Τοποθέτηση ετικέτας: 

Αυτό το θέμα περιέχει 31 απαντήσεις, έχει 29 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  riri 1 μήνας, 1 εβδομάδα πριν.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 32 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #37787

    Θα ήθελα τη γνώμη σας πάνω σ’ ένα ζήτημα που με απασχολεί νυχθημερόν τον τελευταίο καιρό: Ήρθα Λονδίνο πριν 10 (!) χρόνια στα 23 μου για μεταπτυχιακό και… ξέμεινα! Το αγαπώ πολύ το Λονδίνο, είναι απίστευτη πόλη, και έχω πολύ καλούς φίλους – Έλληνες και ξένους. Μένω μόνη μου σ’ ένα όμορφο διαμέρισμα (η 5ετής σχέση μου με έναν Άγγλο έληξε άδοξα μεν, πολιτισμένα δε πριν ένα χρόνο περίπου) και η δουλειά μου μου αρέσει, αν και στην παρούσα φάση ψάχνω να την αλλάξω λόγω στασιμότητας. Και όχι, ούτε ο καιρός δε με χαλάει. Τα λέω όλα αυτά για να υπογραμμίσω το γεγονός οτι μέχρι πρόσφατα θεωρούσα με πλήρη πεποίθηση πως η ζωή μου είναι εδώ και έλεγα σε όλους πως δεν έχω σκοπό να γυρίσω στην Ελλάδα. Είμαι από Θεσσαλονίκη και πάντα εκεί πάω για Χριστούγεννα/Πάσχα/καλοκαίρι με την οικογένειά μου, αλλά, όσο και να την αγαπώ, μετά το Λονδίνο θα με έπνιγε φοβερά να γυρίσω μόνιμα. Επίσης είχα να δω την Αθήνα πάνω από δεκαετία, έλα όμως που όταν ήρθα τώρα για Πρωτοχρονιά, έτυχε να κατέβω για 3 μέρες και ξαφνικά κάτι σκίρτισε μέσα μου. Ήμουν σε μια πόλη που άνετα θα με έβλεπα να ζω. Δε θα είχα πια αυτό το γλυκόπικρο της ξενιτιάς που έχεις δυο ζωές και πάντα κάτι χάνεις: γενέθλια, γιορτές, κηδείες… Φίλο δεν έχω κανέναν εκεί, αλλά είμαι κοινωνική και πιστεύω θα μπορούσα να κάνω γνωριμίες, αν και φυσικά όχι τόσο εύκολα όσο ως φοιτήτρια. Αν έβρισκα μια δουλειά (γιατί χωρίς πρώτα να βρω δουλειά, δε θα γυρνόυσα φυσικά), να έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής; Ξέρετε κόσμο στο εξωτερικό που να σκέφτεται το ίδιο; Είστε στην Ελλάδα και θα θέλατε να φύγετε; Ή είστε υπέρ της Ελληνικής καθημερινότητας; Ρωτάω γιατί δεν έχω πολλούς γνωστούς στην ηλικία μου πίσω στην πατρίδα. Για να μη μακρηγορώ άλλο – επαναπατρισμός: ναι ή ου; Τι λέτε;

    #37794

    εξωγήινη
    Συμμετέχων

    Τι λες καλε, εδω λεμε πώς θα γίνει να φύγουμε!! Στην Αθήνα ειδικά και μαλιστα στις δικές μας ηλικίες (είμαι 34) πολύ δύσκολα θα αποκτήσεις κοινωνική ζωή, γιατί οι περισσότεροι εχουν παντρευτεί και κανει παιδιά και δεν κοινωνικοποιουνται με καινούργια και δη single ατομα. Μόνο με άλλα ζευγάρια και αντε στο τσακίρ κέφι με καμια ξεμεινεμενη παιδική φίλη. Οσο για τις παρέες από δουλειές, ειδικά στην Αθήνα που οι αποστάσεις είναι μεγάλες και μπορεί να μένετε μια ώρα δρόμο, πάλι φυτοζωεις. Απο μένα είναι όχι.

