Η Laura Munoz έχει ένα μήνυμα για τα αστεία σχετικά με το “δωμάτιο βιασμού”, αλλά κι όλα τα υπόλοιπα αστεία με τα οποία καμμιά δε γελάει στ’αλήθεια, που απευθύνει στους άντρες μέσω του Medium. Στους άντρες που αγαπά για τους άντρες που την τρομοκρατούν. Επειδή #notallmen, το ξέρουμε ούτως ή άλλως, αλλά πρέπει να συζητιέται. Ας την ακούσουμε.
_________________
«Πήρα προαγωγή πριν από λίγες μέρες, οπότε αποφάσισα να σταματήσω για ένα ποτό στο δρόμο για το σπίτι – μόνο εγώ και η αίσθηση της επιτυχίας. Κατέληξα μόνη σε ένα μπαρ, σε θέση άμυνας ενάντια σε έναν πορτιέρη που κρατούσε όμηρο την ταυτότητά μου ενώ σχολίαζε τον κώλο μου (μεταξύ άλλων) και μου έκανε αόριστα απειλητικές ερωτήσεις για τη σεξουαλική μου ζωή.
Αυτή δεν είναι μια κριτική για το Yelp. Δεν είναι μια θυμωμένη ατάκα και σίγουρα δεν είναι κάτι που πρέπει να υπενθυμίζεται στις γυναίκες. Από όσο μπορώ να συμπεράνω υπάρχει μόνο ένα καλό μάθημα για να βγούμε από αυτή την κατά τα άλλα σκοτεινή και πολύ οικεία αλληλεπίδραση, το οποίο είναι ότι από την εμπειρία μου, πολλοί απολύτως αξιοπρεπείς άντρες εξακολουθούν να δυσκολεύονται να το καταλάβουν.
Θα συνεχίσουν να επιλέγουν να ενισχύσουν την κυριαρχία τους με μια υπενθύμιση ότι θα μπορούσαν να με βλάψουν, αν το ήθελαν, και ότι θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων αν δεν το κάνουν. Αυτό με έχει κάνει αμυντική.
Έχω έναν φίλο που κάποτε αστειεύτηκε ότι ήταν ΟΚ να κάνει catcalling στις γυναίκες στο δρόμο επειδή είναι όμορφος. Κάποιος άλλος με ρώτησε με ψεύτικη αγανάκτηση γιατί ήταν εντάξει για μένα να βαθμολογήσω ένα cupcake ως «επτά», αλλά δεν ήταν εντάξει να κατατάξει τις γυναίκες με τον ίδιο τρόπο. Ήμουν πρόσφατα σε ένα πάρτι σε σπίτι όπου μια ομάδα ανδρών αναφέρθηκε σε ένα ηχομονωμένο στούντιο ηχογράφησης στο υπόγειο ως «το δωμάτιο βιασμού», ίσαμε σαράντα πέντε φορές. Μερικά από αυτά τα αστεία ήταν λίγο αστεία. Και μερικοί από αυτούς τους άντρες πραγματικά δεν ήταν. Αλλά ήταν όλα ενδημικά φαινόμενα μιας πιο απαίσιας κατάστασης, και ειλικρινά δεν νομίζω ότι οι εν λόγω άνδρες το αντιλαμβάνονται καν.
Για τους γενικά καλοπροαίρετους άντρες στη ζωή μου, παρακαλώ σκεφτείτε το εξής: ανεξάρτητα από το τι καταφέρνω ή πόσο σίγουρη αισθάνομαι για την εαυτή μου, οι προαναφερθέντες πορτιέρηδες του κόσμου θα εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να απαιτούν το χρόνο και την προσοχή μου. ακόμα κι όταν θέλω να μείνω μόνη. Θα εξακολουθούν να επιμένουν να είμαι ευγενική και χαρούμενη, ακόμα κι αν με κάνουν να νιώθω άβολα και να φοβάμαι. Θα εξακολουθούν να σχολιάζουν το σώμα μου και θα υπαινίσσονται σεξουαλική βία και στη συνέχεια θα με επικρίνουν που είμαι «κολλημένη» αν δεν το δεχτώ με αίσθηση του χιούμορ. Θα συνεχίσουν να επιλέγουν να ενισχύσουν την κυριαρχία τους με μια υπενθύμιση ότι θα μπορούσαν να με βλάψουν, αν το ήθελαν, και ότι θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων αν δεν το κάνουν. Αυτό με έχει κάνει αμυντική. Με έχει βάλει περισσότερο σε επιφυλακή από όσο θα ήθελα.
