. Αλλά με πιέζω να το γκρεμίζω, να το εξαφανίζω απ’ την αρχή, να λέω όχι, δεν είμαι όπως νομίζεις, είμαι κοντή, χάλια άβαφτη, με κυτταρίτιδα, μπορεί και αηδιαστική, κοινωνικά αδέξια, εκνευριστική, φοβισμένη, μοναχική. Είμαι όπως όλοι. Θνητή.

Τίποτα δεν σου εξασφαλίζει το «για πάντα».

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ερωτευτείς εσένα γι’ αυτή σου την ομορφιά, και να προσπαθήσεις να δεις και των άλλων την όψη την αληθινή, την ευάλωτη, τη γυμνή, την ατελή, να τη δεχτείς με γλυκύτητα, με τρυφερότητα, με προσοχή. Αν το καταφέρεις είναι ολόδικό σου, αγγίζει το άπιαστο και κρατάει μια ζωή.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

61 points
Upvote Downvote

14
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
8 Θέματα σχολίων
6 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
10 Συντάκτες σχολίων
Between WorldsMouraΑλυτάρχηςmononoke Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Eleanor Oliphant
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Εμένα το “του είχε τελειώσει η στέβια και είναι με ζάχαρη” με σόκαρε πάντως! Αναρωτιέμαι αν θα τον έβριζες όπως του χρειαζόταν αν δεν ήταν ωραίος. Βασικά ο τύπος είναι για μηνυσάρα αλλά τελοσπάντων.

mononoke
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πραγματικά όμως. Μεγάλη καφρίλα και αντιεπαγγελματική συμπεριφορά, αλλά αφού ήταν ωραίο γκομενάκι οκ χαλάλι να βάζει την υγεία μας σε κίνδυνο επειδή στα @@ του. Πείτε με κυνική αλλά εγώ απο όλο το κείμενο εκεί κόλλησα. Αυτό το πράγμα που στους ωραίους συγχωρούμε τα πάντα να το κοιτάξουμε λίγο.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Στον φίλο σου που υποστηρίζει ότι όλες οι γυναίκες “θέλουν λίγο το παραμύθι” εγώ θα έλεγα ότι, ακόμα, όλες οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να “θέλουν λίγο το παραμύθι” για να κάνουν σεξ, γιατί αν θέλουν “σκέτο σεξ” η κοινωνία θα τις χαρακτηρίσει ως ανήθικες. Μιλάμε δηλαδή για μία κοινωνική (και όχι βιολογική) διαφορά των δύο φύλων όπως πχ. μια άλλη κοινωνική διαφορά είναι ότι οι άντρες βγάζουν περισσότερα χρήματα από τις γυναίκες. Σιγά – σιγά αλλάζουν τα πράγματα, αλλά εμείς δυστυχώς δεν θα προλάβουμε να ζήσουμε την εποχή της πλήρους ισότητας όταν και οι γυναίκες θα μπορούν, οπότε θέλουν, να… Διαβάστε περισσότερα »

vaggelis
Μέλος
Συμμετέχων

νομιζω οτι σε γυναικες απο 40 κ ανω δεν χρειαζεται ουτε οι ιδιες να θελλουν παραμυθι αποφασιζουν για τα παντα ακομα κ για το σεξ, το κριμα ειναι στις κατω των 40 που πραγματι θα χαρακτηριστουν ανηθικες (η πλακα ειναι οτι αρνητικα το βλεπουν πολλες γυναικες κ δε το κατανοω καθολου),ενω φανταζομαι εχεται ακουσει κ την κλασσικη μας ατακα αν δεν παει με καποιον φιλε λες να ειναι τριχωτη θεουσα? η το αν δεν κανει σεξ παει να πει οτι ειναι τρελη ενω αν κανει σεξ ειναι τσουλα ελλεινιδα κλπ.

Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Έλα βρε Ειρήνη, μην αποκαλείς τον εαυτο σου “σιτεμένη”. Υπάρχουν πολλοί άντρες τύπου Γιαν Μουάξ (https://m.lifo.gr/now/world/221614/salos-me-syggrafea-poy-dilose-pos-oi-penintares-gynaikes-einai-poly-megales-gia-na-tis-tis-eroteyteis ) για να τα λένε αυτά, ας μην τα λέμε και οι ίδιες οι γυναίκες για τους εαυτούς μας. Επισης, έχεις ακούσει ποτέ κανέναν άντρα, και εκατό χρόνων να είναι, να αποκαλεί τον εαυτό του “σιτεμένο”;

vaggelis
Μέλος
Συμμετέχων

η καθε ηλικια εχει την δικη της χαρη τους δικους της κανονες κ τους δικους του ερωτες,ολοι αυτοι απλα δεν βαδιζουν με την ηλικια τους.

Between Worlds
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

“δεν υπάρχει τίποτα ωραίο, αν είναι ωραίο έχει ζάχαρη γιατί έτσι άδικη είναι η ζωή”
Πόσο αλήθεια!

Η μπλε ώρα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πολύ ωραίο κείμενο Ειρήνη και όχι δεν είσαι σιτεμένη, είσαι μια γυναίκα με θέληση και εμπειρίες και που με κάνεις να σκέφτομαι ότι όλες και όλοι αυτό ψάχνουμε : να μας αγαπήσουν και να μας θέλουν και για την σκοτεινή μας πλευρά , αυτή την άβαφτη, την ταλαιπωρημένη αλλά και την περισσότερο αληθινή και με την ευχή αυτό να κρατήσει για πάντα !:) Σε φιλώ και σε αγαπώ για αυτό το κείμενο! 🙂

latro
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Όμορφο πολύ!

υ.γ. Τελικά τί ποτό σου έφτιαξε το αγόρι;

Αλυτάρχης
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

“Ήμουν 15 χρονών όταν κάποια καλοκαιρινά μεσημέρια διάβαζα τον Τρυποκάρυδο του Τομ Ρόμπινς, κι ενώ ο Τομ ούρλιαζε το ερώτημα στο φεγγάρι ξανά και ξανά, δεν το σκεφτόμουν σοβαρά”
Μου θύμισες κάποιες πολύ ωραίες “βόμβες”
Ωραίο κείμενο

Υ.Γ. Φαντάσου στο άκουσμα της λέξης “σιτεμένη” πως θα αντιδρούσε ο Τρυποκάρυδος!

Moura
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Διαβάζω καιρό τα κείμενά σας κα Γεωργή και είναι πάντα καλογραμμένα, αλλά αυτό εδώ είναι ξεχωριστό, για την καλοσύνη του και την τρυφερότητά του. Χρειάζεται πολύ θάρρος για να γράφετε τόσο ανοιχτά και ευάλωτα. Και πολύ καλή καρδιά. Σας ευχαριστώ πολύ, το διάβασα με τον πρωινό καφέ και η γλύκα του μου έφτιαξε τη μέρα!