    #37830

    Curious
    Συμμετέχων

    Σου αρέσει το μέρος που ζεις, ο καιρός, η δουλειά, το διαμέρισμα, οι φίλοι. Τι παραπάνω νομίζεις θα σου δώσει η Αθήνα, βασισμένη σε 3 μέρες διακοπές; Η οικογένεια και οι φίλοι σου δεν είναι εκεί, οπότε πάλι θα πρέπει να ταξιδέψεις αν θέλεις να τους δεις. Και για κάποιους τουλάχιστον, στο Λονδίνο… Γενέθλια, γιορτές και κηδείες οι φίλοι σου από το Λονδίνο δε θα έχουν;
    Θεωρείς ότι μπορείς να βρεις καλή, σταθερή δουλειά στην Αθήνα; Θα μπορέσεις να ξαναπροσαρμοστείς στην ελληνική (μάλλον πιο κλειστή) νοοτροπία μετά από τόσα χρόνια στο Λονδίνο; Τι είναι αυτό που θα σε έπνιγε στη Θεσσαλονίκη και δε θα σε πνίγει στην Αθήνα;

    #37828

    Demolition kiwi
    Συμμετέχων

    Να σου πω εγώ που το έκανα; Ήμουν στην Πορτογαλία, σε δουλειά που πλήρωνε καλά αλλά ήταν βαρετή, και με έπιασε ο καημός να γυρίσω πίσω: τάχα στους φίλους, τάχα στην οικογένεια, τάχα στη Θεσσαλονίκη που σαν κι αυτή δεν έχει και “γιατί όχι, αν δε γυρίσουν άνθρωποι που έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν και να χτίσουν κάτι, πως θα ανακάμψει η χώρα” κι άλλα τέτοια (φασκελώστε ελεύθερα, δε παρεξηγώ).
    Γύρισα. Είχα συμβόλαιο για δουλειά, την έκανα, το δημόσιο ίδρυμα για το οποίο δούλεψα με μπλοκάκι έκανε κακοδιαχείριση, δε πληρώθηκα ποτέ, πλήρωσα από πάνω και τον ΦΠΑ. Ακόμα είμαι στα δικαστήρια για την πληρωμή μου, 4 χρόνια μετά. Όταν γύρεψα δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, ήθελαν να μου δώσουν 600 ευρώ το μήνα και να πω κι ευχαριστώ, ενώ έχω διδακτορικό και 10+ χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας. Στην Ελλάδα όλοι μου έλεγαν να πάρω τη δουλειά και να μην είμαι αχάριστη. Άλλοι δεν έχουν.
    Δε θέλω να συζητήσω για τη ζωή εκτός δουλειάς στην Ελλάδα. Μας έχουν μεγαλώσει με ένα μύθο πως μονάχα εμείς ξέρουμε να ζούμε και να περνάμε καλά, να γλεντάμε, να τρώμε και να πίνουμε κι αυτό το μύθο το χρησιμοποιούμε όλοι σαν ασπίδα ή και σαν παρωπίδες, μη τύχει και δούμε πως ζούμε μέσα στη βρωμιά και την ασχήμια. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
    Όπως καταλαβαίνεις έφυγα και πάλι. Γύρισα στη Πορτογαλία για κάποια χρόνια, τώρα είμαι στο Βέλγιο. Δε θα γύριζα στην Ελλάδα ούτε με τα διπλά λεφτά απ’ αυτά που παίρνω αυτή τη στιγμή γιατί έχω αποφασίσει ότι δε μπορώ να παλεύω με το παράλογο της Ελληνικής πραγματικότητας, ούτε με τη συνεχή αδικία, τη συνεχή ανισότητα, την παντελή έλλειψη ντροπής.
    Αλλά ο καθένας ζει τη ζωή του όπως μπορεί κι όπως αντέχει.

