Coercion: Μια απάντηση για κάθε φορά που το θύμα βιασμού πείστηκε ότι έφταιγε

Ένα από τα ζητήματα που επανέρχονται συνεχώς στην επιφάνεια και συνήθως προκύπτουν από θύματα βιασμού είναι αυτό της αμφιβολίας που πολλές φορές το θύμα νιώθει γι’ αυτό που του συνέβη. Ήταν βιασμός; Αφού δεν υπήρξε βία, δεν υπήρξαν χτυπήματα, δεν υπήρξε προηγούμενη λεκτική κακοποίηση αναρωτιούνται πολλές φορές γυναίκες οι οποίες βίωσαν μία εξαιρετικά τραυματική εμπειρία, ωστόσο αδυνατούν, φοβούνται ή ντρέπονται να την προσδιορίσουν ως βιασμό.

Τι συμβαίνει εδώ, λοιπόν; Ποιος δεν κατάλαβε καλά; Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης άσκησης πίεσης είναι αυτό που εξηγεί η φίλη και αναγνώστρια του ampa εδώ, περιγράφοντας αυτό που έζησε, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά μιας εμπειρίας από την οποία απουσιάζει ΠΑΝΤΕΛΩΣ η συναίνεση, ωστόσο έχει πειστεί ότι α. την έδωσε / β. η ίδια κάτι δεν κατάλαβε καλά.

Και εδώ έρχεται, όπως αναφέρει η σχολιάστρια Anna Karina, η πρακτική του coercion και εντάσσεται στις πρακτικές που χρησιμοποιούνται για παρενόχληση, καταναγκασμό και εξώθηση σε πράξεις, όπου η συναίνεση τεχνηέντως αποσιωπείται (σημειωτέον ότι οι πρακτικές δεν αφορούν μόνο στις διαπροσωπικές, αλλά και στις εργασιακές σχέσεις και σε άλλα πεδία της ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας).

Πρακτικά πρόκειται για την κατάχρηση επιρροής ατόμου σε άτομα (ή ομάδα ατόμων) και ενώ δεν ασκείται σωματική βία η ένταση των απειλών, της πίεσης ή ακόμα και της κολακευτικής συμπεριφοράς που φέρνει το θύμα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, συνθέτουν την τελική εικόνα.

Βάσει εκτεταμένων ερευνών των τελευταίων ετών πάνω σε εκατοντάδες περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης / κακοποίησης, αλλά και περιστατικών mobing, έχουν εντοπιστεί μια σειρά από μεθόδους καταναγκασμού που ακριβώς επειδή εκδηλώνονται με θετικό πρόσημο από τους κακοποιητές, είναι δύσκολο και να τις διακρίνει το άτομο που υφίσταται την πίεση και να τις ονοματίσει και πολύ περισσότερο να συνειδητοποιήσει τη βλάβη που υπέστη και να την καταγγείλει:

• Έτσι, υπάρχει η «θετική» πειθώ (π.χ. κομπλιμέντα, υποσχέσεις, ιδιαίτερη προσοχή ή «περιποίηση». Στην πραγματικότητα, το να είσαι «ευγενικός» μπορεί να είναι ένα ισχυρό όπλο πίεσης που οδηγεί στον στόχο, αλλά και θολώνει τα νερά αναφορικά με τις πραγματικές σου προθέσεις. Για το άτομο που δέχεται αυτού του είδους την πίεση είναι πιο δύσκολο να “εγκαλέσει” τον “καλό”, τον “ευγενή”, τον “καλοπροαίρετο”, κάποιον που απλώς έδειχνε έντονο ενδιαφέρον. Με αυτόν τον τρόπο ο θύτης εκμεταλλεύεται τον μύθο ότι η καλοσύνη δεν μπορεί να συνυπάρχει με τη βία.
• Υπάρχουν και οι ουδέτερες τακτικές πειθούς (π.χ. αίτημα το οποίο επανέρχεται με συχνότητα κουραστική, γκρίνια ή silent treatment μέχρι ο θύτης να πάρει αυτό που ζητά)
• Οι τακτικές της σωματικής πειθούς (π.χ. φιλί, σεξουαλικό άγγιγμα, τυχαίο χάδι που “βολιδοσκοπεί” τις αντιδράσεις του στόχου).
• Η πρακτική της απόκτησης στρατηγικών πρόσβασης (π.χ. απομόνωση του στόχου, χρήση ψευδών προσχημάτων για να μείνει μόνος με το υποψήφιο θύμα, κλ.π). Και τέλος
• Χρήση αρνητικής λεκτικής πειθούς (π.χ. απειλές για τερματισμό της σχέσης, έκφραση δυσαρέσκειας με τη γυναίκα, ύβρεις, διάσταση και απομάκρυνση για τη δημιουργία τεχνητής κρίσης).

Αν κάτι από τα παραπάνω ενέχεται στο context μίας εμπειρίας που δεν έχει -τεχνηέντως- ξεκάθαρο περίγραμμα, τότε δεν πρόκειται περί αμφιβολιών, αλλά περί παραβίασης. Σε κάθε περίπτωση, το “όχι” είναι “όχι” σε κάθε στάδιο της σεξουαλικής συνεύρεσης. Κι αν στην αρχή ήταν “ναι” και μετά έγινε “όχι”, δεν υπάρχει καμία απολύτως κουβέντα για συναίνεση. Η παράκαμψη του “όχι” είναι βιασμός και κάθε συζήτηση τελειώνει εκεί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News