Αυτό το θέμα περιέχει 20 απαντήσεις, έχει 7 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Curious 3 μήνες, 1 εβδομάδα πριν.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 21 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #56623

    TER
    Συμμετέχων

    Η γκρίζα ζώνη της μη-σωματικής κακοποίησης

    Χώρισα πριν λίγο καιρό.
    Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι ζω σε μια κακοποιητική σχέση. Γιατί οι κακοποιητικές σχέσεις έχουν κι αυτές στερεότυπα: ένας άντρας αγροίκος· μια γυναίκα με μελανιές. Κι όσο και αν διάβαζα, δεν μπορούσα να ταυτιστώ με την εικόνα κανενός θύματος. Ένιωθα όμως το ίδιο: απραξία, φόβο, αδυναμία αντίδρασης.
    Εδώ άρχισε για μένα η γκρίζα ζώνη της μη-σωματικής κακοποίησης, μέχρι να σταματήσω να αμφισβητώ αυτό που ζούσα χωρίς σημάδια.
    Δεν υπήρχε σωματική βία, αλλά είχα πειστεί ότι ευθύνομαι ολοκληρωτικά για ό,τι πήγαινε στραβά στη σχέση μας. Έφταιγα πάντα.
    Δεν υπήρχε σωματική απειλή, αλλά θα μιλούσα με απαλή φωνή, με κομπλιμέντα, θα έκανα υποχωρήσεις και ο,τιδήποτε άλλο για να διαλυθεί η ένταση στην ατμόσφαιρα.
    Δεν υπήρχαν μελανιές, αλλά ζούσα σε ένα δίαχυτο έλεγχο· χρήματα, εργασία, φίλοι, οικογένεια, χόμπι, όλα κρίνονταν και αξιολογούνταν αρνητικά.
    Δεν υπήρχαν “άσχημες” και “καλές” περίοδοι, που να επαναλαμβάνονται. Το άγχος και η θλίψη ήταν μόνιμες, παρούσες, πίσω από κλειστές πόρτες.
    Δεν είχα δίκιο ποτέ. Είχε μόνο εκείνος. Δεν ήμουν άξια εμπιστοσύνης, γιατί δεν είχα περάσει αρκετά τεστ. Αν δεν έφταιγα εγώ, έφταιγε πάντα κάποιος άλλος. ΠΑΝΤΑ. ΤΟΝ νευριάζαμε. ΤΟΝ αγχώναμε. ΤΟΝ στενοχωρούσαμε. ΤΟΝ ξεβολεύαμε. Λόγια που είπε, πράξεις που έκανε και γεγονότα ολόκληρα τα αρνιόταν αν υπήρχε υποψία δικής του ευθύνης. Κάθε δικό μου πρόβλημα, συναίσθημα, άποψη, γνώμη δεν ήταν ποτέ αρκετά σημαντικές για να τις συζητήσουμε. Είχε προσδοκίες από μένα, ανέφικτες, που δε θα μπορούσα να ικανοποιήσω ακόμα και αν το ήθελα· και γι αυτό κατηγορήθηκα. Όμως δε με χτύπησε ποτέ.
    Η συναισθηματική κακοποίηση, που δεν μπορώ να αποδείξω πάνω στο κορμί μου, με οδήγησε σε απελπισία, ντροπή, σύγχυση στο μυαλό, φόβο και αίσθημα ανικανότητας. Τα πολλά χρόνια συμβίωσης με άφησαν μόνη, γεμάτη ενοχές και άγχος.
    Αυτή είναι η ιστορία ΜΑΣ. Εδώ δεν υπάρχει η πλευρά του και η πλευρά μου. Εδώ υπήρχε ένας θύτης με σχέδιο δράσης και ένα θύμα ανίκανο να αντιδράσει.
    Γι αυτό, μη με ρωτάτε ποτέ “ναι, αλλά κι εσύ γιατί δεν έφυγες”. Η απάντηση είναι η γκρίζα ζώνη της μη-σωματικής κακοποίησης και το χειρότερο είναι το “ναι, αλλά κι εσύ….”

