Τοποθέτηση ετικέτας: , ,

Αυτό το θέμα περιέχει 198 απαντήσεις, έχει 31 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Ηλιοστάλλακτη – Κορίνα Μητροπούλου 1 μήνας πριν.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 181 έως 195 (από 200 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #73712

    Stefania
    Συμμετέχων

    Καλησπέρα σε όλους εδώ. Κατέληξα στο φόρουμ διαβάζοντας την Α,μπα, η οποία έκανε μια παραπομοή και μπήκα από περιέργεια.
    Θα ήθελα απευθυνθώ στη Γβρμ η οποία ετοιμάζεται να ξεκινήσει κάποια κοινή δραστηριότητα με το σύζυγό της. Επειδή μας λες ότι θα είσαι το βασικό πρόσωπο σε μια σύπραξη, απλά να πω ότι σκοπός δεν είναι μονάχα να κατοχυρώσεις τις απολαβές σου, αλλά να φροντίσεις ότι σε περίπτωση κακοτοπιάς ή αποτυχίας θα φαίνεται κάπου νομικά και ο σύζυγός σου, ώστε να μη βρεθείς εκτεθειμένη μονάχα εσύ (ως το βασικό νομικό πρόσωπο όπως μας λες) με ευθύνες που αφορούν και τους δυο.Μόλις χθες ζήτησε τη συμβουλή μου μια γυναίκα σε διάσταση με το σύζυγό της, που όντας η βασική υπόχρεος σε μια δραστηριότητα, βρέθηκε με χρέη που δημιούργησε εκείνος και ζητούσε να κατοχυρωθεί. Της εξήγησα ότι πλέον δεν μιλάμε για πρόληψη και κατοχύρωση, αλλά για άμυνα σε ό,τι θα ακολουθήσει..
    Φιλικά, Στεφανία..

    #73816

    Γβρμ, σου έγραψα και σε κάποιο σχόλιο, αλλά επειδή δε θυμάμαι κι εγώ που και ποιο είναι, σου γράφω κι εδώ, γιατί δεν ξέρω αν θα το δεις, κι εσύ κι εγώ δηλ… Πόσο σίγουρη είσαι πως έχει αλλάξει; Και είναι ειλικρινής απορία, επειδή κι εγώ been there, done that, δυστυχώς, και χάθηκαν πολλά πολύτιμα χρόνια.

    #73885

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Αχ μακάρι να γράψει κι η κοπέλα που έστειλε την ερώτηση προχθές στην Α,μπα και την παρέπεμψε εδω να μιλήσει. Με στενοχωρήσαν πολλά από τα σχόλια, σκληρά κι έξω από το χορό… αν μας διαβαζεις, γράψε μας! Ας είναι και μόνο για να τα πεις κάπου ακόμα. Βλέπεις πάντως, και πρακτική βοήθεια ως ένα βαθμό μπορείς να βρεις, κι αν χρειάζεσαι σχέδιο εδώ είμαστε να βοηθήσουμε να το καταστρώσεις. ❤️

    #73883

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Στεφανια, ευχαριστώ πολύ! Το είχα σκεφτεί κι εγώ σε θεωρητικό επίπεδο. Τώρα που το βλέπω και γραμμένο θα το προσέξω περισσότερο. Ευχαριστώ πολύ που μπήκες στον κόπο να γράψεις αυτήν την τόσο χρήσιμη συμβουλή!

    Αχ βρε Χαρουλα Πεπονακη (το παρατσούκλι μου μικρή, επειδή είχα πολύ μακριά μαλλιά!), καθόλου σίγουρη δεν είμαι. Και ξέρω ότι χάνω χρόνο. Αλλά δεν ξέρω από τι. Φοβάμαι μήπως η εναλλακτική είναι να έχω κάνει τους γύρω μου δυστυχισμένους (παραπέμπω και στην απάντησή μου στο Μπλούμπερι…) χωρίς να έχω κερδίσει κάτι. Νιώθω αρκετά άχρηστη γενικά. Περιφέρομαι στη ζωή μην κάνοντας τίποτε αξιοσημείωτο. Ο μόνος άνθρωπος που με κοιτάει στα μάτια και λιώνει είναι το παιδάκι μου, μόνο εκεί τα έχω πάει καλά (ως τώρα). Να το χαλάσω κι αυτό; Κι ας μην έχει αλλάξει ο μπαμπας του, τουλάχιστον εγώ θα έχω υπάρξει Η Καλή Μαμά. Έτσι το σκέφτομαι. Τι να πω.

