Αυτό το θέμα περιέχει 32 απαντήσεις, έχει 23 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  ElementaryMyDearWatson 8 μήνες, 1 εβδομάδα πριν.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 33 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #37562

    Το καμπανάκι δεν χτύπησε. Τώρα;

    #37766

    Φωτεινή
    Συμμετέχων

    Έχω την εντύπωση ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν παιδιά χωρίς καν να ξέρουν πώς θα είναι η ζωή τους με τα παιδιά: σε οικονομικό επίπεδο (πόσα έξοδα έχουν τα παιδιά) και σε πρακτικό επίπεδο (πόσος χρόνος χρειάζεται στην καθημερινότητα για το μεγάλωμα των παιδιών). Θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει αυτούς που είναι ήδη γονείς, αν φυσικά έχει το θάρρος.

    #37775

    loukoumaki
    Συμμετέχων

    Δυστυχώς Φωτεινή οι πιο πολλοί που έχουν παιδιά συνηθίζουν να λένε πόσο καταπληκτική είναι η ζωή τους με τα παιδιά και πως το μόνο που χρειάζονται είναι αγάπη και στοργή. Ακόμη και οι ίδιοι μας οι γονείς μας παροτρύνουν να κάνουμε οικογένεια λέγοντας μας μόνο το ποσό υπέροχο είναι να έχεις παιδιά χωρίς να μας αποκαλύπτουν τι θυσίες έχουν κάνει για εμάς, τι φόβους έχουν αντιμετωπίσει ή το πραγματικό εύρος της ευθύνης!

    #37789

    Φωτεινή
    Συμμετέχων

    Ναι αλλά αν τους ρωτήσεις συγκεκριμένα πράγματα, δεν γίνεται να μην απαντήσουν. Πχ. Πόσα ξοδέψατε για το παιδικό δωμάτιο; ή Πόσες φορές ξύπναγε κάθε βράδυ το παιδί τους πρώτους μήνες; Από τις απαντήσεις τους εσύ θα βγάλεις τα συμπεράσματα που σου χρειάζονται για το οικονομικό και πρακτικό κομμάτι. Εκτός αν έχουν αποφασίσει να πουν συνειδητά ψέματα, εκεί πια τι να πω! Μπορείς να ρωτήσεις πολλούς γονείς για να σιγουρευτείς για το τι παίζει γενικά. Τώρα για την ψυχολογική πλευρά του θέματος, δηλαδή αν ο γονιός αισθάνεται τέλεια ή όχι, αυτό είναι άλλο ζήτημα.

    #37792

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    Δεν είναι ότι θα σου πουν συνειδητά ψέματα πάντως δε θα είναι και 100% ειλικρινείς. Μην ξεχνάς ότι οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο κάνεις γύρω από τη ζωή με τα παιδιά σου πάντα σπεύδουν να σε “διορθώσουν” οι γυρώ. Σωπα σώπα, μην έχεις παράπονο, είσαι μανούλα και είσαι ευλογημένη, μη μιλάς γιατί άλλοι προσπαθούν χρόνια να κάνουν ένα μωρό. Αυτό δε συμβαίνει μέσα στην Α,μποκοινότητα, αλλά είναι τρομακτικά διαδεδομένο ως αντίδραση.

    Οσο για το θέμα του κόστους… και πάλι το να κάνεις ερωτήσεις είναι κάπως παραπλανητικό. Κάποια οικογένεια αν αποφασίσει να αγοράσει όλα τα high tech τζατζαλα και ακριβές μάρκες για τον πρώτο χρόνο του μωρού μπορεί άνετα να πάει ένα δεκαχίλιαρο για πλάκα. Εμείς πάλι δανειστήκαμε πολλά πράγματα από φίλους ή πήραμε έπιπλα από το ΙΚΕΑ.

    Αλλά αυτό που διαπιστώνω όσο μεγαλώνει η κόρη μου είναι τα έξοδα που ποτέ δεν είχαμε προβλέψει που αφορούν πχ θέματα υγείας ή φύλαξη του παιδιού.