    #56654

    lioness
    Συμμετέχων

    Μόνο ταύτιση με το κείμενό σου TER, έχοντας υπάρξει η ίδια σε μία σχέση με όλες τις μορφές τις κακοποίησης, έχω ξαναπεί ότι αυτή που μου άφησε σημάδια τελικά ήταν η ψυχολογική/ συναισθηματική βία. Ύπουλη, υπόγεια, σου κόβει τα κομμάτια σου μέρα με τη μέρα, σε σημείο που καταλήγεις ένα τόσο δα κομματάκι, χωρίς καμία ανθρώπινη λειτουργία. Έχω ξαναπεί πόσο δύσκολο ήταν για μένα να επανέλθω σε βασικές ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως το να πω παραπάνω από 1-2 λέξεις σε κάποιον τρίτο, να αγοράσω κάτι μηδαμινό για μένα, να αποφασίσω τι θα φάω, να αποφασίσω ότι θα πιω καφέ.
    Μία αγκαλιά, ελπίζω να έχεις δραπετεύσει και να έχεις βρει τον δρόμο σου.

    #57191

    Po the Panda
    Συμμετέχων

    Συμφωνώ απολύτως και με τις δυό σας. Σχετικά με την τελευταία φράση σου, TER, επειδή ακριβώς η ψυχολογική κακοποίηση σε κάνει να μην είσαι ο εαυτός σου, είναι δύσκολο για κάποιον/α που δεν έχει ζήσει αυτό το “χάσιμο” να καταλάβει πώς είναι η ψυχολογία σου ως θύμα. Όποιος/α σε ξαναρωτήσει κάτι τέτοιο, αγνόησέ τον/την σαν να μην υπάρχει, ή αν είναι δεκτικός/ή δώσε του/της να διαβάσει τα άπειρα σχετικά κείμενα που έχουμε εδώ στο Α,μπά. Ακόμα και να μην καταλάβει πλήρως, καλό θα του/της κάνει. Εγώ πάντως σε πιστεύω. Και ξέρω οτι και η φάση που περνάς τώρα είναι εξίσου δύσκολη γιατί πρέπει να βρεις τρόπο να σε αγαπήσεις ξανά. Αν δεις οτι δυσκολεύεσαι, ζήτα επαγγελματική βοήθεια. Εγώ το έκανα μόνη μου και μου πήρε αρκετό καιρό παραπάνω απο ότι θα μου έπαιρνε αν υπήρχε κάποιος/α να με βοηθήσει. Υπομονή και θα έρθουν και μέρες, εβδομάδες και μετά μήνες που θα ξεχνάς οτι υπήρξε κάποτε στη ζωή σου.

    #60050

    zero-gravity
    Συμμετέχων

    @TER
    Ταυτίζομαι απόλυτα με τη μόνη διαφορά πως στη δική μου περίπτωση υπήρξε και σωματική βία. Φυσικά και εκεί πάλι έφταιγα εγώ γιατί κατάφερα να τον βγάλω από τα ρούχα του και τον τρέλαινα.
    Ακόμα έχω ενοχές και όταν μιλάω για αυτό νιώθω την ανάγκη να δίνω πολλές εξηγήσεις γιατί πιστεύω πως οι περισσότεροι θα του ρίξουν δίκιο. Το θεωρώ σχεδόν αυτονόητο αν και με τη λογική αντιλαμβάνομαι τι συνέβαινε.

    #61476

    lioness
    Συμμετέχων

    Μία πολύ μικρή συμβουλή, αν μου επιτρέπεται φυσικά, καθαρά και μόνο επειδή τα έχω περάσει. Καλά κάνεις και το συζητάς, εννοείται. Ωστόσο, εάν νιώθεις ότι οι περισσότεροι θα του ρίξουν δίκιο, ίσως θα ήταν καλό να προστατεύσεις τον εαυτό σου συναισθηματικά και να μην σε βάλεις σε θέση να υπερασπιστείς τα αυτονόητα. Για τη δική μου κακοποίηση, οι μόνοι που ξέρουν είναι η ψυχολόγος μου, η αδερφή μου και η αμποπαρέα (διαδικτυακή και real-life). Άνθρωποι που δε θα γυρίσουν να μου πουν ότι το άξιζα, κάτι θα έκανα λάθος κι εγώ, το προκάλεσα. Με αυτό εννοώ να διαλέξεις αυτούς στους οποίους θα ανοιχτείς για να το συζητήσεις. Εγώ είπα παντού (γιατί φαινόμασταν και πολύ αγαπημένοι μη χέσω, και ήταν κεραυνός εν αιθρία ο χωρισμός μας), ότι βαρεθήκαμε/ ρουτινιάσαμε κλπ κλπ. Μπούρδες δλδ. Δεν ήθελα να πω: να ξέρετε, βίωσα συστηματική σωματική συναισθηματική ψυχολογική λεκτική κακοποίηση επί σειρά ετών. Γιατί ένιωσα ότι έπρεπε να με προστατεύσω από την παραμικρή υπόνοια αμφισβήτησης του καθένα. Έφτιαξα ένα safe space στη ζωή μου με ανθρώπους που δεν είχαν δεύτερες σκέψεις για μένα και αυτά που μοιράζομαι μαζί τους. Φυσικά, δε θα σε κοροιδέψω, μέρος της απόφασής μου να μην το συζητώ ήταν και η ντροπή, εννοείται. Αλλά πρωτίστως το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είχα φάει τόσο gaslighting, που δε θα άντεχα έναν ακόμη να με κοιτάει με ύφος “κάτι θα ‘κανες κι εσύ για να τον φτάσεις σ’ αυτό το σημείο”.