Αξιοπρεπείς αρσενικοί άνθρωποι, αυτό δεν είναι δικό σας λάθος, αλλά επίσης δεν έχει καμία σχέση με εσάς. Εάν μια γυναίκα είναι ψυχρή ή αδιάφορη ή δεν γελάει με το αστείο σας, σκεφτείτε ότι ίσως δεν είναι μια ξινή, χωρίς χιούμορ σκύλα, αλλά μάλλον είχε εμπειρίες που είναι έξω από τη σφαίρα κατανόησής σας και έχουν χρωματίσει αρνητικά την αντίληψή της για τον κόσμο. Σκεφτείτε ότι ενώ κάνετε απλώς πλάκα, μια γυναίκα μπορεί πραγματικά να κάνει κάποια γρήγορα νοητικά μαθηματικά για να δει αν θα πρέπει να κρυφτεί σε έναν γαμημένο πάγκο του μπάνιου και να καλέσει κάποιον να έρθει να τη βοηθήσει, όπως έκανα πριν από τρεις μέρες.
Παρακαλώ προσαρμόστε τη νοοτροπία σας και τα λόγια σας ανάλογα.»
με στοιχεία από το Medium
«Οι γυναίκες λένε άσχημα πράγματα για τους άντρες online, κι αυτό δεν είναι εντάξει.»
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αστείο και βιασμός δεν θα έπρεπε με κανέναν τρόπο να συνδυάζονται,από κανέναν και ειδικά από άντρες.
Και όποιος το κάνει από αφέλεια, ας ζητήσει συγνώμη,τουλάχιστον…
Δεν ξέρω κανένα θύμα βιασμού που να κάνει αστεία με το θέμα. Ίσως το να μπαίνεις σε survival mode να μην είναι και τοοοοσο ευχάριστο. Μπορεί πάλι, να μην είναι επιθυμητή η αίσθηση ότι κάποιος παραβίασε όλο σου το είναι.
Αλλά τι ξέρω εγώ; Οι γυναίκεσ δεν έχουν χιούμορ.
Η αίσθηση του χιούμορ είναι πολύ προσωπική υπόθεση και συχνά ακατανόητη σε κάποιον που δεν την μοιράζεται. Έχω πέσει θύμα βιασμού και ναι κάνω αστεία με αυτό (ορίστε γνώρισες μία), όπως και με όλα τα άσχημα και συμβαίνουν στην ζωή μου. Το να κάνεις χιούμορ με κάτι δεν μειώνει την σοβαρότητα και τον πόνο μιας εμπειρίας. Είναι απλά ένας τρόπος έκφρασης.
Εντάξει, αναθεωρώ. Ξέρω μόνο ένα θύμα βιασμού που να κάνει αστεία με το θέμα. Οι περισσότερες/οι όχι.
Στο κείμενο τα αστεία δεν τα κάνει το θύμα αλλά οι potential (?) θύτες, πράγμα τρομακτικό, ιδιαίτερα αν σκεφτούμε αυτό που λες ότι σπανίως θύματα γελάνε με κάτι τέτοιο.
Το καταλαβαίνω, γιατί και εγώ στην κατηγορία του θύματος ανήκω.
Ειλικρινά λυπάμαι πολύ που το ακούω…
Δεν χρειάζεται! Απλά θέλω να εξηγήσω ότι δεν μιλάω από θέση προνομίου ή άγνοιας.