7 λόγοι να δείτε το “The Chair”, τη νέα σειρά του Νέτφλιξ

Το The Chair είναι μια φρέσκια, ολοκαίνουρια σειρά του Netflix που αξίζει πολύ να δείτε για τους εξής παρακάτω λόγους.

Σε μια σύντομη περίληψη, πρωταγωνίστρια η Ji-Yoon Kim (Sandra Oh) αναλαμβάνει ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του τμήματος Αγγλικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Pembroke, και προσπαθεί να διαχειριστεί τις ευθύνες της εξουσίας, τα στερεότυπα φύλου και φυλής, τον πνευματικό μαρασμό συναδέλφων και φίλων της, την ερωτική της ζωή και την υιοθετημένη κόρη της.

1.Παίζει η Sandra Oh.

Aν δεν την ξέρετε είναι αυτή:

Αυτή:

Kαι αυτή:

2.Ο φεμινισμός, ο αντιρατσισμός, ο σεβασμός στις μειονότητες είναι τόσο δεδομένα ζητήματα που δεν χρειάζεται καν να θιχτούν ή να αποτελέσουν τον πυρήνα της αφήγησης. 

Όλα τα ζητήματα της σειράς δορυφορούνται διακριτικά γύρω από όλα όσα απασχολούν σήμερα, ιδίως τους νέους, σε σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο. Ο ιστός της αφήγησης υφαίνεται γύρω και μετά από όλα αυτά και η σειρά μοιάζει έτσι να πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω. 

3.Αποδομει τις κλασικές σπουδές- έμμεσα τον ίδιο τον πολιτισμό-, χωρίς να γίνεται μηδενιστικό ή αφοριστικό.

Επανεξετάζει την έννοια της μόρφωσης αλλά και της ίδιας της γνώσης. Τίθεται πολλές φορές το ζήτημα, μέσα στα επεισόδια, της γνώσης όχι ως εφοδίου ζωής, αλλά ως οχήματος διαιώνισης της καταπίεσης από τους απαρχαιωμένους καθηγητές στους νεογέννητους μαθητές. Αν το πανεπιστήμιο είναι το διανοητικό προπύργιο όλων όσων σήμερα μας καταπιέζουν, η “μάθηση” δεν είναι μια πρωτότυπη διαδικασία σκέψης.

Δε θέλετε να μας μορφώσετε, φαίνεται να λένε οι φοιτητές. Θέλετε να σας μιμηθούμε στο κακό. 

4. Δεν ωραιοποιεί τη σχέση μάνας-κορης.

 Η πρωταγωνίστρια, μετά από τον χωρισμό της εκπληρώνει το όνειρό της να γίνει μητέρα και υιοθετεί, ύστερα από πολύ υπομονή και προσπάθεια, μια μικρή από την Λατινική Αμερική.

Η σχέση τους δεν είναι γεμάτη οικογενειακή χαρά και πεταλούδες. Η μικρή είναι σαν ενήλικας σε σώμα παιδιού: Είναι κακότροπη, αγενής, ευφυέστατη και συναισθηματικά αδίστακτη. Δε θέλει χάδια, γνωρίζει πολύ ενήλικο λεξιλόγιο και κανει σεξουαλικώς ακατάλληλα αστεία στις νταντάδες, οι οποίες φεύγουν τρέχοντας.

O χαρακτήρας της Sandra Oh την αντιμετωπίζει άλλες φορές ως ενήλικη και άλλες ως παιδί. Υπάρχει στη σχέση τους διαχείριση τραυμάτων και των δυο, ψυχολογική και ψυχιατρική παρέμβαση και για τις δύο, πίκρα και στο τέλος μια μικρή αχτίδα τρυφερότητας, επειδή την έπλεξαν ασθμαίνοντας και όχι επειδή την βρήκαν έτοιμη.  

5.Θίγει με ειλικρίνεια το cancel culture σαν γκρίζα ζώνη. 

Η σειρά ακροβατεί ανάμεσα στην δικαίωση του συνεχούς φόβου όσων φέρουν την εξουσία και οφείλουν έξτρα προσοχή σε κάθε μικρό και μεγάλο τομέα της ζωής τους και στην συγχωρητική σκιαγράφηση ανθρώπων που λυγίζουν από το βάρος του ίδιου του συστήματος που καλούνται να υπερασπιστούν.