    #61497

    TER
    Συμμετέχων

    Γεια σας φίλες,
    Το ίδιο κι εγώ όπως η lioness. Zero-gravity, είχες ψυχολογική υποστήριξη; Βοηθάει στο ενοχικό κομμάτι και στις δεύτερες σκέψεις, που θα έρθουν σίγουρα. Key point αυτό που λέει η lioness, δεν είσαι υποχρεωμένη να απαντήσεις! Οι περισσότεροι που θα του δώσουν δίκιο, να ξέρεις δεν έχουν θέση στη ζωή σου. (Για εμένα αυτό περιλαμβάνει και γνωστούς, φίλους, συγγενείς, δυστυχώς). Νόμιζα κι εγώ, ότι αν το διαλαλούσα, θα έβρισκα υποστήριξη.

    #61643

    zero-gravity
    Συμμετέχων

    @TER
    Οχι, δεν ειχα ψυχολογική στήριξη. Ούτε επαγγελματική ούτε απο κάποιον δικό μου άνθρωπο.
    Δεν ημουν πολύ περήφανη για αυτο που συνέβαινε και δεν ήθελα να μιλαω για αυτό γιατί πίστευα πως δεν θα με καταλάβαιναν. Ενα άτομο που ήξερε μέσες άκρες τι συνέβαινε αφού μου είχε πει το αυτονόητο, οτι πρέπει να τον αφήσω ενέτεινε τη ντροπή μου γιατί ένιωθα πως δε μπορούσα να τον αφήσω και είχα εκτεθεί. Όταν κάτι προέκυπτε και υποψιαζόταν πως κάτι καινούριο συνέβη με αποκαλούσε χαζή.
    Η μητέρα μου για κάποιο λόγο είχε σε μεγάλη εκτίμηση τον τότε φίλο μου και αν πήγαινα να κάνω νηξη δεν ηθελε να ακούσει κουβέντα. Αντιθέτως η συζήτηση θα στρεφόταν εναντίων μου. Στις ελλείψεις μου. Τι του έκανα και τον προκάλεσα…
    Ουσιαστικά όταν χωρίσαμε μπόρεσα να μιλησω για κάποια πράγματα, σχεδόν αναγκάστηκα να τον “εκθέσω” γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να υποστώ τις κατηγορίες της που έχασα το κελεπούρι. Μετά τη πτώση απο τα σύννεφα μου είπε πως έπρεπε να είχα μιλήσει νωρίτερα, όμως αμφιβάλλω αν θα μπορούσε.
    Η αλήθεια είναι πως δεν φέρθηκα έξυπνα. Όταν όμως είσαι εντός τέτοιου συστήματος δεν σε βοηθάει πολύ να το ακούς. Ούτε ξέρω πως θα αντιδρούσα αν κάποιος με άρπαζε απο το χέρι για να με τραβήξει μακριά απο αυτή τη κατάσταση.
    Ακόμα είναι αρκετά συγκεχυμένα στο μυαλό μου.

