Η Raven Saunders, ολυμπιακή αθλήτρια στίβου, χτίζει τον μύθο της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο. Κατακτά την πέμπτη θέση στη γυναικεία σφαιροβολία, επιστρέφει στο Πανεπιστήμιο του Μισισιπή για την τελευταία χρονιά εκπαίδευσής της, αισθάνεται ασταμάτητη και νικήτρια.
Αρχίζει να αντιμετωπίζει μια σειρά από αποτυχίες μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατά τη διάρκεια της αθλητικής σεζόν του 2017, όταν καταλαμβάνει τη 10η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αθλητισμού εκείνη τη χρονιά.
Το 2018 δηλώνει πως ήταν μια χρονια κατάθλιψης και αυτοκτονικών ιδεασμών.
Σήμερα, η Saunders δεν έχει κανένα πρόβλημα να μοιραστεί το δύσκολο ταξίδι της ψυχικής της υγείας. Καθώς κατευθύνεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο ανεβάζει συνεχώς tweets για τη σημασία της ψυχικής υγείας και εμφανίζεται και σε ένα μίνι ντοκιμαντέρ του PBS με τίτλο “An Olympic Athlete Takes On Depression”.
Idk what coach needs to hear this but “PLEASE CHECK ON YOUR ATHLETES MENTAL HEALTH” especially at the collegiate level.
— Raven HULK Saunders (@GiveMe1Shot) December 10, 2019
Η κορυφαία αθλήτρια του τενις, Naomi Osaka, 23 ετών, αποχώρησε φέτος από το πρωτάθλημα French Open και το Wimbledon για χάρη της ψυχικής της υγείας.
— NaomiOsaka大坂なおみ (@naomiosaka) May 31, 2021
Τώρα, η κορυφαία αθλήτρια γυμναστικής, Simone Biles, 24 ετών,η οποία είχε ήδη δηλώσει ότι έβλεπε ψυχολόγο και ακολουθούσε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για το άγχος, αποχωρεί από τους τελικούς των Ολυμπιακών για να φροντίσει τον εαυτό της και την ψυχική της υγεία.
«Πρέπει να συγκεντρωνόμαστε και στον εαυτό μας, γιατί και εμείς είμαστε άνθρωποι. Οπότε, πρέπει να προστατεύσουμε το μυαλό και το σώμα μας, αντί να βγούμε εκεί έξω και να κάνουμε αυτό που θέλει ο κόσμος από εμάς»
Σύμφωνα με το Athletes for Hope, μια οργάνωση που συνδέει αθλητές με φιλανθρωπικούς σκοπούς ψυχικής υγείας, έως και το 35% των επαγγελματιών αθλητών θα αντιμετωπίσουν στην καριέρα τους κρίση ψυχικής υγείας. Ωστόσο, σημαντικοί αθλητικοί οργανισμοί έχουν καθυστερήσει να φροντίσουν για επαρκείς πόρους ψυχικής υγείας για τους αθλητές. Η Team USA δημιούργησε αντίστοιχο τμήμα μόλις το 2019 και οι αθλητές μπορούν πλέον να έχουν πρόσβαση σε πόρους ψυχικής υγείας όπως θεραπευτές, συμβουλευτικές ομάδες και γραμμές βοήθειας.
Οι έγχρωμες γυναίκες αθλήτριες φαίνεται να μιλούν πλέον ανοιχτά για ένα θέμα που αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ταμπού σε όλους τους κοινωνικούς τομείς. Με την προσωπική τους έκθεση και την παραδοχή ότι δεν είναι στ’αλήθεια άτρωτες, οι γυναίκες αθλήτριες καταρρίπτουν τους μύθους των ανίκητων ηρώων, κανονικοποιούν την φροντίδα της ψυχικής υγείας και δίνουν το παράδειγμα σε νέα κορίτσια να βάζουν τους εαυτούς τους πάνω από την πίεση των τίτλων τους.
Σε μια εποχη που οι γυναίκες καλούνται να είναι τα πάντα- αριστούχες, καριεριστριες, οικογενειάρχισσες-η αποχώρηση και η έκθεση των αθλητριών αυτών δεν μοιάζουν καθόλου με ήττα.