    #37800

    Påskeegg
    Συμμετέχων

    Εγώ δεν έχω παιδιά. Ξέρω ότι μου αρέσουν τα παιδιά, περνάω τέλεια όταν είμαι με παιδιά, σχεδόν όλες μου οι δουλειές είχαν να κάνουν με παιδιά και νιώθω μια απέραντη και ανιδιοτελή αγάπη για τον ανηψιό μου που πολλές φορές σκέφτομαι ότι είναι σαν δικό μου παιδί. Παρόλα αυτά όμως αν με ρωτήσεις αν θέλω τώρα να κάνω παιδιά δεν ξέρω τι να απαντήσω. Από τη μία μου αρέσει σαν ιδέα, από την άλλη μου έρχονται αμέσως στο μυαλό χίλιοι λόγοι που δεν θα ήθελα τώρα. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει κατάλληλη στιγμή για να κάνεις παιδιά. Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν ερχόταν τώρα μία εγκυμοσύνη. Νομίζω όμως ότι ο καθένας ξέρει αν θέλει πάρα πολύ ή αν δεν θέλει καθόλου να κάνει. Προσωπικά καταλαβαίνω και την μία και την άλλη επιλογή. Το σίγουρο είναι ότι το αν θέλει κανείς να κάνει παιδί δεν θα έπρεπε να έχει καμία σχέση με το αν θέλουν οι γύρω του να κάνει παιδί.

    #37810

    Here Comes the Flood
    Συμμετέχων

    Πρόσφατα είχα συναντηθεί με πολύ καλή μου φίλη, και οι δύο γύρω στα 33, αν έχει κάποια σημασία. Εκείνη, πολύ συνειδητά, έχει αποφασισεί μαζί με το φίλο της, ότι θέλουν να αποκτήσουν ένα παιδί και έχουν ξεκινήσει τις προσπάθειες. Εγώ κλίνω στο όχι, τουλάχιστον όχι ακόμα, κυρίως επειδή δεν νιώθω ψυχικά έτοιμη για κάτι τέτοιο. Πάνω στην κουβέντα ανακαλύψαμε, ότι κατά σύμπτωση και οι δύο πριν από λίγο καιρό είχαμε χάσει έναν κύκλο. Η φίλη πήρε να κάνει τεστ εγκυμοσύνης γεμάτη χαρά και προσμονή και απογοητεύτηκε πολύ όταν βγήκε αρνητικό. Εγώ αντιθέτως, παρόλο που πλέον προσέχω περισσότερο από ποτέ, αγχώθηκα πάρα πολύ μέχρι επιβεβαιώσω διπλό αρνητικό αποτέλεσμα. Τόσο πολύ που την επόμενη μέρα ήταν η μία απ’ τις τρεις φορές στη ζωή μου που έπαθα οπτική αύρα (αυτό που βλέπεις λάμψεις και ζιγκ ζαγκ στην άκρη του οπτικού σου πεδίου – κρατάει κανένα εικοσάλεπτο, αλλά είναι πολύ τρομακτικό). Και κάπως έτσι, με το τεστ του τεστ εγκυμοσύνης, βεβαιώθηκα ότι, όχι, δεν θέλω να κάνω παιδί.