    Τις προάλλες ανέτρεξα σε κάποια email που ειχαμε ανταλλάξει και έβλεπα τόσο ξεκάθαρα πως αυτα που μου έγραφε ήταν απαράδεκτα.
    Απορούσα που δεν τα διέκρινα τοτε!
    Ισα-ίσα μου φαινόντουσαν όμορφα αυτα που λέγαμε!
    Έχει βοηθήσει πολυ το Α,Μπα σε αυτό ✋🏼…
    Στα χαρακτηριστικά που διάβασα παραπάνω εχω να προσθέσω τα εξής:
    Σπάνια θα έλεγε καλή κουβέντα. Δεν θα σχολίαζε καν οποιοδήποτε μου επίτευγμα. Τοίχος όμως.
    Εάν σπάνια μου έκανε κατι που μοιάζει με κοπλιμέντο εμπεριείχε και μια προσβολή. Ή θα απέδιδε την επιτυχία στην επίδραση του πάνω μου.
    Για παράδειγμα: αν μου έλεγε πως με βρίσκει όμορφη έπρεπε να τονίσει ύστερα πως έτσι με βλέπουν τα μάτια του. Ήταν σίγουρος πως οι άλλοι δεν μπορούν να με δουν ή να με εκτιμήσουν.

    #61695

    TER
    Συμμετέχων

    Βρίσκομαι εκτός τέτοιας σχέσης εδώ και 7 μήνες. Με ψυχολόγο για βοήθεια, γιατί ζούσα σε αποπροσανατολισμό. Αυτή την περίοδο είμαι σε κατάσταση α-ταυτότητας, δεν ξέρω ποιά είμαι, τί μου αρέσει και άλλα ευτράπελα. Έχουν φύγει από τη ζωή μου όσοι αρθρώνουν τις λέξεις « μήπως κι εσύ….», «είσαι σίγουρη, δεν του φαινόταν ότι….», «αποκλείεται ο Χ… να ….».
    Διάβασε πολύ. Πάρα πολύ. Πέρα από την Αμπα, και αν σε βοηθούν τα αγγλικά, στο medium βρήκα πολλές ιστορίες (όχι δακρύβρεχτες), για τις κακοποιητικές σχέσεις. Διάβασε κι άλλο, μέχρι να αναγνωρίσεις πώς δουλεύουν οι χειριστικοί άνθρωποι και γιατί έχασες τον εαυτό σου. Ο ψυχολόγος θα σε βοηθήσει να καταλάβεις πώς μπήκες στη σχέση.
    Επικεντρώσου σε εσένα. Είναι ζωτικής σημασίας τώρα στην αρχή.

    Σας σκέφτομαι όλες πολύ τώρα που δεν είμαι μόνη μου σε αυτό!