    #73882

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Μπλούμπερι! Μου είσαι συμπαθέστατο, εξαπανεκαθεν 🙂 Ευχαριστώ τόσο που μπήκες στη διαδικασία να μας διαβάσεις και να μας γράψεις παρολο που δεν είναι κάτι που σε αφορά άμεσα…
    Λοιπόν το έθεσες πολύ ωραία και νομίζω πως είναι πολύ εύστοχη η παρατήρησή σου σε ό,τι αφορά τη στάση μου. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν, το διατυπωσες όμως πολύ ωραία και καπως αντήχησε μέσα μου. Όντως, ο λόγος που βρίσκω τόσο δύσκολο το να κάνω πιο αποφασιστικά βήματα είναι ότι δεν το’χω με το “τι θέλω”. Μου είναι πολύ δύσκολο να ξεμπλεξω αυτά που θέλω με αυτά που θέλουν οι άλλοι. Συγκεκριμένα, τώρα που το σκέφτομαι, στην περίπτωση της μικρής μας οικογένειας, το βασικό που θέλω είναι να έχουμε όλοι καλές σχέσεις και να είναι ο μικρός ευτυχισμενος. Μέχρι τώρα αυτό ήταν δυνατόν με μένα να μην νιώθω ότι θέλω να κρεμαστώ. Τώρα τελευταία έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορο το σκηνικό κι ακόμα ζορίζομαι να εντοπίσω αυτά που θέλω εγώ, ανεξαρτητως θέλω των υπολοίπων. Πολύ ωραία βάση και θα τη χρησιμοποιήσω στη συνέχεια…

    #73881

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Nobiles παρανόησα και καλά έκανες και το διευκρινισες. Οκ έχει το δικαίωμα ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει αλλά αυτό δεν σημαινει ότι δεν θα τον χαρακτηρίσουμε κιόλας. Λοιπόν καταλαβαίνω απόλυτα ποσο στενάχωρο είναι να σε θεωρεί κόκκινο πανί (τώρα που κατάλαβα τι εννοείς) και να κάνει μανουρες επειδή υπάρχεις. Νομίζω ότι η στενοχώρια σου είναι προκαταβολική και προέρχεται από τον φόβο να υποκύψει ο νέος σύντροφος στις απαιτησεις της κοπέλας του και να χάσεις έναν άνθρωπο που εκτιμάς και αγαπάς πολύ. Από την άλλη πλευρά, και να κάνει κάτι τέτοιο, δεν νομίζω ότι σημαινει κάτι για τη σχέση σας αλλά για το πού βρίσκεται ο ίδιος τώρα σε συναισθηματικο επίπεδο. Αν δηλαδή νιώθει χαμένος και χρειάζεται παση θυσία αυτό το αποκούμπι που σου προσφέρει μια σχέση, ίσως είναι διατεθειμένος να θυσιάσει και τη φιλία σας, ίσως προσωρινά, ίσως κρατήσει. Εσυ τον ξέρεις καλύτερα. Όπως και να’χει, είναι δυσάρεστο για σένα, είναι μια απώλεια, αλλά μ’αυτο τη ρίσκο ήρθαν παρα πολύ περισσότερα καλά στη ζωή σου αγαπημένη μας Nobiles! Εμείς πάντως είμαστε δω για να ακούμε τις ανησυχίες σου.

    #73979

    Να το χαλάσεις κι αυτό; Μα τον μεγάλο Μανιτου, τι στην ευχή εννοείς Γβρμ;Θα έχεις υπάρξει η “καλή” μαμά; Η καλή; Πόσες φορές έχουμε πει και διαβάσει εδώ, πόσο λάθος μήνυμα είναι για ένα παιδί η παραμονή των γονέων σε μια λάθος σχέση; Για μένα αυτό ήταν το σημαντικότερο κίνητρο. Ας μην “φάει” και το παιδί τα λεφτά του στον ψυχολόγο. Ας είμαι αυτή που θα σπάσει επιτέλους τον κύκλο που ξεκίνησε η προγιαγιά μου (ως εκεί έφτασαν οι έρευνες μου, έστω) Εύχομαι καλή δύναμη, εδώ είμαστε, μην διστάσεις. Σε φιλώ.

