Δεσποινίς Χάος: Η Αλεξάνδρα Τσιάγκα αναμετριέται με τη γυναικεία κόλαση και νικά

Αυτές τις μέρες στην Αθήνα ανεβαίνει ένας δύσκολος γυναικείος μονόλογος, ένα θεατρικό από αυτά που σε κατακλύζουν για την αλήθεια του κειμένου, αλλά και για την ικανότητα του ηθοποιού να νοηματοδοτούν κάθε λέξη, μέχρι να φτάσουν στην κάθαρση.

Το “Δεσποινίς Χάος” της Δέσποινας Καλαϊτζίδου είναι ένα κείμενο για μια νέα γυναίκα που αρρωσταίνει και έρχεται να αναμετρηθεί με όλα τα σωστά και τα λάθη της ζωής της. Είναι μια συνθήκη την οποία έχουν ζήσει πολλές και ξημερώνει καθημερινά σε εκατομμύρια γυναίκες σ’ όλον τον κόσμο.

Η Αλεξάνδρα Τσιάγκα που ενσαρκώνει αυτή τη δύσκολη ηρωίδα, που όμως είναι μία από εμάς, μιλά στο Ampa για το θεατρικό, τις προκλήσεις τους και τα μηνύματα που περνάει μέσα από κάθε παράσταση σε γυναίκες και άντρες θεατές, οι οποίοι βρίσκουν ένα κομμάτι του εαυτού τους ή ένα εργαλείο να παλέψουν μία κατάσταση τόσο δύσκολη, όσο αυτή που αντιμετωπίζει η “Δεσποινίς Χάος”.

Δυστυχώς μπροστά στο “τέλος”, όλοι είμαστε ίσοι, γινόμαστε μικρά παιδιά. Δεν έχει σημασία αν είμαστε αγοράκια ή κοριτσάκια. Απ’ όλους μας περνάνε οι ίδιες σκέψεις, ξυπνούν οι ίδιοι φόβοι, οι ανασφάλειες, τι δεν κάναμε σωστά, αν επιτελέσαμε το έργο που είχαμε να φέρουμε εις πέρας, αν καταφέραμε να ζήσουμε, να ευτυχήσουμε, να αγαπηθούμε, να αγαπήσουμε… Ίδιο παραλήρημα, ίδιες κρισάρες…

— Ποια είναι η “Άννα” και γιατί “Δεσποινίς Χάος”;

Η Άννα είναι μια σύγχρονη γυναίκα, καλλιεργημένη, καταπιεσμένη, ατίθαση στα νιάτα της πολύ, με πολλές εμπειρίες στη ζωή της, η οποία μπουχτισμένη πια απ’ την αδρεναλίνη, αποφασίζει να ζήσει μια ήρεμη, ‘κανονική’ ζωή. Να “αράξει”, ας πούμε. Σε μια εξέταση ρουτίνας μαθαίνει πως έχει προσβληθεί από καρκίνο. Έρχεται η ώρα λοιπόν που Κρατά στα χέρια της έναν φάκελο με αποτελέσματα, από αυτά που λες «ωχ, τι θα δω τώρα;» Καμιά φορά ήδη ξέρεις τι είναι μέσα, και ήδη
έχεις αντιληφθεί ότι η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ίδια. Αυτός ο φάκελος είναι κάτι σαν ένα ορόσημο. Του πριν και του μετά, το οποίο «μετά» μπορεί να είναι πάρα πολύ σύντομο. Μπροστά σ’ αυτό το σοκ ξεκινά ασυναίσθητα μια αναδρομή στο παρελθόν της.

Προσπαθώντας απεγνωσμένα να αντλήσει από κάπου δυνάμεις, έρχεται σ επαφή με όλα της τα ελλείμματα, τους φόβους, τις ανησυχίες, τις αποτυχίες, τα καταπιεσμένα παιδικά χρόνια και φυσικά τους χαμένους έρωτες… Τι την οδήγησε μέχρι εδώ; Τι μισεί και τι αγαπάει; Κατόρθωσε τελικά να γίνει εκείνη που μπορούσε, εκείνη την οποία ονειρευόταν να γίνει από μικρή; Όσο για το… χάος, όπως όλοι ξέρουμε, είναι μια αβέβαιη συνθήκη. Είναι το αντίθετο της τάξης, της συμμετρίας… Όταν μπαίνεις σε ένα σπίτι και λες «τι χάος είναι αυτό;» έχεις μπροστά σου μια κατάσταση που σου φέρνει σύγχυση. Φαντάσου αυτή η σύγχυση να είναι μέσα σου, να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση ημι-πανικού όπου προσπαθείς να βάλεις σε μια τάξη τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα κουζινικά σου. Δεν θέλω να πω αν η Άννα «κερδίζει» το όνομα αυτό ή είναι κάτι που της είχαν κολλήσει σαν παρατσούκλι από πάντα. Μπορεί να είναι κι ένα όνομα που θέλει να πετάξει από πάνω της. Αλλά αυτό είναι κάτι που το ανακαλύπτει κανείς κατά τη διάρκεια της παράστασης.

— Αυτή είναι η μάχη με το υποσυνείδητο που τονίζεται τόσο πολύ σ’ αυτό το θεατρικό;

Υποσυνείδητο είναι εκείνο που έχουμε καταπιέσει, εκείνο που έχουμε καταχωνιάσει βαθιά μέσα μας και το μόνο που κατορθώσαμε είναι να το κάνουμε να ριζώσει. Κι αυτές οι ρίζες, ξέρεις, δεν είναι υγιείς. Είναι λίγο ανθρωποφάγες. Ε, η Άννα έρχεται αντιμέτωπη με το σκοτάδι της. Της
βγαίνει όλη η καταπίεση, η ντροπή, η οργή, οι ενοχές … Τι θα κάναμε αν ερχόμασταν αντιμέτωποι με ένα ενδεχόμενο πρόωρο τέλος; Δύσκολο να σκεφτούμε μόνο τις όμορφες στιγμές. Όσο κι αν προσπαθεί για το αντίθετο, η Άννα θα παλέψει να αντλήσει τη δύναμη που χρειάζεται για
να συνεχίσει και θα χορέψει με τη χαοτική σκιά της.