    #61737

    lioness
    Συμμετέχων

    @zero-gravity
    Έχω αναφερθεί πολλές φορές εδώ μέσα στη δική μου κακοποιητική σχέση, όπου βίωσα πολλές μορφές βίας. Έχουν περάσει 2 χρόνια και τολμώ να πω πως ακόμη αναρρώνω. Κι εγώ υπέστην (και) σωματική βία και σκεφτόμουν όταν χώρισα: “μα ΠΩΣ εγώ, ΕΓΩ, δέχτηκα κάτι τέτοιο”. Μετά, με τη βοήθεια και της ψυχοθεραπείας φυσικά, κατέληξα ότι γίνεται μία μεθοδική δουλειά από τον θύτη, σταδιακή και προοδευτικά κλιμακούμενη, με σκοπό να ανιχνεύσει τα νερά και τα όριά μας. Το χαστούκι δεν έρχεται μόνο του σαν κεραυνός εν αιθρία. Έχει προηγηθεί πολληηη δουλειά πριν. Επίσης, αυτό που λες, με τα κοπλιμέντα/ προσβολές, λειτουργούν σαν σοκ, σκοπό έχουν να περάσουν το υπόγειο μήνυμα ότι “κοίτα, εγώ είμαι που σου δίνω αξία, χωρίς εμένα είσαι ένα τίποτα”. Αργότερα έρχεται και η σωματική βία σαν κερασάκι στην τούρτα, αλλά έχει γίνει προεργασία για να το δεχτείς.
    Η μαμά σου, αν μου επιτρέπεις, είναι η κλασσική συμπεριφορά “στρουθοκάμηλου”: όλα είναι καλά όσο δε βλέπουμε.
    “Η αλήθεια είναι πως δε φέρθηκα έξυπνα”: μην κρίνεις τον εαυτό σου βάσει αυτών που ξέρεις τώρα. Το λέμε συχνά πυκνά εδώ μέσα, και το πιστεύω ακράδαντα. Κρίνεις την τότε zero-gravity με τη σοφία και τις γνώσεις που έχεις αποκτήσει σήμερα. Σήμερα το βλέπεις, τότε, για λόγους που ξεφεύγουν από αυτήν τη συνομιλία (και καλό θα ήταν να αναλυθούν με τη βοήθεια ειδικού για να θωρακιστείς), δεν είχες τα εφόδια να φύγεις. Επίσης, δεν είμαστε έτοιμοι/ες ανά πάσα ώρα και στιγμή να αντιληφθούμε συνειδητά την πραγματικότητα. Ο εγκέφαλός μας έχει τρομακτικές αμυντικές/ προστατευτικές ικανότητες. Κοιμίζει πολλά πράγματα για να μην τρελαθούμε. Εγώ, τουλάχιστον, έτσι το βιώνω. Ανά περιόδους, αναδύονται από τον βυθό σαν φυσαλίδες, μικρές εικόνες και λεπτομέρειες από τη ζωή μου τότε, που μόνο τώρα μπορώ να διαχειριστώ. Όταν πήγε να με πνίξει ο μαλάκας, έβαλα όλες τις άμυνές μου μπρος, και σκέφτηκα ότι εντάξει, σαν να μου έδωσε κλωτσιά. Δεν ήθελα να σκεφτώ στο συνειδητό επίπεδο ότι παραλίγο να με σκοτώσει. Τώρα μπορώ να το γράψω χωρίς να καταρρεύσω ψυχικά, ότι παραλίγο να ήμουν είδηση “εγκλήματος πάθους- καλό παιδί, ποτέ δεν είχε δώσει δικαιώματα” και το ότι είμαι σήμερα ζωντανή και σας γράφω είναι τύχη? θαύμα? Τώρα μόνο έχω τα εφόδια να το διαχειριστώ.
    Άλλο που με βασάνισε πολύ είναι το ΓΙΑΤΙ. Ένιωθα ότι κοιμόμουν και ξυπνούσα με ένα γιατί κρεμασμένο πάνω από το κεφάλι μου, σαν καταδίκη. Γιατί δεν είδα, γιατί ανέχθηκα, γιατί δεν έφυγα, γιατί δε μίλησα, γιατί δεν του άνοιξα το κεφάλι (το σκέφτηκα κι αυτό ομολογώ). Για καθεμία αυτό το γιατί είναι διαφορετικό. Βοηθάει ο ειδικός να μπει μία τάξη. Για μήνες δεν μπορούσα να με κοιτάω στον καθρέφτη. Τη μία μου φαινόμουν κακόμοιρη, θύμα (αλλά με τη φόρτιση του οίκτου και της απέχθειας για τον αδύναμο πονεμένο εαυτό μου) και την άλλη με κοιτούσα με μίσος γτ σκεφτόμουν ότι εγώ μου τα προκάλεσα όλα αυτά. Όσο έμπαινα ξανά στη ζωή, τόσο πιο μεγάλη ήταν η έκπληξή μου το γιατί έμεινα και απαρνήθηκα όλα αυτά τα ωραία που κάνουν εμάς και την καθημερινή μας ευτυχία, αλλά και τόσο πιο έντονη ήταν η δυσανασχέτησή μου με μένα που μου στέρησα τη ζωή. Άργησα πολύ να μπορέσω να με κοιτάω στον καθρέφτη και να βλέπω εμένα, ούτε σαν θύμα ούτε σαν βασανιστή, αλλά απλά εμένα.
    Εν κατακλείδι, και συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο, κατ’ αρχάς να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη και δεν είσαι μόνη. Ειλικρινά δεν είσαι μόνη. Εδώ μπορείς πάντα να απευθυνθείς και να βρεις πρόθυμα μάτια να σε διαβάσουν, χωρίς καμία επικριτικότητα. Σου συνέβη και μπορεί να συμβεί σε όλες, δυστυχώς. Ακόμα κάτι που με δυσκόλεψε στο να αποδεχτώ αυτό που μου συνέβη (δε λέω ότι ισχύει για σένα): πώς εγώ, μία γιατρός, έξυπνη, μορφωμένη, οικονομικά ανεξάρτητη έπεσα στην παγίδα. Το έλεγα στην ψυχολόγο μου ότι με πνίγει αυτό. Και μου είπε: αυτό τι σχέση έχει, μόνο οι αμόρφωτες οικονομικά εξαρτημένες πέφτουν θύματα? Κι εκεί κατάλαβα τη στερεοτυπική σκέψη μου, καθώς και το ότι δεν μπορώ να μου συγχωρήσω ούτε μισό στραβοπάτημα. Η τέλεια lioness γιατρός έξυπνη μορφωμένη οικονομικά ανεξάρτητη δεν μπορεί να έχει κάνει λάθος επιλογή. Αποκλείεται. Και δεν μπορεί να πονά. Αποκλείεται.
    Αγκάλιασε τον εαυτό σου και πρόσφερέ του τουλάχιστον τη συμπόνοια σου. Πονάς και αυτό είναι εντάξει. Είσαι άνθρωπος και έκανες λάθος. Δε φταις. Η γνώση είναι δύναμη. Σήμερα δεν είσαι ίδια με τότε, και αύριο δε θα είσαι ίδια με σήμερα. Μη φοβάσαι, είμαστε δίπλα σου.
    Όποτε θες, ξαναγράψε, θα χαρώ να σε διαβάσω. : )

