Τη λένε Elizabeth Borne, εμείς την μαθαίνουμε τώρα, μετά την απόφαση του Εμανουέλ Μακρόν να επιλέξει γυναίκα πρωθυπουργό στην ανασχηματισμένη κυβέρνησή του, όμως οι Γάλλοι την ξέρουν καλά, όχι τόσο πολιτικό όσο ως political mogul: ως σύμβουλο ισχυρών πολιτικών φυσιογνωμιών της Γαλλίας, ως υπουργό που απ’ όπου κι αν πέρασε υπήρξε αποτελεσματική, ως μία γυναίκα που μέσα σε απόλυτη ηρεμία, τη στιγμή της κρίσης, ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Η Borne είναι 61 ετών, κόρη μονογονεϊκής οικογένειας, που με σχεδόν μηδενικά εισοδήματα, έπρεπε να τα καταφέρει. Πήγε σε δημόσιο σχολείο, όλη της η ζωή ήταν μια υποτροφία, θήτευσε σε πολυτεχνική σχολή και με τα κοινά εμπλέκεται το μακρινό 1987, ως σύμβουλος του Λιονέλ Ζοσπέν στον τομέα της εκπαίδευσης.
Η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της Γαλλίας μετά την Εντίθ Κρεσόν θεωρεί εαυτήν αριστερόστροφη δεν συμπαθεί καθόλου τα πολλά λόγια και δεν τα πηγαίνει καλά με τις κάμερες και τις προσκλήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ. “Δεν ήταν ποτέ αυτό το στιλ μου. Δεν ήμουν του να πετάω ατάκες εδώ και εκεί. Ναι, αυτό δεν ήταν καθόλου η δική μου μέθοδος”.
Και όντως, η Borne φημίζεται κυρίως για τη δουλειά της: εργατικότητα, πυγμή και ιδιοφυία πίσω από ένα μάλλον αυστηρό παρουσιαστικό, που, όμως δεν συνάδει καθόλου με την αίσθηση του χιούμορ της. Όταν κάποτε τη ρώτησαν τι της αρέσει να κάνει στον ελεύθερο χρόνο της, εκείνη απάντησε ότι βρίσκει πολύ ενδιαφέρον το κόνσεπτ “ελεύθερος χρόνος”, γενικώς, ενώ κατά το παρελθόν έχει εξομολογηθεί ότι αγαπά αυτό που κάνει. Το να γνωρίζει κάθε γωνιά της κρατικής μηχανής, κάθε άνθρωπο, δράση και αντίδρασή του στο πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο.
Από την πιο βαθιά καρδιά του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος στο πλευρό πολιτικών όπως ο Ζοσπέν, ο Ζακ Λαγκ, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η Μπορν ήταν για χρόνια η σύμβουλος που γνώριζε ποιο πιόνι στην πολιτική σκακιέρα έπρεπε να κινηθεί για να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Περισσότερο τεχνοκράτισσα παρά πολιτικός, περισσότερο του αποτελέσματος παρά της θεωρίας, τόσο στο υπουργείο Περιβάλλοντος όσο και στο υπουργείο Εργασίας κατάφερε σημαντικές νίκες, για θέματα για τα οποία οι προκάτοχοι της είτε δήλωναν άγνοια είτε δεν επιχείρησαν ποτέ να επιλύσουν.
Το 2017 έγινε Υπουργός Μεταφορών, στην πρώτη κυβέρνηση υπό την προεδρία του Εμανουέλ Μακρόν, τον Ιούλιο του 2019 έγινε υπουργός Οικολογικής Μετάβασης και το επόμενο έτος Υπουργός Εργασίας.
Πέρασε πολιτικές για τη μείωση των ρύπων και την ευρεία χρήση ποδηλάτων, κατάφερε να μειώσει τον δείκτη ανεργίας μετά από 15 ολόκληρα χρόνια -ειδικά μεταξύ των νεαρότερων ηλικιών και γενικά θεωρείται περίπτωση πολιτικού που θα καταφέρει ό,τι κι αν της ανατεθεί, αν και οι πολιτικοί αντίπαλοι της χρεώνουν αδιαλλαξία και μηδέν στις επικοινωνιακές γυμναστικές…
Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Μακρόν, η Μπορν αμφισβήτησε συχνά την άποψη ότι ο Πρόεδρος είχε μεταστραφεί από τη στάση του “ούτε αριστερά ούτε δεξιά” σε σταθερά κεντροδεξιό.
Πώς θα γινόταν διαφορετικά αφού η ίδια είναι ορκισμένη στην “κοινωνική δικαιοσύνη και τις ίσες ευκαιρίες”. Αυτή της η προσήλωσε αποδίδεται στο γεγονός ότι μεγάλωσε μόνο με τη μητέρα της και χωρίς καθόλου πόρους, σε ένα Παρίσι γεμάτο αντιθέσεις. Η μητέρα της ήταν από τη Νορμανδία και η εφημερίδα Libération ανέφερε ότι ο πατέρας της ήταν Εβραίος με ρωσικές ρίζες, από οικογένεια που είχε καταφύγει στη Γαλλία το 1939. Μέλος της γαλλικής Αντίστασης, απελάθηκε το 1942 και πέθανε το 1972, όταν εκείνη ήταν ακόμα παιδί, κάτι που επηρέασε για πάντα το πρίσμα μέσα από το οποίο αντιμετώπιζε την πολιτική πραγματικότητα.
Όταν η Μπορν υπηρέτησε ως η πρώτη γυναίκα νομάρχης της δυτικής περιφέρειας Πουατού-Σαρέντ, καθώς υπέγραφε το πρώτο διάταγμα γαλλικής πολιτογράφησης για άτομο που είχε αποκτήσει την υπηκοότητα, φέρεται να επικαλέστηκε τις δικές της οικογενειακές ρίζες, οι οποίες, όπως είπε, συμβόλιζαν την ενσωμάτωση των προσφύγων στη Γαλλία.
Λένε ότι δεν αποχωρίζεται το ηλεκτρονικό της τσιγάρο ούτε μέσα στο Κοινβούλιο, ενώ κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν οπαδός της τηλεργασίας και των ευέλικτων μορφών εργασίας που θα μπορούσαν να προστατεύσουν συνολικά από τον κορωνοϊό τα ασθενέστερα στρώματα εργαζομένων.
Όσο για το αποτέλεσμα δημοσκόπησης πριν από λίγο καιρό που έδειχνε ότι το 45% των Γάλλων αγνοούν το όνομά της; Δεν την ενδιέφερε καθόλου… Συνηθίζει να επαναλαμβάνει ότι η δουλειά των πολιτικών είναι άλλη και πάντως όχι οι δημόσιες σχέσεις.
Λάτρης των μαθηματικών, εκνευριστικά σχολαστική με τις αθέατες λεπτομέρειες, λέει ότι στους αριθμούς βρίσκει “κάτι αρκετά καθησυχαστικό, αρκετά ορθολογικό” και ότι αυτά για τα οποία αδιαφορούν οι άλλοι, είναι τελικά αυτά που κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα.
Όπως μάλιστα αποκάλυψε πριν από λίγες ημέρες το Agence France-Presse παλιοί συνεργάτες της στα υπουργεία στα οποία θήτευσε την φώναζαν “Borne out” (λογοπαίγνιο με τη λέξη burn out που σημαίνει την εργασιακή εξουθένωση), ακριβώς λόγω των απαιτήσεων που είχε από τις κατά καιρούς ομάδες συνεργατών της. Και κυρίως, από τον ίδιο της τον εαυτό…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