    #37832

    Påskeegg
    Συμμετέχων

    Κι εγώ ζω στο εξωτερικό, στη Νορβηγία και είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Προσωπικά έχω λατρέψει το Όσλο, όπως λες κι εσύ για το Λονδίνο, αλλά τουλάχιστον προς το παρόν δεν θα το άφηνα για να γυρίσω πίσω. Ο σημαντικότερος λόγος φυσικά είναι η ανεργία που με περιμένει αν γυρίσω και την οποία ένιωσα πολύ καλά στο πετσί μου μέχρι να φύγω. Ο δεύτερος πιο σημαντικός λόγος είναι ότι τώρα που ζω εδώ, η συμπεριφορές των ελληνων που με ενοχλούσαν μια φορά τώρα με ενοχλούν 10 πχ το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, η τραγική οδηγική συμπεριφορά, το να μην σέβεται ο ένας τον άλλον, η ατελείωτη γραφειοκρατεια κλπ. Όσο για την Αθήνα, την έχω επισκεφτεί άπειρες φορές κι εγώ μείνει για μεγάλα διαστήματα εκεί και δεν θα επέλεγα να ζήσω εκεί με τίποτα. Βέβαια μια από τις καλύτερές μου φίλες άφησε την πολύ καλή δουλειά της στη Σκωτία και το πάλεψε και πήγε στην Αθήνα και βρήκε μια εξίσου καλή δουλειά εκεί και τώρα είναι πολύ περισσότερο ευτυχισμένη. Οπότε δεν μπορεί κανένας άλλος να σου πει τι θα κάνεις. Θα πράξεις ανάλογα με το πώς νιώθεις και το τι θέλεις.

    #37851

    idril
    Συμμετέχων

    Κι από εμένα είναι όχι. Δεν είμαι δεμένη με το Λονδίνο, μένω στο Μάντσεστερ εδώ και πολλά χρόνια, μετά από ένα μόνο χρόνο στο Λονδίνο. Δεν άντεχα τους ξέφρενους ρυθμούς και τις ατέλειωτες ώρες μετακινήσεων. Μένω σε σημείο που όλα όσα χρειάζομαι είναι προσβάσιμα με τα πόδια, ή το πολύ 20 λεπτά με το τραμ.

    Το παραδέχομαι ανοιχτά πως είμαι συνηθισμένη στις ανέσεις και την ευκολία ζωής, κυκλοφορίας, συναλλαγών, παραγγελιών, εξόδων, πιάσε όποια πτυχή της ζωής σου θες στη Βρετανία. Επίσης στην πολυφωνία και στη δυνατότητα να ζεις μακριά από την ασχήμια της ελληνικής τηλεόρασης και των ΜΜΕ. Κάθε φορά που πάω να επισκεφθώ οικογένεια και φίλους στην Ελλάδα (Αθήνα και επαρχία), και συνήθως κάτι διαδικαστικό πρέπει να τακτοποιήσω ταυτόχρονα, με πιάνει σφίξιμο: τα πάντα είναι στημένα ώστε να είναι δύσκολα, πρέπει να γίνομαι δυσάρεστη για να εξυπηρετηθώ ή έστω για να περάσω το δρόμο στη διάβαση, μηδενικές υποδομές, στήνομαι σε ουρές, σχεδόν κανείς δεν έχει συναίσθηση του προσωπικού μου χώρου και της βασικής ευγένειας μεταξύ αγνώστων (αυτό που αποκαλούν “πλαστή ευγένεια” πολλοί Έλληνες στη Βρετανία – προσωπικά σκοτίστηκα αν είναι γνήσια ή αν εξαφανίζεται το χαμόγελο μόλις γυρνάς την πλάτη).

    Αυτά όλα με κάνουν να σκέφτομαι πως δεν μπορώ να γυρίσω και μου ταιριάζει ο τρόπος ζωής εκεί ακριβώς όπου βρίσκομαι. Η συμβουλή μου είναι να περάσεις λίγο χρόνο στην Αθήνα πριν αποφασίσεις ότι σου ταιριάζει, χωρίς να μείνεις σε φίλους και αποφεύγοντας την όποια εξυπηρέτηση. Κλείσε ένα airbnb και μείνε μια εβδομάδα, επισκέψου μεσίτες για χώρο διαμονής, τα ανάλογα επαγγελματικά σωματεία, το ΙΚΑ, τη ΔΟΥ, ό,τι τέλος πάντων θα χρειαζόσουν για να στήσεις τη ζωή σου στην Αθήνα – χωρίς να έχεις πάρει την απόφαση πρώτα. Νομίζω μετά από αυτό θα γνωρίζεις αν θέλεις στα αλήθεια να επιστρέψεις σε ελληνική πόλη, ή να ψάξεις κάτι άλλο στη Βρετανία.

