Νέα στοιχεία της αποτρόπαιης πραγματικότητας που έχουν δημιουργήσει σε όλη την Ουκρανία τα σεξουαλικά εγκλήματα εναντίον γυναικών και παιδιών έφερε χθες στο φως η Λιουντμίλα Ντενίσοβα, Επίτροπος για τα Ανθρώπινα δικαιώματα στο ουκρανικό κοινοβούλιο, καταγγέλλοντας τον ρωσικό στρατό για πολλές πλέον και απολύτως συγκεκριμένες, σαδιστικές περιπτώσεις βιασμού γυναικών και παιδιών…
Πέρα από την υπόθεση της 14χρονης που βιάστηκε από 5 Ρώσους στρατιώτες και είναι έγκυος πλέον, στην μαρτυρική πόλη Μπούτσα, αποκαλύπτεται τώρα και η υπόθεση ενός 11χρονου αγοριού που βιάστηκε μπροστά στα μάτια της μητέρας του, την οποία είχαν δέσει σε καρέκλα, αναγκάζοντας την να παρακολουθεί το φρικτό θέαμα.
Στην πόλη Irpin κοντά στην ουκρανική πρωτεύουσα του Κιέβου, μια 20χρονη γυναίκα βιάστηκε ομαδικά “με κάθε δυνατό τρόπο” από τρεις Ρώσους στρατιώτες, κατήγγειλε επίσης η Denisova.
Πλέον η επίτροπος απαιτεί τόσο γι’ αυτές τις δύο όσο και για πολλές άλλες περιπτώσεις βιασμού που αναφέρθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα να συμπεριληφθούν στην Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Ουκρανία, που συστάθηκε τον Μάρτιο και προκειμένου να διερευνηθούν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Η νεαρή Ουκρανή πολιτικός Kira Rudik, ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος Golos, έχει γίνει κάτι σαν το γυναικείο πρόσωπο του πολέμου, εμφανιζόμενη σχεδόν ασταμάτητα στα διεθνή μέσα από την έναρξη της εισβολής.
“Μίλησα με γυναίκες σε απελευθερωμένες περιοχές του Κιέβου. Αναφέρουν πολλαπλές περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από Ρώσους στρατιώτες εναντίον Ουκρανών γυναικών, ανδρών και παιδιών”, δήλωσε η ίδια στο EUobserver και συνέχισε: “Οι φρικαλεότητες που επισήμανε η Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι μόνο μερικά παραδείγματα βιασμού στα χέρια των δυνάμεων εισβολής. Τώρα εργαζόμαστε για την τεκμηρίωση όλων των εγκλημάτων. Αλλά το τραύμα που υφίσταται ο λαός μου είναι μη αναστρέψιμο”.
Όσον αφορά την ευθύνη της διεθνούς κοινότητας, παρακολουθώντας τη φρίκη της ρωσικής κατοχής να εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο, η Rudik λέει ότι εργάζεται για δύο βασικούς στόχους.
“Πρώτον, σταματήστε τον πόλεμο, παρέχοντας στην Ουκρανία βαρύ οπλισμό και επιβάλλοντας πραγματικές κυρώσεις στη Ρωσία. Δεύτερον, διώξτε τη Ρωσία από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη. Υπάρχει επίσης ανάγκη να επανεξεταστούν οι στόχοι και οι λειτουργίες αυτών των διεθνών οργανισμών Αυτή τη στιγμή, δεν παράγουν καμία πραγματική αξία και κανένα πραγματικό έργο”, δήλωσε.
Την ίδια στιγμή, η πρώην υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας, Margot Wallström, ήταν η πρώτη ειδική εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τη σεξουαλική βία σε συγκρούσεις. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε, αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία με τα θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων πολέμου — μια οδύνη που δεν μειώνεται απαραίτητα με την πάροδο του χρόνου, είναι ένα σιωπηλό βασανιστήριο που έρχεται στο φως αργά, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η δυνατότητα σοβαρών ποινών προς τους δράστες.
