Αυτό το θέμα περιέχει 19 απαντήσεις, έχει 14 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Karamouza 7 μήνες, 2 εβδομάδες πριν.

Επισκόπηση 5 δημοσιεύσεων - 16 έως 20 (από 20 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #43187

    Between Worlds
    Συμμετέχων

    Δεν νομίζω ότι μπορείς. Όταν ενηλικιώνεσαι, βασικά όταν γεννιέσαι, οι γονείς έχουν πάρει ήδη την εξουσία στο σπίτι, οπότε δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Ειδικά, αν έχεις αναγκαστεί να γυρίσεις πίσω, είναι μια ομορφιά.

    Οι μόνες περιπτώσεις, κατά την γνώμη μου, κατά τις οποίες μπορεί να έχεις μια ανεκτή σχέση μαζί τους είναι, ή να μην τους έχεις απομυθοποιήσει και να νομίζεις ότι έχετε τις ίδιες απόψεις γιατί δεν τις έχεις αμφισβητήσει ποτέ, ή να σου έχουν επιτρέψει να ενηλικιωθείς (αν και νομίζω σε αυτή την περίπτωση, θα ήταν οι πρώτοι που θα σε προέτρεπαν να ανεξαρτητοποιηθείς,οπότε δεν θα είχες το δίλημμα εξαρχής).

    Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να προσπαθείς να ανεξαρτητοποιηθείς με τους δικούς σου όρους, μέχρι να τα καταφέρεις, παρά τις αντίξοες συνθήκες. Και μετά η απόλαυση είναι μεγαλύτερη.
    Jelly Roll σε νιώθω!

    #44462

    Ανώνυμος

    Παρα πολυ ευστοχη η απαντηση της Between Worlds!
    Ακριβως ετσι οπως τα λεει.

    #44660

    Ασκαρδαμυκτί!
    Συμμετέχων

    …Μεγααάλη συζήτηση αυτή!
    Το θέμα βρίσκεται μέσα μας,παιδιά, και μπορεί να χρονίζει και ΜΕΤΑ την οικονομική μας απεξάρτηση από εκείνους. Εξάλλου αφ’ενός η ενηλικίωση του καθενός μας είναι προσωπική διεργασία και κατάκτηση αφ’ετέρου “ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις”! Δεν αμφισβητώ πως οι γονείς μας (συνήθως) νοιάζονται γα εμάς αλλά συχνά “ο περί αγάπης ορισμός” τους είναι τόσο συναρτημένος με τα δικά τους άλυτα θέματα που καταντά τοξικός για όλους μας.
    Μετά από χρόνια και χρόνια προβληματισμού και προβλημάτων στις σχέσεις με τους γονείς μου, κατά τα οποία : αναλάμβανα ρόλους που δεν μου αναλογούσαν, πάσχιζα να τους κρατώ “ευχαριστημένους”,ενώ τα κριτήρια και οι προτεραιότητές τους με έκαναν να ασφυκτιώ, βίωνα δραματικά συνέχείς ηθικούς εκβιασμούς και υπενθυμίσεις “για όσα μου προσέφεραν”, αλλά
    και τη δική μου αδυναμία να διαχωρίσω την αγάπη μου από τον θυμό μου για εκείνους και τον εαυτό μου, τα επικά (και μη αποτελεσματικά) ξεσπάσματα και κατηγορίες εκ μέρους μου και έπειτα τις ενοχές με το τσουβάλι, πήρα την απόφαση να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Πολύ σύντομα ξεστόμισα το εξής απλό:
    Ενήλικες γινόμαστε στα μάτια των γονιών μας όταν οι ίδιοι τους συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι, με τις απόψεις και τις αποφάσεις μας απενοχοποιημένες και αδιαπραγμάτευτες και όχι ως στερημένα παιδιά που πασχίζουν συνεχώς για την αποδοχή και την έγκρισή τους.
    Αγαπώ τους γονείς μου και πια μπορώ να τους συγχωρώ αλλά και να θυμώνω μαζί τους χωρίς τύψεις.
    Είμαι γονιός και φοβάμαι πως κάνω ακόμα πολλά από τα λάθη που έχω υποστεί από τους γονείς μου. Τα αναγνωρίζω και προσπαθώ για το καλύτερο…

    #44659

    Ασκαρδαμυκτί!
    Συμμετέχων

    …Μεγααάλη συζήτηση αυτή!
    Το θέμα βρίσκεται μέσα μας,παιδιά, και μπορεί να χρονίζει και ΜΕΤΑ την οικονομική μας απεξάρτηση από εκείνους. Εξάλλου αφ’ενός η ενηλικίωση του καθενός μας είναι προσωπική διεργασία και κατάκτηση αφ’ετέρου “ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις”! Δεν αμφισβητώ πως οι γονείς μας (συνήθως) νοιάζονται γα εμάς αλλά συχνά “ο περί αγάπης ορισμός” τους είναι τόσο συναρτημένος με τα δικά τους άλυτα θέματα που καταντά τοξικός για όλους μας.
    Μετά από χρόνια και χρόνια προβληματισμού και προβλημάτων στις σχέσεις με τους γονείς μου, κατά τα οποία : αναλάμβανα ρόλους που δεν μου αναλογούσαν, πάσχιζα να τους κρατώ “ευχαριστημένους”,ενώ τα κριτήρια και οι προτεραιότητές τους με έκαναν να ασφυκτιώ, βίωνα δραματικά συνέχείς ηθικούς εκβιασμούς και υπενθυμίσεις “για όσα μου προσέφεραν”, αλλά
    και τη δική μου αδυναμία να διαχωρίσω την αγάπη μου από τον θυμό μου για εκείνους και τον εαυτό μου, τα επικά (και μη αποτελεσματικά) ξεσπάσματα και κατηγορίες εκ μέρους μου και έπειτα τις ενοχές με το τσουβάλι, πήρα την απόφαση να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία. Πολύ σύντομα ξεστόμισα το εξής απλό:
    Ενήλικες γινόμαστε στα μάτια των γονιών μας όταν οι ίδιοι τους συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι, με τις απόψεις και τις αποφάσεις μας απενοχοποιημένες και αδιαπραγμάτευτες και όχι ως στερημένα παιδιά που πασχίζουν συνεχώς για την αποδοχή και την έγκρισή τους.
    Αγαπώ τους γονείς μου μα
    Είμαι γονιός και φοβάμαι πως κάνω ακόμα πολλά από τα λάθη που έχω υποστεί από τους γονείς μου. Τα αναγνωρίζω και προσπαθώ για το καλύτερο…

    #53465

    Karamouza
    Συμμετέχων

    Οι γονεις του συζυγου μου προσπαθουν να τον πεισουν οτι πρεπει να συζηταει μαζι τους τις σκεψεις του και να λεει τα μυστικα του και δεν ξερω κι εγω τι αλλες βλακειες του λεει η μανα του στα τηλεφωνα. Ο ιδιος τους εχει πει 100 χιλιαδες φορες οτι αν εχει κατι να ρωτησει η αν θεωρει οτι κατι τους αφορα θα τους το πει. Οι ιδιοι επιμενουν να ζητουν ακομη και τους κωδικους για το taxisnet και οταν ο συζυγος ρωτησε γιατι δεν τον ενημερωσαν πριν πανε να κανουν το κτηματολογιο και του ζητησανε τελευταια στιγμη τους κωδικους η απαντηση του πατερα του ητανε ‘αντε ρε μη σου πω καμια κουβεντα που θα πρεπει να σε ενημερωνουμε κιολας, τρεχουμε εμεις σαν τους μαλακες για τα δικα σου θεματα (ο συζυγος μου κι εγω ειμαστε κατοικοι εξωτερικου) Θα σε ενημερωναμε στο τελος οταν θα εχει ολοκληρωθει η διαδικασια’. Τους αφαιρεσαμε την εξουσιοδοτηση και πλεον εχουνε λυσσαξει.

Επισκόπηση 5 δημοσιεύσεων - 16 έως 20 (από 20 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.