— Ποιος είναι ο συμβολισμός αυτού του έργου που σε «ξεκλείδωσε» περισσότερο εσένα προσωπικά;

Αρχικά όταν ο σκηνοθέτης μου μου πρότεινε το έργο, με ιντρίγκαρε πολύ ο τίτλος. Η Δεσποινίς Χάος. Τα περισσότερα χρόνια της ζωή μου πίστευα πως δεν ήμουνα της τάξης και της
οργάνωσης και ήμουν σχεδόν απόλυτα συμφιλιωμένη με την γενικότερη έννοια του χάους που νόμιζα πως επικρατούσε στη ζωή μου. Περνούσα καλά μ’ αυτό, πώς το λένε; Λέω νόμιζα, γιατί
αργότερα δουλεύοντας με τον εαυτό μου διαπίστωσα πως τελικά είχα ένα πολύ μελετημένο πλάνο και  πάντα συγκεκριμένους στόχους στη ζωή μου. Λίγο αργότερα, όταν άρχισα να μελετάω και να
ψάχνω σε βάθος την Άννα, φυσικά και ανακάλυψα πολλά κοινά στοιχεία, όπως τον εθισμό της στην αδρεναλίνη, την ιδεολογία και τα πιστεύω της, τους ψυχαναγκασμούς, ευαισθησίες της… Αξίζει
να αναφέρω πως η “σχέση” μας με την Άννα πέρασε από όλα τα στάδια μέχρι να φτάσει εδώ, συμπάθεια, οίκτο, αγάπη, μίσος, θυμό, εκνευρισμό. Νομίζω πως περισσότερο απ’ όλα τελικά αυτό που με βοήθησε να ξεκλειδώσω μαζί της ήταν όταν με θύμωσε πολύ.

— Είναι ένα γυναικείο κείμενο το «Δεσποινίς Χάος» ή μπορεί να μιλήσει, με την ίδια αμεσότητα και στους άντρες θεατές;

Δυστυχώς μπροστά στο “τέλος”, όλοι είμαστε ίσοι, γινόμαστε μικρά παιδιά. Δεν έχει σημασία αν είμαστε αγοράκια ή κοριτσάκια. Απ’ όλους μας περνάνε οι ίδιες σκέψεις, ξυπνούν οι ίδιοι φόβοι, οι ανασφάλειες, τι δεν κάναμε σωστά, αν επιτελέσαμε το έργο που είχαμε να φέρουμε εις πέρας, αν καταφέραμε να ζήσουμε, να ευτυχήσουμε, να αγαπηθούμε, να αγαπήσουμε… Ίδιο παραλήρημα, ίδιες κρισάρες… Απλώς οι γυναίκες είθισται να αντιμετωπίζονται ως drama queens, όμως τολμώ να πω πως αυτό δεν ισχύει με τίποτα, γιατί από την εμπειρία μου, ξεκινώντας από τον πάτερα μου, τους φίλους μου, τον σύντροφο μου, κάθε φορά που αρρωσταίνουν γίνονται χειρότεροι από μικρά παιδιά, πόσο μάλλον από μια γυναίκα.

Οπότε, ναι, φυσικά και θεωρώ πως είναι ένα κείμενο που αφορά και το αντρικό κοινό. Κάπου εδώ θέλω να πω ότι είχα την τύχη να συνεργαστώ με ανθρώπους που μου έδωσαν όλη την ελευθερία που ήθελα -που χρειαζόμουν- μέχρι να φέρω αυτό το κείμενο τόσο κοντά μου και να καταφέρω να το αγκαλιάσω και να το ερμηνεύσω με τρόπο πολύ προσωπικό. Ξεκινώντας από την αγαπημένη μου Δέσποινα Καλαϊτζίδου, τη συγγραφέα, η οποία με εμπιστεύθηκε ολοκληρωτικά και με άφησε να ‘αυθαιρετήσω’ πάνω στο κείμενο της με τρόπους που θεωρώ δε θα άφηνε άλλον σε διαφορετική περίπτωση να κάνει. ‘Άκουγε τις ανησυχίες μου, με αφουγκραζόταν τόσο βαθιά μέχρι που αρκετές φορές παρενέβη στο αρχικό της κείμενο μόνο και μόνο για να με κάνει να νιώσω ασφαλής. Η Χρύσα Δαπόντε, η καταπληκτική ψυχή και εξαιρετικά ταλαντούχα σκηνογράφος που μας σχεδίασε το σκηνικό μας. Και καταλήγοντας στον πιο σημαντικό άνθρωπο, τον σκηνοθέτη μου Αντώνη Καραγιάννη, που με πίστεψε, με στήριξε και με στηρίζει, με εμπιστεύεται και κατάφερε να βγάλει από μέσα μου ό,τι καλύτερο είχα να δώσω και να διανθίσει όλα αυτά που πιθανώς είχα ξεχάσει πως υπήρχαν πάντα κάπου εκεί. Να μην ξεχάσω το τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους καλούς μου φίλους για την άπειρη υποστήριξη τους πίσω από τις κουΐντες. Χωρίς αυτούς δε ζω.

ΙΝFO:

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News