Oι φωτογραφίες της μοιάζουν με κάτι που περιμένει να βρει κανείς σε μπαούλο Ρωσίδας γιαγιάς με χιούμορ ανάμεσα σε ρώσικα σεμεδάκια και συνταγές για shuba.
Επηρεασμένη έντονα από τους μύθους και τις αλήθειες γύρω από τη Σοβιετική Ένωση, βρίσκει το υλικό της τέχνης της σκαλίζοντας αρχεία βιβλιοθηκών, παλιές εφημερίδες και περιοδικά.
Το ενδιαφέρον της ξεκίνησε το 2014 σ’ένα μέρος που συχνά ξεκινάνε διάφορα: σ’ένα θριφτάδικο, ένα μαγαζί που πουλάει δευτεροχεριάτικα αντικείμενα. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η καλλιτέχνιδα δεν είναι Ρωσίδα αλλά Ολλανδή και το ενδιαφέρον της είναι ακριβώς τέτοιο, ενδιαφέρον, όχι απόπειρα καλλιέργειας της σχέσης της με το παρελθόν, επιστροφή στις ρίζες ή ό,τι παρεμφερές.
Απλώς μια μέρα βρήκε ένα βιβλίο με φωτογραφίες απ’τη Μόσχα τη δεκαετία του 60’ και-μπαμ-βάσισε το καλλιτεχνικό της όραμα πάνω σ’αυτή την επιρροή.
Σε συνέντευξή της στο METAL αναφέρεται στο πόσο διαφορετικός είναι ο τρόπος αφήγησης της ιστορίας της Σοβιετικής Ένωσης στην πατρίδα της και στην Ρωσία. Εξηγεί ότι μιλώντας με κατοίκους της χώρας διαπιστώνει ότι πίσω απ’τις πολλές διαφορετικές απόψεις για το πώς ήταν η ζωή στη Σ.Ε, είναι εντόνως παρούσα μια νοσταλγία.
Στο έργο της, καταλαβαίνει κανείς εύκολα το ενδιαφέρον της για την αισθητική της εποχής, ιδίως για τα κτίρια. Το αστικό τοπίο φαίνεται να είναι μονίμως παρόν και να δίνει τον τόνο του έργου.
Εδώ μπορείτε να βρείτε το insta της κι εδώ το επίσημο site της.
Εσύ ακολουθείς το Α,μπα στο instagram;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“είναι εντόνως παρούσα μια νοσταλγία” : γιατί, όπως λέει και το πικρό μετασοβιετικό ανέκδοτο για τον κομμουνισμό, “ανάμεσα στα αναρίθμητα κακά του, το χειρότερο ήταν η κατάρρευσή του και ό,τι την ακολούθησε”
Αααχ! Λείπεις, μεγάλη Σοβιετική πατριδα!
Τέχνη που βυσσοδομεί για λαούς που για 100 χρόνια τρώνε συνέχεια ξύλο.
Απόλυτα προπαγανδιστική σε μια εποχή χωρίς αντίπαλο. Φαντάζομαι όταν ο βασικός φτάσει τα 100 ευρώ και υπάρξει πλήρης εκπόρνευση να ικανοποιηθεί απόλυτα η ματιά του ‘’ δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται’’ ή μάλλον πάσα γυνή στην συγκεκριμένη περίπτωση.
Μονόπλευρη ματιά και ουσιαστικά δειλή, γιατί φαντάζομαι και στην Ολλανδία έχει εργατικές πολυκατοικίες, πεινασμένους σε ουρές, χρήστες ουσιών πεταμένους στον δρόμο. Αλλάζεις τον κόσμο, οραματίζεσαι το αύριο, μετουσιώνεις τον ψυχισμό σου?
Ειρωνική και εκνευριστική ματιά (προσωπική άποψη) χωρίς να δικαιολογεί καν αισθητικά την έννοια της τέχνης, κλασική περίπτωση μαζικής κουλτούρας.