Έχετε διαβάσει ποτέ βιβλίο με πρωταγωνίστρια 90 ετών;

1.Η Έλενα ξέρει- Claudia Piñeiro

Η Claudia Piñeiro, μια από τις πιο γνωστές Αργεντίνες συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων, γράφει το “Η Έλενα ξέρει” το 2007. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τις εκδόσεις Carnivora και στα ελληνικά και τα θέματα που πραγματεύεται δεν θα μπορούσαν να είναι πιο επίκαιρα. Η Έλενα είναι 65 χρονών και υποφέρει από προχωρημένο στάδιο Πάρκινσον. Πεπεισμένη ότι ο πρόσφατος και πολύ βίαιος θάνατος της κόρης της δεν είναι αυτοκτονία, όπως είπαν οι αρχές, η Έλενα ξεκινά ένα ταξίδι επίλυσης του μυστηρίου του θανάτου της κόρης της, που θα κρατήσει μόνο μια μέρα. Στη διάρκεια αυτού του 24ωρου, στην οποία υποτίθεται ότι εκτυλίσσεται η αφήγηση, ζητήματα μητρότητας, αυτονομίας του γυναικείου σώματος, καταπίεσης και συναισθηματικής διαχείρισης φωτίζονται με μια εκφραστική βία που δεν μοιάζει καθόλου απειλητική, μα πολύ οικεία στις αναγνώστριες. 

2.Όπου σε πάει η καρδιά -Susanna Tamaro 

Η ιστορία ζωντανεύει μέσα από τα λόγια που γράφει μια γιαγιά στην εγγονή της, σε μια επιστολή στην οποία αποφασίζει να διηγηθεί την μεγάλη ιστορία της ζωής της. 80 ολόκληρα χρόνια κυλάνε μπροστά από τα μάτια μας με υφολογικές εναλλαγές σκληρότητας, γλυκύτητας, χιούμορ και καθημερινής φιλοσοφίας, σε ένα βιβλίο που αγαπήθηκε πάρα πολύ για την συμπυκνωμένη τρυφερότητα που βρίσκεται μέσα στην απλότητά του. Η εξομολόγηση της 80χρονης δεν αποτελεί έναν υστεροφημικό τρόπο να αφήσει πίσω κάτι λίγο από τον εαυτό της στον κόσμο. Με τις ιστορίες της να ανθίζουν και να πεθαίνουν μπροστά μας, με τη ζωή και την απώλεια να περιγράφονται χωρίς στάλα πίκρας, η επιστολή της γυναίκας έχει μόνο σκοπό να μας δείξει πως καποιες φορες, για να βρεις το κέντρο σου πρέπει πρώτα να το χάσεις. 

3.Η Μπριτ Μαρί ήταν εδώ- Fredrik Backman

Ο Φρέντρικ Μπάκμαν έχει αρχίσει να φημίζεται για τους πρωταγωνιστές τρίτης ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, που ενσωματώνει στις αφηγήσεις του. Μετά το “Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη”, ο Μπάκμαν γράφει στο “Η Μπιτ-Μαρί ήταν εδώ” την ιστορία μιας 63χρονης γυναίκας που βρίσκεται ξαφνικά διαζευγμένη και ξεκινά  να ψάχνει δουλειά σε ένα απομονωμένο χωριό. Σε προσωπικό επίπεδο, ψάχνει επίσης τρόπο να επαναπροσδιορίσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τις προκαταλήψεις και τη μοναξιά της. Όπως και στο “Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη”, ο Μπακμαν γράφει με πολύ χιουμορ, πρωτοφανή κατανόηση και πραγματική τρυφερότητα. 

4.Τhe hearing trumpet-Leonora Carrington 

Δυστυχώς τo βιβλίο αυτό θα το βρείτε μόνο στα αγγλικά και στα ισπανικά. Έχει περιγραφεί ως “το μυστικιστικό αδελφάκι της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων”. Γράφει η βασίλισσα της σουρεαλιστικής τέχνης του 20ου αι, η ζωγράφος Leonora Carrington. Η πρωταγωνίστριά της, Μαριάν είναι 92. Στα γενέθλιά της, παίρνει σαν δώρο μια τρομπέτα και την είδηση ότι η οικογένειά της αποφάσισε ότι, από εδώ και στο εξής, θα ζήσει σε κάποιο ίδρυμα για ηλικιωμένους. Στη φαντασία της Κάρινγκτον, το ίδρυμα γίνεται σκηνή επίλυσης ενός μυστηρίου φόνου, κτίρια μετατρέπονται σε θηριώδεις τούρτες γενεθλίων και το υπόγειο είναι πύλη που οδηγεί στον κάτω κόσμο. Η μητέρα της Μαριάν, αν και δεν αναφέρεται παρά σε λίγες γραμμές, υποτίθεται πως ζει και είναι 120 ετών. Η Κάρινγκτον ζωγραφίζει έναν κόσμο στον οποίο η ηλικία δεν είναι παρά ένας αριθμός, η φαντασία κυριαρχεί και καμία κοινωνική συνθήκη δεν είναι όπως θα την περιγράφαμε στην πραγματική ζωή.  

5.An unnecessary woman- Rabih Alameddine

Δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Γράφει ο Λιβανό-Αμερικανός Rabih Alameddine. Φαίνεται να μην πρόκειται για κάτι παραπάνω από το πορτρέτο μιας 72χρονης βιβλιοφάγου και μεταφράστριας που ζει στη σύγχρονη Βυρητό. Η ιστορία είναι, όμως, πολλά παραπάνω. Η Aaliya κάνει έναν εκθαμβωτικά διαυγή απολογισμό της ζωής της καθώς βλέπει να την καταλαμβάνει το γήρας. Στο διαμέρισμα που συνήθιζε να μοιράζεται με τον σύζυγό της πριν χωρίσουν, διαβάζει και μεταφράζει μια φορά το χρόνο στα Αραβικά ένα βιβλίο παγκόσμιας λογοτεχνίας που επιλέγει ως αγαπημένο της. Το βιβλίο μοιάζει με πεζογραφημένη ποίηση. Θα μπορούσε να είναι μια πραγματεία για την έννοια της μοναξιάς που μας πλήττει από μια ηλικία και πάνω, θα μπορούσε να είναι μια βιωματική ανάλυση λογοτεχνικών τεράτων ή τροφή για σκέψη για τον τρόπο με τον οποίο αλλάζει μια πόλη υπό το ανθρώπινο βλέμμα και το ανθρώπινο βλέμμα υπό τη ροή της ζωής. 

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News