    #37884

    Eleanor Oliphant
    Συμμετέχων

    Συμφωνώ με την Paskeegg οτι οι συμπεριφορές των Ελλήνων είναι αυτό που με εμποδίζει περισσότερο από όλα να γυρίσω. Κανένας σεβασμός, καμία ευγένεια, πολύ κουτσομπολιό και για κάποιο λόγο κανείς δεν έχει υπομονή για τίποτα. Προσωπικά μου φαίνεται πλέον εφιάλτης, αλλά αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό.

    #37943

    BabyDoll
    Συμμετέχων

    Λες ότι ζεις 10 χρόνια στο Λονδίνο κι απ ότι μας λες ξεκίνησες να σκέφτεσαι την επιστροφή 1 χρόνο μετά τον χωρισμό σου. Μήπως φταίει που χώρισες και θες να φύγεις; Μήπως είχατε κοινούς φίλους με τον σύντροφο και βρέθηκες λίγο ξεκρέμαστη; Μήπως είχες συνηθίσει το Λονδίνο μαζί του και τώρα χωρίς αυτόν είναι περίεργο; Αν κατά βάρος φταίει αυτό μην γυρίσεις. Σκέψου τους λόγους που σε έκαναν να φύγεις από την Ελλάδα. Γιατί να φύγεις από μια χώρα, μια δουλειά και έναν κοινωνικό κύκλο (φαντάζομαι φίλους έχεις αφού λες ότι είσαι και κοινωνική) που σου αρέσουν; Οι τρεις μέρες στην Αθήνα και οι δύο συνολικά μήνες τον χρόνο στην Θεσσαλονίκη δεν αντιπροσωπεύουν την ζωή εκεί. Η Ελλάδα είναι πανέμορφη για διακοπές όμως το να ζεις εκεί είναι άλλο πράγμα.

    Ζω 8 χρόνια στο εξωτερικό, έχω αλλάξει 2 χώρες και 4 πόλεις αυτά τα χρόνια και κάποιες φορές είχα σκεφτεί κι εγώ να γυρίσω Ελλάδα, περισσότερο για τους γονείς μου και τους φίλους μου. Όμως ποτέ δεν το έκανα γιατί πέραν της οικογένειας και των φίλων υπάρχει και μια ελληνική καθημερινότητα που ζώντας έξω την ξεχνάς και που όταν μένεις Ελλάδα σε κάνει να θες να φύγεις. Και μιλάω για τις δημόσιες υπηρεσίες, για το σύστημα πρόνοιας, για τις άδειες, για το εργασιακό περιβάλλον στις ελληνικές εταιρείες, τους μισθούς κι αν μείνεις χωρίς δουλειά την εύρεση εργασίας και το επίδομα ανεργίας. Όλα αυτά με έκαναν πάντα να μην επιστρέφω.

    #38020

    edelweiss
    Συμμετέχων

    Μετά από 4 χρόνια στο εξωτερικό πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει τους λόγους που έφυγα (δηλαδή όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω). Οσο περνούν τα χρόνια μακριά απτην Ελλάδα νιώθω πως σιγα σιγα ωραιοποιώ πράγματα και καταστάσεις, εφαρμόζω κάτι σαν επιλεκτική λήθη στα άσχημα που ζούσα στο πετσί μου πριν φύγω. Φτάνω έτσι να αναρωτιέμαι αν τελικά αυτα τα άσχημα είναι σημαντικά μπροστά στη ζεστασιά του να βρίσκομαι κοντά στα αγαπημένα μου πρόσωπα, να νιώθω οικεία, σπίτι μου. Οντως η απόσταση από ανθρώπους που αγαπώ μου είναι δύσκολη, αλλά τελικά η ανάγκη να έχω μια αξιοπρεπή, όσο το δυνατον πιο εύκολη καθημερινότητα νικάει.
    Ας έχω την Ελλάδα στο μυαλο μου ως το μέρος για διακοπές, ξεκούραση, όμορφες στιγμές με τους δικους μου ανθρώπους. Ως εκεί..