    #74779

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Δεν ξέρω βρε Χαρις… αν καταφέρνουμε να είμαστε όπως είμαστε τώρα, σημαινει ότι είναι δυο άνθρωποι ευτυχισμένοι και ένας που το παλεύει. Αν χωρίσω είναι όλα στον αέρα, με καλύτερο σενάριο την αντίστροφη της αναλογίας 2:1…

    Εντωμεταξύ, υπήρξε κάποιο σχόλιο που διαγράφηκε; Είχα μια ειδοποίηση αλλά δεν βλέπω κάτι…; Είδατε εσείς;

    #75102

    Voice of the Soul
    Συμμετέχων

    Καλησπέρα στην παρέα.
    Καταθέτω και εγώ τα δικά μου συναισθήματα και προβληματισμούς.

    Είμαι πολύ πεσμένη ψυχολογικά.
    Είμαι παντρεμένη εδώ και λίγα χρόνια με εναν υπέροχο άνθρωπο και εχουμε ενα μικρό αγοράκι.

    Το πρόβλημα ειναι καθαρά δικό μου.
    Με τον άντρα μου ειμαστε 11 χρονια μαζί και παρόλο που δεθήκαμε πολύ απο την αρχή,ποτέ δεν ένιωσα έρωτα,πάθος κτλ.
    Ειναι πολύ τρυφερός μαζί μου και πολυ καλος πατερας.
    Μου δειχνει τον έρωτα του συνεχεια όμως εγώ δε μπορώ να λειτουργήσω και να τον δω ερωτικά και όσο περνάει ο καιρός, ασφυκτιώ.

    Νιώθω ασχημα γιατί ξέρω οτι εκεινος πεθαίνει για εμένα και εγω δεν αντεχω καν να με αγγιζει ερωτικα.
    Τον αγαπαω σαν φίλο και σαν πατέρα του παιδιού μου.Μέχρι εκεί όμως.

    Είναι πραγματικά παιδί διαμάντι και του αξιζει κάποια που θα τον ερωτευτεί ειλικρινά.

    Ζούμε μόνοι μας εδω και 4 χρόνια στο νησί καταγωγής μου χωρίς καμία βοήθεια,χωρίς κύκλο και χωρίς να μπορώ να δουλέψω αφού δεν εχω κάπου να αφήσω το παιδί.

    Καταλαβαινετε λοιπόν οτι οικονομικά είμαι εξαρτημένη απο τον άντρα μου.
    Θέλω να γυρίσω πίσω στην πόλη μου,να δουλέψω,να βρω σπιτι και να ξεκινήσω μια νέα ζωη.

    Πρακτικά όμως όλο αυτό μου φαινεται πάρα πολυ δυσκολο ειδικά όταν υπάρχει παιδί.
    Πιστευω οτί δεν θα έχω στηριξη απο την οικογένεια μου αφου θα χωρίσω για δικα μου θέματα και χωρίς να μου έχει κάνει κάτι κακό ο άντρας μου.

    Μαζι του έχω κουβεντιάσει και του έχω πει ότι δεν νιώθω ερωτευμένη. Έπεσε απο τα συννεφα και πληγώθηκε όπως είναι λογικό όμως παλεύει να με ξανακερδίσει. Ματαια όμως.
    Έχω πάρει την απόφαση μου όμως φοβάμαι να προχωρήσω μόνη.
    Φοβαμαι οχι για εμένα αλλά για το παιδί.

    Νιώθω ότι δεν θα μπορώ να του προσφέρω όσα χρειάζεται.

    Ειλικρινά πνίγομαι. Εχω φυγει ενα μηνα τωρα απο το σπίτι στο νησί και έχω έρθει στο πατρικό μου στην Αθήνα.
    Εχω κάποιες εκκρεμότητες που θέλω να τακτοποιησω και πολύ συντομα θα αρχίσω να αναζητω εργασία οπουδήποτε.
    Δε ξερω τι θα καταφερω ομως ξερω οτι θελω να το προσπαθήσω. Για το παιδι γιατι θελει ευτυχισμενους τους γονείς του,για εκείνον γτ θέλω να βρει την ευτυχία και για εμενα για να ξαναβρω τον εαυτό μου.

    Δε ξερω γιατί τα γράφω όλα αυτά.
    Νομίζω ότι έχω ανάγκη από συμπαράσταση και μια αισιόδοξη κουβέντα.