    #37858

    Λουκρητί@
    Συμμετέχων

    Τα πήγαινα πάντα πολύ καλά με τα παιδιά άνω των 5 ετών, μη πω και 7. Τα μικρότερα μου φαινόντουσαν αδιάφορα και σχεδόν περνούσαν απαρατήρητα από το οπτικό μου πεδίο.
    Παρ’ όλ’ αυτά, άνετα με φανταζόμουν με 2-3 παιδάκια, αλλά στο πολύ απροσδιόριστο μέλλον. Ότι δηλαδή ναι, κάποια στιγμή θα συμβεί και αυτό.
    Ο πρώτη μου επαφή με μωρό ήταν με το μωρό μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης. Αν και μέναμε σε διαφορετική πόλη πήγαινα συχνά και τους έβλεπα. Είχα σοκαριστεί λίγο αλλά δεν το έκανα κουβέντα με κανέναν, ούτε με την ίδια. Δεν καταλάβαινα και τι ακριβώς είναι αυτό που μου προκαλούσε τη δυσφορία, για να πω την αλήθεια. Με την κόρη της άρχισα να έχω σχέσεις μετά τα 2-3 χρόνια της, που μπορούσαμε να μιλήσουμε και μα συνεννοηθούμε σε ένα αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο.
    Όταν έμεινα έγκυος άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν έχω κοινά στοιχεία με τις περισσότερες φίλες μου στον τρόπο αντιμετώπισης. Δεν έδειχνα κανένα ενδιαφέρον σε συμβουλές που μου έδινε ο καθένας από τη δική του εμπειρία, τα άρθρα και τα βιβλία για την μητρότητα ξεχείλιζαν από συναισθήματα υπέρτατης χαράς και αισιοδοξίας που δεν ένιωθα, υπήρξαν άνθρωποι που με αντιμετώπιζαν με μεγαλύτερο σεβασμό που όμως δεν καταλάβαινα την ουσία. Γενικά ένιωθα σαν χαμένο. Ότι κάτι υπάρχει δηλαδή, που εγώ δεν το έχω καταλάβει ακόμη.
    Γέννησα και ενώ όλοι με κοιτούσαν με τόση γλύκα εγώ ήθελα να τους εξαφανίσω από μπροστά μου. Το μωρό το κοιτούσα σαν εξωγήινο. Την βρεφική ηλικία την θυμάμαι με πολύ πόνο, όχι μόνο από την κούραση αλλά και από όλα αυτά τα εξοντωτικά πρέπει την κοινωνίας. Κάποια στιγμή βούλωσα τα αυτιά μου, ύψωσα ένα τεράστιο συναισθηματικό τοίχος και έκανα απλώς υπομονή να μεγαλώσει.
    Μεγάλωσε και άρχισα κι εγώ να αισθάνομαι καλύτερα. Σιγουρεύτηκα ότι δε θέλω δεύτερο παιδί. Όχι βέβαια μόνο εξαιτίας της βρεφικής ηλικίας, που πραγματικά δεν την αντέχω καθόλου, αλλά και λόγω έλλειψης υποστήριξης από τον πρώην σύζυγο.
    Γνώρισα και όλους εσάς εδώ στο Α,μπα και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι η τρελή του χωριού, αλλά και να μπορώ να περιγράψω με σαφήνεια αυτά που ένιωθα.
    Αν υπήρχατε στη ζωή μου από πολύ παλιά δεν θα είχα παντρευτεί αυτόν που παντρεύτηκα και δεν θα είχα αντιμετωπίσει τη ζωή μου με μωρό παιδί με τόσες ενοχές.
    Δεν ξέρω πως καταλαβαίνεις αν θέλεις ή δεν θέλεις στα σίγουρα και για πάντα ένα παιδί. Αυτό για το οποίο είμαι, πλέον, σίγουρη είναι ότι υπάρχει μια φωνούλα μέσα μας την οποία δεν πρέπει να παραβλέπουμε όταν μας ωθεί σε σκέψεις άλλες από τις κοινώς παραδεκτές του περιβάλλοντός μας, αλλά να ψάχνουμε τους λόγους που νιώθουμε και σκεφτόμαστε διαφορετικά, που δυσφορούμε με αυτό που όλοι θεωρούν φυσιολογικό(!!!) και να έχουμε / βρούμε το θάρρος να υποστηρίζουμε τις επιλογές μας και τον εαυτό μας συνολικά.

    #38122

    papillon
    Συμμετέχων

    Ποτέ δεν τρελαινόμουν για τα παιδάκια φίλων, γνωστών και συγγενών, ποτέ δεν ένιωσα το βιολογικό μου ρολόι να χτυπάει και δεν θεώρησα ότι θα ολοκληρωθώ ως άνθρωπος και προσωπικότητα με την απόκτηση ενός παιδιού. Πάντα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να αποκτήσω παιδιά εάν οι συγκυρίες ήταν ευνοϊκές, δηλαδή να είμαι με ένα σύντροφο που έχουμε κοινό όραμα και η ζωή μας είναι σε ένα οικονομικό επίπεδο που θα μπορεί να μας προσφέρει τα βασικά τουλάχιστον. Με το σύζυγο μου αποφασίσαμε πως θέλουμε παιδιά όχι για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας στην κοινωνία αλλά για την ίδια τη χαρά του να φέρουμε στον κόσμο και να μεγαλώσουμε ανεξάρτητους ανθρώπους. Η εγκυμοσύνη ήρθε εύκολα, κύλησε ομαλά και η γέννα ήταν χωρίς προβλήματα. Εγώ όμως από τη στιγμή που γέννησα έχασα τον εαυτό μου και για αρκετό καιρό δεν με αναγνώριζα. Όλη μου η ημέρα γύριζε γύρω από το παιδί και εγώ ένιωθα να ασφυκτιώ. Δεν αφιέρωνα καθόλου χρόνο σε εμένα και απλά ένιωθα ότι ζω για να ικανοποιώ μόνο τις φυσικές και συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού. Δε μπορούσα να εξηγήσω όλα αυτά που αισθανόμουν γιατί θα φαινόμουν αχάριστη αφού τα είχα όλα. Μέσα σε αυτό τον κατακλυσμό συναισθημάτων, την επείγουσα ανάγκη μου να ανασυγκροτηθώ για εμένα πρωτίστως και την εξωτερική πίεση (όχι του συντρόφου μου) να κάνω ένα δεύτερο παιδάκι για να έχει παρέα το πρώτο, αποφάσισα ότι δε θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί θέλω να έχω χρόνο και χώρο για τον εαυτό μου και αυτό για εμένα ήταν και είναι αδιαπραγμάτευτο. Γιατί στην τελική εάν είμαι εγώ ευτυχισμένη θα είναι και το παιδί μου ευτυχισμένο. Να πω τέλος πως ο σύντροφος μου ήταν εκεί δίπλα μου και με βοήθησε τόσο στο να ανασυγκροτηθώ αλλά και με στήριξε την απόφαση αυτή από την πρώτη στιγμή που εξέφρασα την επιθυμία να μην κάνουμε άλλο παιδί.