Ουκρανία: “Τη βρήκαμε γυμνή στο υπόγειο με μια σφαίρα στο κεφάλι”
“Στα Βαλκάνια, συνάντησα γυναίκες των οποίων ολόκληρο το σώμα έτρεμε καθώς μιλούσαν για την κακοποίηση που είχαν υποστεί. “Θα προτιμούσε να είχα χάσει ένα χέρι”, έλεγαν κάποιες από αυτές. Τουλάχιστον, αν τα τραύματα που υπέστησαν ήταν ορατά, τώρα αυτές οι γυναίκες θα θεωρούνταν βετεράνοι πολέμου”, λέει χαρακτηριστικά η Wallström.
Στη Medyka, το μεγαλύτερο Πολωνικό συνοριακό σημείο διέλευσης από την Ουκρανία, η Σουηδή εθελόντρια Anna, μια εγγεγραμμένη νοσοκόμα, ξεφορτώνει τσάντες γεμάτες από τρόφιμα, κουβέρτες και ιατρικό εξοπλισμό από το αυτοκίνητό της.
Πάνω από το 90% των ανθρώπων που εγκαταλείπουν την Ουκρανία είναι γυναίκες και παιδιά. Πολλοί, εθελοντές και ειδικοί εδώ λένε ότι αυτές οι γυναίκες που με ζωγραφισμένο τον τρόμο στα πρόσωπά τους θέλουν να εγκαταλείψουν τη χώρα, έχουν πέσει θύματα βιασμού.
«Αυτή τη στιγμή, αρχίζουμε να βλέπουμε πρόσφυγες από τις ανατολικές περιοχές της χώρας που έχουν πληγεί περισσότερο», είπε, αναφερόμενη σε μέρη όπως η Μαριούπολη και η Μπούτσα. Όπως εξηγεί είναι άνθρωποι σε πολύ χειρότερη κατάσταση από εκείνους που αποτέλεσαν τις πρώτες αφίξεις στο σημείο.
“Ένας από τους μεγαλύτερους διεθνείς οργανισμούς βοήθειας τοποθέτησε έναν ψυχολόγο ακριβώς εδώ στην πολωνική πλευρά της συνοριακής διέλευσης», εξηγεί η εθελόντρια, κουνώντας το κεφάλι της με δυσπιστία.
“Αυτές οι γυναίκες θέλουν απλώς μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, να κάνουν ένα μπάνιο και ένα ασφαλές μέρος για να κοιμηθούν οι ίδιες και τα παιδιά τους. Μπορεί να σπάσουν ψυχολογικά αργότερα. Όταν πραγματικά νιώσουν ασφαλείς. Τώρα, ό,τι κι αν τους έχει συμβεί, σωπαίνουν για να αντέξουν και να διασφαλίσουν ότι οι ίδιες και τα παιδιά τους δεν βρίσκονται σε εχθρικό έδαφος”,εξηγεί.
Δεδομένου ότι ο βιασμός εν καιρώ πολέμου πολύ συχνά αποσιωπάται και αποκρύπτεται, δεν είναι καθόλου περίεργο το να καταφθάνουν καθυστερημένες αναφορές για βιασμούς και σεξουαλικά εγκλήματα, λέει η Wallström.
«Αυτή η καθυστέρηση σημαίνει ότι οι γυναίκες αρχίζουν να το βλέπουν ως έγκλημα που αξίζει να καταγγελθεί – και ότι τώρα λαμβάνουν βοήθεια και νιώθουν δυνατές για να αποκαλύψουν το τι τους συνέβη», λέει η Wallström.
Στα σύνορα με την Ουκρανία, η Άννα λέει ότι αυτή και άλλες εθελόντριες προσπαθούν να βοηθήσουν τις γυναίκες πρόσφυγες φροντίζοντας τα παιδιά τους.
Μετά από μέρες, ακόμη και εβδομάδες φυγής από τον πόλεμο, οι γυναίκες επιτέλους καταφέρνουν να μιλήσουν μεταξύ τους, χωρίς να χρειάζεται να «λογοκρίνουν» λέξεις ή συναισθήματα μπροστά στα παιδιά τους.
“Συχνά μπορούμε να πούμε πότε αυτές οι γυναίκες έχουν πέσει θύματα βιασμού ή άλλων μορφών κακοποίησης. Μπορείς να το καταλάβεις από τα μάτια τους. Απλώς κοιτώντας τες στα μάτια Είναι κάτι που το μαθαίνεις εδώ μετά από λίγο καιρό”, καταλήγει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