    Ίσως αυτός είναι ο λόγος που το μοιράζομαι μαζι σας.

    Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και για τη φιλοξενια.

    Καλη συνέχεια

    #75121

    Ποιοι είναι οι δύο ευτυχισμένοι αναρωτιέμαι Γβρμ… Το παιδί που βλέπει μια μαμά να υπομένει, η μαμά που υπομένει ή ο μπαμπάς που “προσπαθει” Ειλικρινά μιλάω.

    #75130

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Και τώρα πώς να απαντήσω στην Χάριν (!) και στην Voice of the Soul χωρίς να φανεί ότι δίνω σε άλλους συμβουλές τις οποίες εγώ δεν εφαρμόζω, μου λέτε;;;
    Κορίτσια, με ξεβρακώσατε με τον συνδυασμό σας…ευκαιρία να κάνω ένα βήμα μπροστά ίσως.
    Χάρις, ας ξεκινήσω από σένα. Το παιδί δεν βλέπει μια μαμά να υπομένει. Το παιδί για την ακρίβεια βλέπει ξαφνικά, επιτέλους, έναν μπαμπά να ασχολείται και μια μαμά να μην έχει τόσο συχνά ξεσπάσματα νεύρων (όχι απέναντι στο παιδί, αλλά εκεί ήταν, τα έβλεπε). Το παιδάκι μου πρώτη φορά στη ζωή του αυτήν την περίοδο λέει κάθε βράδυ πόσο του αρέσει η οικογένειά μας και πόσο μας αγαπάει και πόσο ωραία είναι που έχει τόσο καλό μπαμπά και μαμά (και γιαγιάδες και φίλους κλπ). Το οποίο εκτός context ίσως φαίνεται τελείως αμελητέο αλλά εμένα με ζορίζει να το προσπεράσω. Διότι λόγω συνθηκών, και δικών μας και περιβάλλοντος, έχουμε μιλήσει από πολύ νωρίς για διαφορετικά οικογενειακά σχήματα από την πυρηνική οικογένεια και έχει και στην πράξη δείξει ότι αποδέχεται και θεωρεί φυσικότατες και ωφελιμότατες τις συνθήκες των μονογονεων, διαζευγμένων κλπ. Οπότε το να μου βγάζει τώρα τόση συγκίνηση κάθε βράδυ για το πόσο ευτυχισμενος είναι, θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα του ότι επιτέλους μας έχει και τους δυο. Οπότε το παιδί μου φαίνεται ευτυχισμένο, πάντα βέβαια με δεδομένη την προηγούμενη κατάσταση.
    Ο σύζυγος που προσπαθεί δεν ξέρω πόσο θα αντέξει την ερωτική απόσταση, αλλά δηλώνει τρισευτυχισμένος με τις νέες του προτεραιότητες, με κάθε ευκαιρία.

    Voice of the soul, μετά απ’αυτα, εσένα τι να σου πω;… μόνο ότι σε νιώθω. Σε νιώθω απόλυτα. Είναι εύκολο να βρεις δουλειά; Για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο. Χωρίς να αναιρεί τις επιλογές που κάναμε ως τώρα, η οικονομική ανεξαρτησία είναι τελικά πολύ σημαντικό στοιχείο μιας υγιούς σχέσης. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να βρεις δουλειά που να σε συντηρήσει αυτήν την περίοδο και με δεδομένη την παύση που έκανες λόγω ανατροφής. Εύχομαι να έχεις κάποια κατάρτιση απ’αυτές που έχουν ζήτηση πάντα. Αυτός ο τομέας είναι που με καταρρακώνει και με φρενάρει περισσότερο απ’όλους, προσωπικά. Ελπίζω για σένα να είναι πολύ διαφορετικά τα δεδομένα· αν είναι, πιστεύω πως θα μπορέσεις να προχωρήσεις πολύ γρήγορα.