    #38161

    ollandeza
    Συμμετέχων

    Τα τελευταία 5 χρόνια (είμαι τώρα 33) είχα την επιθυμία να κάνω παιδιά. Δεν ήταν ότι όποτε έβλεπα παιδιά τρελαινόμουν να περνάω χρόνο μαζί τους (αντιθέτως δεν ήξερα πως να τους φερθώ) αλλά ήξερα μέσα μου ότι θέλω παιδιά αλλά ήθελα να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη και να νιώσω έτοιμη. Ευτυχώς ο δικός μου κύκλος δεν με πίεσε ιδιαίτερα παρόλο που ήμουν σε μακροχρόνια σχέση προηγούμενως, ίσως γιατί ποτέ δεν ανέφερα κάτι, ίσως γιατί έχω μεγαλύτερη αδερφή οπότε η μαμά μου ρώταγε εκείνη για παιδιά. Οι φίλες μου είτε δεν θέλουν συνειδητά είτε δεν θέλουν προς το παρόν παιδιά. Όταν γνώρισα τον σύντροφό μου, μια από τις συζητήσεις στο πρώτο μας ραντεβού ήταν αν θέλουμε παιδιά. Όσο προχωρούσε η σχέση μας (και παρόλο που πριν έλεγα μέσα μου θέλω πρώτα να παντρευτώ και μετά να κάνω παιδιά) συνειδητοποίησα μέσα μου ότι αυτός είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θέλω να κάνω παιδιά, έχουμε κοινό όραμα, είναι καλός σύντροφος και ξέρω ότι θα γίνει καλός πατέρας. Τώρα είμαι έγκυος και υπάρχουν στιγμες που φοβάμαι και αγχώνομαι αν θα γίνω καλή μητέρα και όταν με ρωτάνε (όπως πρόσφατα έγινε με την κουνιάδα του που έχει 2 μικρά παιδάκια) αν είμαι έτοιμη για αυτό που θα έρθει, λέω ειλικρινά όχι. Γιατί πιστεύω ότι κανένας γονιός δεν είναι έτοιμος για τις αλλαγές που φέρνει στη ζωή του ένα παιδί. Και γιατί βλέπω πόσο δύσκολο είναι από τους φίλους εδώ που έχουν όλοι μικρά παιδιά. ΄Ενα θετικό είναι ότι μένω στην Ολλανδία οπότε εδώ γενικά υπάρχει άλλη κοινωνική αντιμετώπιση. Προς το παρόν θέλω όλα να πάνε καλά και να μπορέσω να γίνω ο γονιός που θέλω να γίνω. Και όταν αγχώνομαι και αναρωτιέμαι, ξέρω ότι θα με καθησυχάσει ο σύντροφός μου. Και κλείνοντας, θέλω να βγάλω το καπέλο στις γυναίκες που δεν θέλουν παιδιά και το δηλώνουν ειδικά στην Ελλάδα που υπάρχει μεγάλη κοινωνική πίεση. Και χαίρομαι που υπάρχουν γυναίκες που λένε πως είναι η εγκυμοσύνη και η μητρότητα. Και δεν χρυσώνουν το χάπι αλλά λένε ειλικρινά πως είναι.

    #38237

    tsatsara
    Συμμετέχων

    Με συγκινησες πάρα πολύ. Πραγματικά!

