Στους κύκλους των νομικών συνηθίζουν να λένε ότι η δικονομία “τρώει” τους δικηγόρους και οι αναβολές το θύμα. Στην περίπτωση της δίκης για τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη συναντάμε κυρίως το δεύτερο, καθώς είναι το εύκολα αντιληπτό, λόγω της δημοσιότητας.
Και φυσικά το κράτος δικαίου εξασφαλίζει δίκαιη δίκη σε όλους μηδενός εξαιρουμένου, με όλα τα οφέλη που παρέχουν οι νόμοι και η διαδικασία. Ωστόσο, οι απανωτές διακοπές της πλέον πολύκροτης δίκης της τελευταίας 30ετίας, η ψυχική ταλαιπωρία που υφίστανται οι γονείς της Ελένης, ο απέραντος πόνος που βιώνουν δεν θα έπρεπε κάπως να ευαισθητοποιεί τους αρμόδιους;
Μόλις χθες, η Κούλα Αρμουτίδου περιέγραφε τις προκλητικές συνεννοήσεις με χειρονομίες (!) ενός εκ των δολοφόνων με τον συνήγορό του. Μόλις χθες, η ένταση στο δικαστήριο από τις ερωτήσεις της υπεράσπισης -που απαγορεύτηκαν με απόφαση της Προέδρου- προκάλεσε για ακόμα μία φορά αλγεινές εντυπώσεις, μετά από όλη αυτή τη θηριωδία.
Και φυσικά, μόλις χθες, μεταδιδόταν η πληροφορία ότι η μητέρα της Ελένης, δεν αντέχει πλέον το βάρος της διαδικασίας που πηγαίνει από διακοπή σε διακοπή, ενώ και η ίδια και ο πατέρας της άγρια δολοφονημένης γυναίκας απαιτούν πλέον, ξέπνοα και απεγνωσμένα, τα ισόβια να είναι ισόβια.
Δεν αμφιβάλλει κανείς για την αξιοπιστία, την αποτελεσματικότητα και τη διαύγεια της ελληνικής δικαιοσύνης.
Όμως, ειδικά στην υπόθεση της Τοπαλούδη, μιας υπόθεσης που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα έμφυλα εγκλήματα στην Ελλάδα, που τραγικά “εισηγήθηκε” τον όρο γυναικοκτονία και διεύρυνε το πρίσμα με το οποίο προσεγγιζόταν η έμφυλη βία στη χώρα μας, πρέπει να υπάρξει ευαισθησία και επιτάχυνση της διαδικασίας.
Έστω έναν τρόπο που δεν θα διευκολύνει τους δολοφόνους να απολαμβάνουν το βασανιστήριο της οικογένειας που έμεινε πίσω και θα βάλουν οριστική τελεία σε ένα από ειδεχθέστερα εγκλήματα στα ελληνικά χρονικά. Ό,τι διαφορετικό απλώς ματώνει ορθάνοιχτες πληγές και αφήνει σε παρατεταμένη εκκρεμότητα ένα συλλογικό τραύμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