Μοιάζουν με νίκη, με μια πραγματική επανάσταση στην αυτοφροντίδα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δε μπορώ να περιγράψω πόσο χαίρομαι. Με έχει κουράσει αυτή η νοοτροπία. Να θεωρείται επιτυχημέν@ οποι@ συνεχίζει με κάθε κόστος. Να θεωρείται αποτυχία να πεις ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ/ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ / ΑΠΟΧΩΡΩ. Να φτάνεις τον εαυτό σου στα όρια για να μην απογοητεύσεις τους γύρω σου, τους γονείς σου και την κοινωνία. Γιατί θα πρέπει να εξηγούμε ότι δεν είμαστε μηχανές; Γιατί θα πρέπει να απολογούμαστε όταν θέλουμε δειάλειμμα; Καιρός είναι το burn out να οριστεί ως ξεχωριστή διαταραχή που χρειάζεται κι αυτή την περίθαλψή της. (Διορθώστε με αν έχει γίνει ήδη και δεν το γνωρίζω) Είναι πολύ ελπιδοφόρο αυτό να… Διαβάστε περισσότερα »
Τρελό ηλεκτρόνιο στην καρδιά μου μίλησες. Burn out στο εξωτερικό ξέρω ότι το αναγνωρίζουν οι εταιρίες, παίρνεις και άδεια (το έπαθε γνωστή μου), εδώ να μην το συζητήσουμε. Τώρα για τις κορυφαίες αθλήτριες που αναφέρθηκαν, σαφώς και έχουν τεράστια πίεση πάνω τους και μπράβο που το κοινοποιούν και φροντίζουν τον εαυτό τους, αλλά νομίζω ότι πρώτον είχαν φτάσει στο απροχώρητο για να πάρουν τέτοια απόφαση και δεύτερον μιλάμε για πρωτοκλασάτους αθλητές, δεν είμαι σίγουρη αν κάποιος αθλητής που ψάχνει με το δίκανο χορηγούς θα μπορούσε να πει δεν συμμετέχω. Από τους κοινούς θνητούς μόνο έναν ξέρω που πήρε sabbatical (ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι πως και αυτό το πρόβλημα (όπως και πολλά αλλά) είναι ταξικό. Έχεις απόλυτο δίκιο, δεν έχουμε όλοι δικαίωμα στην ξεκούραση. Αλλά μέσα σε όλα αυτά τα δυσοίωνα που ακούμε, είναι μια ελπίδα κι αυτή, τι να πω!
Ποτέ δεν εκτιμούσα την εξόντωση των ανθρώπων προκειμένου να πηδήξουν ή να τρέξουν λίγο περισσότερο. Δεν είναι θέαμα που προάγει κάτι όλο αυτό . Ιδίως στην εποχή μας που όλοι ξέρουμε πως γίνονται τα ρεκόρ και με ποιο τίμημα. Αυτό δεν είναι αθλητισμός ούτε άσκηση , είναι άνθρωποι στο τσίρκο
Αντιδημοφιλής άποψη: Ποτέ δεν μπορώ να δείξω έστω και την ελάχιστη λύπηση για κάποιον που επιλέγει να κάνει ένα επάγγελμα που του επιτρέπει να έχει δόξα, προβολή και χρήματα και ξαφνικά όταν κάτι του πάει στραβά απογοητεύεται, αποφασίζει να τα παρατήσει και το προβάλλει ως φοβερή απόφαση, υπέρτατη θυσία κλπ. Και αυτό φυσικά ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας κλπ.. Η συγκεκριμένη αθλήτρια αποσύρθηκε ενώ ήταν στην Ιαπωνία που είχε ταξιδέψει από τις ΗΠΑ, ενώ φαντάζομαι ήδη ίσως έχει κάπου στο μυαλό της ένα βιβλίο ή μια σειρά διαλέξεων που θα συνεχίζουν να τις εξασφαλίζουν ένα μεγάλο ετήσιο εισόδημα. Ναι κατέβαλλε μια προσπάθεια… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνω πού το πας, αλλά δεν έχει να κάνει με λύπηση ή οίκτο. Έχει να κάνει με την αντίσταση και κυρίως την απενοχοποίηση που δείχνει ένας άνθρωπος να σπάσει αυτή τη μάστιγα, το «συνεχίζω no matter what. Εννοείται ότι δεν θα τη συγκρίνω με εμένα ας πούμε, όμως από τη θέση κύρους που έχει, και επειδή οι αθλητές δίνουν το παράδειγμα σε πολλούς ανθρώπους, έχοντας και το βήμα της δημοσιότητας, ε αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει. Εγώ και να βγω να το πω ότι κουράστηκα και θέλω να τα παρατήσω, ποιός θα με ακούσει; Όμως είναι ένα λιθαράκι ώστε… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς δεν ανέβηκε το προηγούμενο σχόλιο.
Δεν τη λυπόμαστε ή κάτι τέτοιο. Εχεις δίκιο στο ότι άλλοι άνθρωποι υποφέρουν πολύ περισσότερο, όμως εγώ η κοινή θνητή δεν έχω το βήμα να μιλήσω για αυτό.
Εκείνη, από τη θέση που είναι, μας ανοίγει το δρόμο κατα κάποιο τρόπο. Απενοχοποιεί την κούραση και τη θέληση να σταματήσει , όταν όλοι της λένε να συνεχίσει.
Είναι μια ολόκληρη νοοτροπία που υπάρχει πίσω από όλο αυτο που μας κάνει να νιώθουμε ανεπάρκεις και αποτυχημένες.
Εδώ , το σύμβολο της επιτυχίας, λέει στοπ σε μια κρίσιμη στιγμή και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι.