Τοποθέτηση ετικέτας: 

Αυτό το θέμα περιέχει 5 απαντήσεις, έχει 2 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  λαγούμια και λάμπες 5 μήνες, 4 εβδομάδες πριν.

Επισκόπηση 6 δημοσιεύσεων - 1 έως 6 (από 6 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #56655

    west.coast
    Συμμετέχων

    Γεια σε ολους!!!! Ειμαι φοιτητρια στην αγγλια εδω και 2 χρονια, και εχοντας κανει φετος κυριως μεγαλη προσπαθεια να προσαρμοστω και να πεισω τον εαυτο μου να δω τη ζωη εδω πιο θετικα γιατι θα με παει επαγγελματικα ενα βημα παραπερα. Ομως επειδη δεν ειμαι και οτι πιο κοινωνικο κυκλοφορει (χαχα), δεν μπορω να “αναγκαστω” να βγω, να μιλησω να κοινωνικοποιηθω σε κατι το οποιο “δεν ξερω”, οποτε αυτοματα αυτο με καθιστα σε μια τρελη μοναξια και μοναχικοτητα εχοντας ελαχιστες συναναστροφες οι περισσοτερες εκ των οποιων ειναι στο πανεπιστημιο. Και ενω εχω κανει παραλληλα με τις σπουδες επαγγελματικα βηματα για εμπειρια σε δουλεια στο εξωτερικο κλπ, ξερω οτι δεν ειμαι ευτυχισμενη.. και το διλλημα μου ειναι το εξης.. Για ποσο πρεπει να προσπαθω? Να παρω το πτυχιο μου και να επιστρεψω στην Ελλαδα? Αν ομως επιστρεψω ποιες ειναι οι πιθανοτητες να ανταμειφθω για αυτο που εχω σπουδασει? (μηπως 0%?).. Επισης οι ανθρωποι ποσο καιρο πρεπει να κανουν υπομονη και να ακουνε τις φωνες που τους λενε “δεν εισαι ευτυχισμενη με τη ζωη εδω”? Πως ανακαλυπτεις τα ορια σου? Αυτα και πολλα αλλα.. περιμενω γνωμες να δω πωςτο βλεπετε και εσεις guys 🙂

    #56784

    Εξαιρετική ερώτηση. Άμα μάθεις πες και στους υποδέλοιπους να μάθουμε κι εμείς. :’D Πέρα από την πλάκα, στον 4ο χρόνο μου εκτός Ελλάδας, είμαι μια τραμπάλα που έχει από τη μια

    <<εδώ τα γκέι ζευγάρια περπατάνε χέρι-χέρι, δεν τρώνε ξύλο – εδώ θα προχωρήσεις επαγγελματικά – εδώ μπορείς να πας σε όλες τις συναυλίες του κόσμου, πάντα ήθελες όλες τις συναυλίες του κόσμου – εδώ η αγοραστική σου δύναμη θα σου επιτρέψει να πας Βιετνάμ και Μαδαγασκάρη, όχι μέχρι την Πάργα (λες και με χάλασε η Πάργα) – εδώ αν κάποιος στη δουλειά είναι αγενής τον αναφέρουν όλοι στο HR>>

    και από την άλλη

    <<έχεις ξεχάσει πώς είναι η νόστιμη ντομάτααα – βγαίνει ήλιος και δακρύζεις από ευδαιμονία, ξέχασες και τον ήλιο? – ποιες συναυλίες, αφού προτιμάς να είσαι σπίτι με φίλους και youtube – μεταξύ μας μπορεί να μην μπορέσεις να πας Βιετνάμ ούτως ή άλλως, είσαι μιλένιαλ, θα ζήσεις όλη σου τη ζωή επισφαλής – και η αγένεια εκεινη στην τελική, ήταν γνώριμη και ήξερες πώς να την κουμαντάρεις, εδώ τι ξέρεις?>>

    Εγώ έχω και μια καλή σχέση με το δράμα και τη μελαγχολία, οπότε η τραμπάλα έρχεται και δένει, πάντως μιας και όλοι μου οι φίλοι είναι ή βρέθηκαν εκτός Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, δεν ξέρω κανένας να είναι σίγουρος για τίποτα. Και είναι εντάξει αυτό. Μάθε τι όντως σκέφτεσαι και πιστεύεις, και θα νιώσεις καλύτερα όπου και να είσαι. Προσωπικά δεν είμαι του ΄όπου γης και πατρίς΄, νιώθω ελληνίδα, βέβαια άλλο ζήτημα το τι σημαίνει αυτό και αν υπάρχει κάτι τέτοιο εν τέλει. Ξέρω ότι μου λείπει η Ελλάδα, αλλά μάλλον αυτό που μου λείπει είναι ο εαυτός μου τότε στην Ελλάδα – ο άτσαλος, νέος, προστατευμένος, αφελής ίσως, εαυτός – και αυτό το πουλάκι πέταξε. Αλλά ξέρω και ότι καμιά απόφαση δεν είναι τελεσίδικη. Το ξέρεις, ε? Μπορείς ανά πάσα στιγμή να αλλάξεις γνώμη. 🙂 Μεγάλη ελευθερία αυτό, ακόμα κι αν ‘ανά πάσα στιγμή’ σημαίνει ‘ένας χρόνος προετοιμασία για αλλαγή’.

    Πολλά είπα. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, γενικά, τι σου κάνει και τι όχι, δοκιμάζοντας, παρατηρώντας, νιώθοντας, διαβάζοντας, μαθαίνοντας ποιά είσαι, τι θέλεις, τι απεχθάνεσαι, και τι ανέχεσαι. Βάλτα κάτω, καλή ενασχόληση, και να σε φροντίζεις.

    ΥΓ Δε χάθηκε ο κόσμος να πεις και σε κανέναν άνθρωπο να πάτε για μια μπύρα (ξέρω είναι δύσκολο εδώ)

    #56967

    west.coast
    Συμμετέχων

    Γεια σου λαγούμια και λάμπες!!! Μετά από την απάντησή σου παρατηρώ για ακόμα μια φορά πόσο παρόμοια με μένα βλέπουν οι Έλληνες του εξωτερικού τη ζωή εκεί που μένουν. Δεν είναι απίστευτο, που πριν δοκιμάσεις κάτι τέτοιο θεωρείς ότι όλα θα είναι εύκολα και ότι θα σου στρώσουν τα “κόκκινα χαλιά”, και η ζωή σου στο εξωτερικό θα είναι “μαγική”??
    Συμφωνώ απόλυτα ότι τίποτα δεν είναι τελεσίδικο όπως λες, απλά ξέρω και πόσο ψυχοφθόρο είναι να αλλάζεις τη ζωή σου(φανταζομαι με νιωθεις 100%), οπότε δεν ξέρω κατά πόσο είμαι διατεθειμένη να το κάνω(στο μέλλον), εάν ξενερώσω με τη ζωή μου στο μέρος στο οποίο θα βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή, να πάω αλλού.. Και επίσης όσο μεγαλώνω παρατηρώ πόσο με δυσκολεύει η προσαρμογή σε νέα ζωή,νέα δεδομένα,νέους ανθρώπους κλπ. Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις σχέσεις με τους ανθρώπους?? Πολλές φορές ακόμα και μια “καλημέρα” είναι πρόκληση.. Σου λείπει η Ελλάδα όπως και μένα γιατί εκεί έζησες μεγάλο μέρος της ζωής σου, με λίγα λόγια “αυτό ξέρεις”. Στην Ελλάδα και να μελαγχολήσεις, για κάποιο περίεργο λόγο το διαχειρίζεσαι διαφορετικά, το παίρνεις πιο ελαφρά τη καρδία, ίσως γιατί είναι μια σταθερά του ότι βρίσκεσαι “σπίτι” σου

    #57109

    γειά και πάλι! ειδικά αν είναι η πρώτη σου φορά εκτός Ελλάδας, αναμενόμενο να το περίμενες μαγικό, και να σου ΄ρθε λίγο απότομο. Εμένα η Αγγλία είναι η 3η χώρα στην οποία κάνω μια νέα αρχή, και η 5η νέα αρχή στη μέχρι τώρα ζωή μου – εννοώντας νέα, από το μηδέν, δεν ξέρω κανέναν, πού σκατά είναι το σουπερμάρκετ και πώς λέμε το μαλακτικό σε αυτή τη @$%!γλώσσα. Αν σου πω ότι φρίττω στην ιδέα να το ξανακάνω, θα σου πω ψέματα, αλλά είμαστε κάτι μαζόχες, άλλο πράμα, μη μας κάνετε παρέα.

    Είναι δύσκολο να δημιουργηθούν καλές φιλίες μεγαλώνοντας, κυρίως γιατί αποκτούμε πιο αυστηρά κριτήρια και γιατί λείπει το πιο βασικό, ο χρόνος. Ο χρόνος! Ανάθεμα, ως φοιτητές γίναμε εγκάρδιοι φίλοι με το κάθε σκουπίδι (καρδούλες <3 – ειλικρινείς, όχι ειρωνικές) επειδή περνούσαμε μέεερες μαζί και μαθαίναμε ο ένας τον άλλον, και ήμασταν ανοιχτοί και έτοιμοι να συγχωρήσουμε τα πάντα.

    Ένα πράγμα που κατάλαβα καλύτερα φέτος μόλις, είναι ότι η μοναξιά φέρνει μοναξιά. Μας κάνει πιο επιφυλακτικούς, λιγότερο σίγουρους για εμάς, λιγότερο έτοιμους να κάνουμε και να δεχτούμε μια πλάκα βρε αδερφέ, και γίνεται φαύλος κύκλος. Αν έχεις μπει σε αυτόν, βγες, γράψου τέννις ξερω γω, μίλα σε όλους σαν η ζωή σου να είναι ολόστρωτη, κοινώς fake it till you make it – όχι με το ζόρι, απλά αντιμετώπισέ το με ελαφρότητα. Αυτό το ελαφρά τη καρδία που λες και εσύ. Στην Ελλάδα βοηθάει σε αυτό και ο ήλιος, και το ότι είμαστε πάρε τον έναν και χτύπα τον άλλον.

    Και τέλος, δεν ξέρω πού στην Αγγλία βρίσκεσαι ή αν σε έχουμε γνωρίσει ήδη κατά τύχη σε συνάντηση, αλλά έλα σε κάποια συνάντηση του Λόντον γκρουπ αν είσαι κοντά, ή ας κανονίσουμε εκδρομή τελοσπάντων : )

    #57167

    west.coast
    Συμμετέχων

    Καλησπέρα από το ωραιότατο και ΚΡΥΟ UK. “Η μοναξιά φέρνει μοναξιά” ξεκάθαρα..Και όταν μάλιστα έχω να συναναστραφώ με άτομα που εκ 1ης όψεως δεν ταιριάζω δεν προσπαθώ να μπω στη διαδικασία να τους μάθω, το έκανα στα 18 αυτό, στα 25 μου φαίνεται βαρετό, για αυτό σκέφτομαι να ξεκινήσω να πηγαίνω σε events πχ μουσικα, ποίησης γουατεβερ μπας και κοινωνικοποιηθώ εκει. Μόλις είδα ότι υπάρχει σελίδα συναντήσεων στο Λονδίνο (είδα ότι έχετε 8 δεκεμβρίου, άλλα δυστυχώς δεν μπορώ) και θέλω να έρθω κάποια στιγμή με το καινούριο έτος. Κάθε πότε κανονίζεται κάτι τέτοιο?

    #57349

    έχει βάλει κρυουλάκι ναι :’D – by the way, ‘βάλει’, ή ‘βγάλει’ ? το αιώνιο δίλημμα. Ναι, αν σου φαίνεται βαρετό, είναι. Ή βγες για να βαρεθείς ανελέητα, και να γυρίσεις σπίτι να νιώσεις λίγη αισιοδοξία ότι, οκέη, μόνη μέχρι να τύχει κάτι καλύτερο για μένα. Ό,τι σε ενδιαφέρει, ψάξε και practise it, αυξάνονται οι πιθανότητες να είσαι καλά όσο το κάνεις, και καμιά φορά σε πλησιάζουν από μόνοι τους άνθρωποι όταν μοιάζεις και είσαι καλά (μιας και λες φέρνεις προς το μονόχνωτη – αν δεν πάει ο μωάμεθ στο βουνό, κτλ :D). Οι συναντήσεις στο λονδίνο γίνονται πάνω κάτω κάθε 1μιση μήνα, αν και κανείς δεν απαγορεύει συχνότερα get togethers αν κανονιστούν

Επισκόπηση 6 δημοσιεύσεων - 1 έως 6 (από 6 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.