Δεν κατακρίνει σφοδρά τις αυθεντίες αλλά απέχει πολύ και από ένα δεξιό ξέπλυμά τους λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζει τους φορείς αυτού που θα ονομάζαμε κοινώς “πολιτική ορθότητα”: Όχι γελοίους, όχι υστερικά θυμωμένους, ούτε ανελέητα σκληρούς, αλλά σαν ανθρώπους που ζητούν πίσω το μέλλον που έχει κλαπεί μέσα από τα χέρια τους.

Η Gen Z είναι επαγρυπνισμενη, άγρια αλλά όχι αγελικά μαχητική, συλλογικά αλλά όχι οπαδικά ενωμένη. Μέσα στο πανεπιστήμιο, οι εξουσιαστικές δυναμικές φαίνεται να έχουν αλλάξει. Το πάνω χέρι τώρα δεν έχουν οι καθηγητές, την εξουσία δεν έχει η ακαδημία, αλλά οι νέοι φοιτητές. Οι καθηγητές είναι καθόλα υπόλογοι στους μαθητές που μεταλαμπαδεύουν γνώσεις, οι οποίοι όχι μόνο δεν τις δέχονται παθητικά, αλλά τις αμφισβητούν ευθέως και είναι πανέτοιμοι να τις καταρρίψουν.

Υπάρχει διάχυτη μια παρόμοια αίσθηση κινήματος αντικουλτούρας της δεκαετίας του 60’, με την επανάσταση να βρίσκεται ακόμα σε ένα διανοητικό προστάδιο.

Η σειρά τολμάει να αμφισβητήσει την απλοϊκότητα του ακτιβισμού της cancel culture, υπερασπιζόμενη ταυτόχρονα την δίκαιη και απελευθερωτική της πρόθεση.

Κι αυτό γιατί έχει σκοπό να προβληματίσει και όχι να πείσει. 

6.Eίναι αναπάντεχα συγκινητική. 

Και τρυφερά αστεία. Δεν βουτάμε σε κινηματογραφικά βάθη συγκινήσεων, ούτε σε οσκαρικές ερμηνείες του σεναρίου. Οι μονόλογοι που φτάνουν στην οθόνη μας μοιάζουν με αυτούς της πρόβας, είναι λίγο άβολοι και με κακόηχες αρθρώσεις και συνήθως συνοδεύονται από την μετέπειτα αποδόμησή τους με μια σειρά από κωμικές σκηνές. 

7.Εξυμνεί την αντιηρωικότητα. 

Για καθηγητές αγγλικής λογοτεχνίας, οι πρωταγωνιστές είναι καθημερινοί και ανεπιτήδευτοι. Η Sandra Oh αντιμετωπίζει τις κρίσεις στο πανεπιστήμιο με τον φόβο και την αναποφασιστικότητα ενος κανονικού ανθρώπου, που βρίσκεται μπροστά σε μια διακινδύνευση επαγγελματικής- και προσωπικής- ζωής.

Ο Jay Duplass (Bill) είναι ένας αυτοκαταστροφικός καθηγητής που παλεύει να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του. Νιώθουμε μια κάποια συμπόνια ακόμα και για όσους βρίσκονται στην ηλικία και την ακαδημαϊκή μονιμότητα των 70 ή 80 χρόνων τους. Το πάλαι πότε κύρος και διανοητικό τους μεγαλείο έχει δώσει τη θέση του στην πνευματική ματαιοδοξία και την επίμονα τραγελαφική προσπάθεια που καταβάλλουν να μη ξεπεραστούν. Η αθάνατη ελιτ της αγγλικής διανόησης, τελικά ήταν θνησιγενής κι εμείς την παρακολουθούμε να ψυχορραγεί. 

Η σειρά θα μπορούσε να είναι τεκμήριο εποχής. Θίγει πολλά ετερόκλητα ζητήματα ταυτόχρονα, χωρίς να γίνεται ιδεολογικός ορυμαγδός, διατηρώντας με ψυχραιμία μια κατανοητή και ανθρώπινη αταξία χαρακτήρων.

Είναι ένα μικρό, μετάκαλοκαιρινό διαμαντάκι προβληματισμού.    

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News