    #38052

    Cycling in the rain
    Συμμετέχων

    Κοίτα εγώ και ο άντρας μου δουλεύαμε στην Ελλάδα και φύγαμε ενώ είχαμε και οι δύο δουλειά και δικό μας σπίτι. Απλά δεν την παλεύαμε άλλο να νιώθουμε πολίτες β κατηγορίας και να ανεχόμαστε μια εργασιακή ζούγκλα με κομπλεξισμο και bullying (Θα σου πω μόνο ενδεικτικά ότι έχω διδακτορικό και δε μου επέτρεψαν να βάλω τον τίτλο στην business card).
    Βρηκαμε και οι δύο πολύ καλύτερες δουλειές στην Ολλανδία και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την ποιότητα ζωής και με τους ρυθμούς εδώ.
    Ειδικά τα παιδιά είναι καταχαρουμενα κυρίως γιατί εμείς δεν έχουμε το μόνιμο άγχος και εκνευρισμό που είχαμε στην Ελλάδα.
    Αν δεν έχεις εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα τότε σκέψου το πολύ καλά πριν επιστρέψεις.

    #38254

    Elfa
    Συμμετέχων

    Μένω (για λίγους μήνες ακόμη) στο εξωτερικό. Εδώ και 23 χρόνια, κι έχοντας αλλάξει τρεις χώρες και δύο ηπείρους. Δεν το έζησα ποτέ ως ξενιτειά, παρόλο που βίωσα αρκετή κοινωνική καχυποψία εως απόρριψη, κυρίως στον επαγγελματικό τομέα.
    Απ τη στιγμή που ζεις στο Λονδίνο, με τον κύκλο σου, προσωπικά δικό σου, επαγγελματικό και φιλικό (το να αλλάξεις δουλειά δείχνει από μόνο του ότι έχεις την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να βρεις κάτι που σου ταιριάζει καλύτερα χωρίς να αισθάνεσαι παγιδευμένη), δε βρίσκω λόγο να επιδιώκεις άμεσα επιστροφή στην Ελλάδα. Το σκίρτημα που λες ότι νιώθεις είναι καλό, σημαίνει ότι δε σιχάθηκες την Ελλάδα πριν φύγεις. Κράτα το και μην το αφήσεις να γίνει νοσταλγία, γιατί η νοσταλγία είναι παραμορφωτικός καθρέφτης.
    Καταλαβαίνω ότι η αίσθηση ότι ανήκεις σε ένα μέρος, σε μία κοινωνία, επηρεάζεται πολύ όταν έχεις σύντροφο που προέρχεται από το μέρος που ζεις, κι ο χωρισμός φέρνει τα πάνω-κάτω. Είχες όμως ζωή και πριν και φαίνεται πως έχεις και μετά, δική σου ζωή. Μπορείς να πηγαίνεις τις βόλτες σου στην Αθήνα κάθε τόσο, να “γεμίζεις μπαταρίες” αν το νιώθεις, δεν είναι κάτι πολύ δύσκολο.
    Και κυρίως μην αποφασίσεις τίποτε με βάση τα σημερινά κριτήρια… κάτσε να δεις πώς θα πάει το Brexit. Ακόμη και η ίδια η Βρετανία είναι σε ρευστή κατάσταση και δεν ξέρεις πώς θα διαμορφωθεί.