    #75132

    Αχ αγαπητή! Ελπίζω να μην διαβάζεται λάθος το σχόλιο μου. Απλά είμαι τρομερά επιφυλακτική με τις “αλλαγές” κλπ, γιατί άκουγα αυτό το “θα αλλάξω” 10 ολόκληρα χρόνια, και μάντεψε, κανείς φυσικά δεν άλλαξε ποτέ. Και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε. Αν είναι να πρέπει να προσπαθείς τόσο για κάτι τόσο απλό… άστο καλύτερα. Έτσι νομίζω. Εύχομαι ειλικρινά να είναι όλα αληθινά και να ζήσετε ευτυχισμένοι!! (Γβρμ)

    #75663

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Πωπω, διάβασα την τελευταία πρόταση και γούρλωσα τα μάτια! Καλέ, ποιοι ευτυχισμένοι; Κοίταξε, εγώ ευτυχισμένη δύσκολα. Μεγάλη κουβέντα. Απλως προσπαθώ να βρω φόρμουλα να μην φουνταρω, Χαρις…
    Και σε ό,τι αφορά τις αλλαγες, ως τώρα φαίνεται να έγιναν όντως. Ευτυχώς, ώστε να έχει το παιδί έναν ακόμα παρόντα και προσπαθούντα γονιό. Προσωπικά οι αλλαγες δεν νιώθω πως με αφορούν, πέρα από τον βαθμό στον οποίο δεν είναι ένας συγκάτοικος τον οποίο βλέπω και μου γυρνάνε τ’αντερα. Τώρα είναι ένας εξαιρετικός συγκάτοικος, τον οποίο δεν βλέπω ερωτικά.

    #75994

    Voice of the Soul
    Συμμετέχων

    Γβρμ σε ευχαριστω πολυ για τη συμπαρασταση.

    Πρεπει να δω τι θα κανω με το παιδι πρωτα,που θα το αφηνω κτλ για να μπορω να βρω δουλεια κ να δουλεψω.

    Οι δικοι μου δεν μπορουν να αναλαβουν δυστυχως.

    Στο θεμα μας τωρα,συζητησα με το συζυγο και καταληξαμε στο διαζυγιο. Πολυ ομορφα κ πολιτισμενα(δεν υπαρχει η κατανοηση που δειχνει παρολο που ποναει).
    Οταν ανεβει Αθηνα,θα το τακτοποιησουμε.
    Εμενα με καιει τωρα πως θα το ανακοινωσω στους δικους μου που θα πεσουν να πεθανουν που θα χασουμε τετοιο παλικαρι που δε με δερνει,δε με βριζει,δε με κερατωνει.

    Εντωμεταξυ οσο ζω μαζι τους με το παιδι, νιωθω οτι οικονομικα τους επιβαρυνουμε οποτε πως θα τους πω οτι χωριζω κ θα μεινω μαζι τους οσο χρειαστει μεχρι να σταθω στα ποδια μου;

    #76011

    Γβρμ
    Συμμετέχων

    Βρε Voice έχω μείνει άναυδη. Υπάρχετε όντως εσείς οι αποφασιστικοί άνθρωποι Ε; Που δεν το λιβανίζετε από εκατό πλευρές, αλλά ακολουθείτε αυτό που είναι σωστό για σας και κατ’επέκταση για όλους. You get the job done! Voice, είσαι σχολείο. Έκανες τη συζήτηση με τον συζυγο, μετακομισες, ψάχνεις δουλειά…μου φαίνεται τρελο που σε ζοριζει το πώς θα το πεις στους γονείς! Θέλω να πω καταλαβαίνω τα κωλύματα αλλά θεωρώ ότι αυτά που έκανες ως τώρα ήταν ψυχολογικά πιο δύσκολα.
    Για αρχή πάντως θα έλεγα να μην πεις κάτι πριν οριστικοποιηθούν όλα. Δεν ξέρω και πόσον καιρό παίρνει αλλά κάτσε να ανεβεί, να μιλήσετε με δικηγόρο, να δείτε τις λεπτομερειες και μετά το λες. Με τη φόρα που έχεις πάρει εξάλλου το βρίσκω πιθανό να έχεις βρει και δουλειά ως τότε και να μην χρειαστεί καθόλου να έρθεις σε δύσκολη θέση!
    Πάντως ένα άλλο που θέλω να επισημάνω είναι η υποστήριξη που απ’ό,τι φαίνεται θεωρεις δεδομένη. Δηλαδή λες θα πέσουν να σε φάνε αλλά δεν θα σου γυρίσουν και την πλάτη. Ακούγεται τρομερό αλλά δεν είναι δεδομένο, αλήθεια όχι. Για την δική μου μητέρα πχ είμαι αρκετά σίγουρη ότι θα με απορρίψει τελείως όταν το μάθει. Πολύ χαίρομαι που οι δικοί σου θα κρατήσουν ένα στάνταρ.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 181 έως 195 (από 200 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.