    #38275

    idril
    Συμμετέχων

    Papillon (και ως ένα βαθμό Λουκρητί@) είναι λες και μιλάτε για εμένα, με συγκινείτε πάρα πολύ. Υπεραγαπώ το πρώτο μου παιδί, αλλά ένιωθα τόσο περίεργα για τόσο πολύ καιρό, χωρίς να προσπαθώ να εμβαθύνω στο γιατί. Μένω αμίλητη πολύ συχνά όταν μού εξαίρουν τις τιμές και την απόλαυση της μητρότητας. Μόνο στις αδελφές μου και σε στενές μου φίλες έχω πει την αλήθεια για το πώς αισθανόμουν τα πρώτα δύο χρόνια. Προσφάτως νιώθω πως έκανα βήματα να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου, δεν είμαι ακόμη εκεί, αλλά αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Συνεχίζω να αισθάνομαι πως αφιερώνω τεράστιο μερίδιο της διαθέσιμης ενέργειάς μου στην ανατροφή του παιδιού μου, όσο κι αν συμμετέχει το συντρόφι μου. Μέχρι που τώρα κλήθηκα από τον ίδιο να σκεφτώ σοβαρά αν θέλω δεύτερο παιδί, και τον είδα να απογοητεύεται πάρα πολύ όταν είπα πως μάλλον όχι, αυτή τη στιγμή όχι. Αποφασίσαμε να αναβάλουμε για λίγο την απόφαση, πιστεύω με τη δική του ελπίδα ότι ίσως αλλάξω γνώμη. Κάθε μέρα που περνάει βεβαιώνομαι πως δεν θα αλλάξω γνώμη, δεν διατίθεμαι να κάνω τις ίδιες θυσίες δεύτερη φορά. Ευχηθείτε μου δύναμη να το επικοινωνήσω σταθερά και με σεβασμό στις δικές του επιθυμίες.

    (ναι, δεν είναι ακριβώς απάντηση στην ερώτηση, αλλά όπως μας λένε, ένα παιδί ίσον κανένα… και με άγγιξαν βαθύτατα οι προηγούμενες απαντήσεις.)

    #38294

    Neverlander
    Συμμετέχων

    Είμαι από αυτές που ξέρουν κ το γνώριζαν πάντα ότι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά. Όσο περνούν τα χρόνια (34 πλέον) σιγουρεύομαι, αν κ με το που πάτησα τα 30 κ ούσα παντρεμένη με παρέσυρε το παλλιροιακό κύμα του “τώρα ήρθε η ώρα, τι περιμένεις” κ “τι είδους γυναίκα-τέρας δεν θέλει παιδιά;”. Το έψαξα πάρα πολύ μέσα μου κ πέρασα πολλές μεταμεσονύχτιες ώρες στο quora να διαβάζω εξομολογήσεις καλών κατά τ’αλλα γονέων που το μετάνιωσαν και να αναφωνώ “να, ορίστε, έτσι θα την πατήσω!”. Επιπλέον, παρατήρησα προσεκτικά τα γύρω μου ζευγάρια με μωρά για τα ανείπωτα και κάτω απ’το λούστρο είδα τη ματαίωση κ την απογοήτευση στις μητέρες από τους συντρόφους τους κ τους γύρω, την ελλην κοινωνία την ίδια, που σε καθιστά οικονομικα κ πρακτικα εξαρτημένη για πάντα. They didn’t sign up for this, που λέμε. Ξεκίνησαν κ τα διαζυγια κ αηδιασα με το πόσο δικαιολογείται ο κάθε άχρηστος να μην ενδιαφέρεται για το ίδιο του το παιδί γιατί “δεν το αξίζει η μητέρα” κ “θα βρει αλλο μλκα να της μεγαλωνει τα παιδια” κ τους κυνηγανε για διατροφες κ λιγο νοιαξιμο. Βέβαια, αν το ήθελα δεν θα με απέτρεπε αυτό, αλλά τώρα ένα παραπάνω, γιατί θέλει μεγάλο σθένος να μην λυγίσεις κ κάνεις ένα να σου βρίσκεται για παν ενδεχόμενο λολ. Ας το κλείσω κάπου, γνώμη μου είναι ότι λέμε όχι στα παιδιά αν δεν το θέλουμε σαν τρελές, με μια δίψα τεράστια. Κ μετά χαιρόμαστε τα βαφτιστήρια, ανίψια κλπ, it takes a village 🙂

    #38349

    papillon
    Συμμετέχων

    Idril αυτό το ένα ίσον κανένα πόσες φορές το έχω ακούσει και εξοργίζομαι κάθε φορά!σου εύχομαι να βρεις τη δύναμη να επικοινωνήσεις την επιθυμία σου και να είναι και ο σύντροφός σου διατεθειμένος να σε ακούσει!Απλά να πω πόσο χαίρομαι που υπάρχει ένας χώρος που μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά για αυτά!

    #38344

    Λουκρητί@
    Συμμετέχων

    Αγαπημένη idril, μέσα από τα σχόλιά σου, μου έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι έχεις μια πολύ ωραία σχέση με τον σύντροφό σου. Είμαι, πραγματικά, σίγουρη ότι και τη δύναμη θα βρεις και οι δυο σας θα εξακολουθήσετε να είστε το ίδιο καλά. Σου στέλνω μια αγκαλιά και τις ευχές μου.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 33 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.