    #38421

    μιμόζα
    Συμμετέχων

    Σκέφτομαι πολύ έντονα τον επαναπατρισμό τώρα τελευταία, είμαι 8 χρόνια στην Ολλανδία. Για να πάρεις μια τέτοια απόφαση πρέπει κατά τη γνώμη μου να σκεφτείς πάνω απ’ όλα ποια ανάγκη σου προσπαθείς να καλύψεις αλλάζοντας χώρά κατοικίας, και ποιές οι πιθανότητες αυτή σου η ανάγκη θα καλυφθεί. Σιγουριά δεν έχουμε για τίποτα, ωστόσο ένα γενικό αίσθημα ‘θέλω να φύγω να πάω να ζήσω αλλού’, χωρίς να μπορείς να το προσδιορίσεις δεν είναι καλός σύμβουλος.
    Σημαντικότατο είναι να πας πολύ καλά συνειδητοποιημένη, γιατί οι συνθήκες ζωής θα είναι εντελώς διαφορετικές όσον αφορά υπηρεσίες κλπ, όπως ανέφεραν και οι υπόλοιποι σχολιαστές. Μην το παραβλέπεις, όσοι λείπουν καιρό έχουν ξεχάσει τι πάει να πει περιμένω ώρες στην ουρά σε δημόσια υηρεσία και η δουλειά μου τελικά δεν έγινε. Όσο πιο ρεαλιστικές οι προσδοκίες τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να μην απογοητευτείς από αυτά που θα συναντήσεις.
    Προσωπικά οι ιστορίες ατόμων που ξέρω να γύρισαν είναι πολύ θετικές, βρήκαν δουλειά και είναι ευχαριστημένοι. Γύρισαν γιατί τους έλλειπαν συγκεκριμένα πράγματα από την Ελλάδα, και βρήκαν αυτό που έψαχναν. Σημαντικό σε αυτό είναι πως όλοι είχαν μια κάποια καβάτζα, βοήθεια από γονείς, ένα σπίτι να μείνουν χωρίς να πληρώνουν νοίκι, μια οικογενειακή επιχείρηση… Δεν πήγαν εντελώς ξεκρέμαστοι, του τύπου πάμε και βλέπουμε. Και γω αν γυρίσω θα είναι υπό αυτές τις συνθήκες.
    Όσο για το Αθήνα ή Θεσσαλονίκη… θα έλεγα να μην πας σε μια πόλη που δεν έχεις καθόλου άκρες για φίλους, σπίτι, δουλειά, συστάσεις για καλούς γιατρούς και μερεμέτια. Θα κάνεις τη ζωή σου πολύ δύσκολη, μπορεί να πάρει χρόνια μέχρι να στήσεις τη φάση σου ωραία.
    Συνοψίζοντας: σωστοί λόγοι, ρεαλιστικές προσδοκίες, μια καβάντζα, ένα κοινωνικό δίχτυ συν αρκτετή τύχη και πολύ σκληρή δουλειά για μένα είναι τα συστατικά για να μπορείς να πίνεις τα ουζάκια σου χαρούμενη στην Ελλάδα.

    #38495

    luckystrike
    Συμμετέχων

    Νομίζω πως αν απογαλακτιστείς μετά δε γυρίζεις. Εγώ δεν μπορώ να πω πως είμαι ερωτευμένη με το μέρος που ζω αλλά είμαι ήρεμη. Πάω Ελλάδα κι αρχίζω και βρίζω στο δρόμο, μου τη σπάνε οι ταμίες στο σούπερ μάρκετ που δε χαμογελάνε η βρομιά παντού, η αγένεια ο ωχαδερφισμός που όσο πάει γίνεται χειρότερος μα πιο πολύ απ’όλα αυτός ο ρατσισμός και η μιασαλλοδοξία της Ελλάδας του σήμερα. Η ομοφοβία, η θρησκοληψία. Η κλανομαγκιά που θεωρείται δικαίωμα. Η δικομανία και η μιζέρια, τα νοσοκομεία που σου λένε φέρε το σεντόνι σου μαζί. Οι γιατροί που θέλουν φακελάκι. Η μιζέρια του δημοσίου. Αγαπώ την αθήνα με πάθος αλλά έζησα και μεγάλη μοναξιά εκεί. Πέρα όμως από το τι νιώθω εγώ τα πράγματα είναι πιο απλά. Έχεις δουλειά να γυρίσεις; θα σου δίνει χρήματα για να ζήσεις; αν ναι σκέψου το. Αν όχι απλά βάζεις τον εαυτό σου σε διλήμματα χωρίς αξία. Και τέλος, με τρεις μέρες και καλό καιρό η αθήνα είναι ποίημα ειδικά την άνοιξη. Δεν είναι τυχαία η έκφραση το αττικόν φως. Αλλά με βάση αυτό ν’αλλάξεις τη ζωή σου; λιγάκι επιπόλαιο μου κάνει.

    #38594

    luckystrike
    Συμμετέχων

    Γελάω κάθε φορά που ακούω κάποιον εξυπνάκια Έλληνα να λέει ναι ρε αυτή η ευγένεια είναι ψεύτικη. Όχι αγαπητέ. Η ευγένεια είναι ευγένεια. Αν σου πει πως είστε φίλοι ναι θα είναι ψεύτικο. Αλλά πλέον απαντώ πως προτιμώ χίλιες φορές ένα ψεύτικο hi, how are you today? Thank you very much, have a nice day, από ένα ειλικρινέστατο άει μαμήσου μαμάκα

    #38952

    Profiterole
    Συμμετέχων

    Και από μένα ένα μεγάλο όχι. Γύρισα πριν 1 χρόνο στην Έλλαδα, μετά από 12 χρόνια UK (έζησα σε 3 διαφορετικές πόλεις) λόγο σοβαρής ασθένειας του πατέρα μου. Κατά σύμπτωση δεν είχα δουλειά εκείνη την περίοδο επειδή είχα μόλις τελειώσει το διδακτορικό.
    Ε λοιπόν, 1 χρόνο μετά έχω φάει στη μάπα ανεργία, ελάχιστες πιθανότητες θέσεων στον κλάδο μου και την απίστευτη ταλαιπωρία του ελληνικού δημοσίου και του συστήματος υγείας. Βρέθηκα να τρέχω για τα πάντα με άγχος και απίστευτη νευρικότητα επειδή τίποτα δεν λειτουργεί με λογικότητα και να αναρωτιέμαι πως υπάρχει ακόμα αυτή η χώρα.
    Ίσως θα΄ταν διαφορετικά αν είχα γυρίσει με μια έτοιμη δουλειά, αλλά στις 2 συνεντεύξεις που πήγα εδώ μου φάνηκε πολύ άσχημο να σου λένε να μην περιμένεις μισθούς εξωτερικού. Είναι δεδομένο πως οι μισθοί εδώ είναι χαμηλοί, δεν χρειάζεται να γίνει τόσο θέμα σε μια σοβαρή συνέντευξη.
    Θα μπορούσα να σου γράψω και πολλά άλλα, αλλά πάνω κάτω τα έχουν καλύψει και οι προηγούμενοι σχολιαστές.
    Όσο για τη ζωή στην Αθήνα, ειλικρινά θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς σου άρεσε τόσο πολύ και σκέφτεσαι να φύγεις απ΄το Λονδίνο για να έρθεις εδώ.
    Δεν ξέρω βέβαια πως θα αλλάξουν τα πράγματα με το Brexit. Αυτό ίσως γίνει ένα κριτήριο για να φύγει κανείς απ΄το UK. Δες όμως πρώτα αν γίνει ποτέ αυτό το Brexit και τι αλλαγές θα φέρουν σε σένα. Ψάξε αν υπάρχουν δουλειές στον τομέα σου και ακόμα καλύτερα βρες και συζήτα με άτομα που ήδη δουλεύουν εδώ (μέσω LinkedIn;) για να πάρεις όσες γνώμες μπορείς που να αφορούν άμεσα τη ζωή σου αν τυχόν βρεθεί μια ευκαιρία δουλειάς. Μπορεί να θεωρείς στάσιμη τη δουλειά σου εκεί αλλά εδώ μια ανάλογη θέση μπορεί να γίνει αβέβαιη.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 32 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.