    @TER
    Γέλασα πολύ με την α-ταυτότητα! Με τρυφερότητα, γιατί ταυτίστηκα. Άπειρες φορές στη διάρκεια του ταξιδιού μου με βρήκα να κάθομαι στην καρέκλα της ψυχοθεραπείας και να λέω “νιώθω ότι αιωρούμαι”. Άπειρες φορές έχω νιώσει την πλήρη α-ταυτότητα, δεν ξέρω ποια είμαι, τι θέλω, πού πάω. Και άλλες τόσες τόλμησα να πω διστακτικά ότι “μωρέ, ίσως ισορρόπησα επιτέλους”. Αμ δε! Πάντα φεύγει το μικρό πετραδάκι πάνω στο οποίο πατάω και ξεκινάω τη νέα μου αιώρηση, μέχρι να κάτσω σε μια καινούρια θέση και πάλι από την αρχή. Συχνά δυσφορώ βέβαια. Είναι πολύ εκνευριστικό να μην ξέρεις τι είσαι και πού πας, να μη σε χωράει ο τόπος και βασικά, να μη σε χωράει το πετσί σου. Τώρα πια προσπαθώ να το βλέπω θετικά όποτε απογειώνομαι. Είναι και λίγο συναρπαστικό να μην ξέρεις πού θα καταλήξεις! Τώρα το βλέπω συναρπαστικό, γιατί επί μήνες ο τελειομανής εαυτός μου ζητούσε διαπιστευτήρια βεβαιότητας και σιγουριάς. Έχω αμφισβητήσει τα πάντα στη ζωή μου και στον εαυτό μου σ’ αυτό το μεγάλο ταξίδι, είναι σαν παζλ που πετάς όλα τα κομμάτια στο πάτωμα και σιγά σιγά πρέπει να ξαναμπούν στη θέση τους. Κάποιες φορές κουμπώνουν τέλεια και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουν από κει, άλλες ψιλοκουμπώνουν αλλά φεύγουν γτ δεν είναι εκεί η θέση τους, άλλες φορές χρειάζονται πολλές δοκιμές για να δεις πού είναι η θέση του κομματιού, άλλες φορές ένα κομμάτι μπήκε σε λάθος θέση και σ ενοχλεί εδώ και καιρό, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να μπει στη θέση του, και άλλες φορές υπάρχει εκείνο το κομμάτι που σου λείπει και το ψάχνεις, και δεν ταιριάζει κανένα άλλο, κι ενώ είναι τα υπόλοιπα όμορφα βαλμένα κάτι λείπει, και ξαφνικά το βρίσκεις κάτω από το κρεβάτι που είχε παραπέσει και δε φαινόταν, και το βάζεις στη θέση του.

    #61914

    zero-gravity
    Συμμετέχων

    @TER
    Και εγώ θέλω να ξεκινήσω ψυχολόγο μόλις μου το επιτρέψουν τα οικονομικά μου.
    Σε ευχαριστώ πολύ για τις προτάσεις 🙂 Κοίταξα σήμερα το medium και είναι πράγματι καλό 😉
    Αυτή τη περίοδο έχω ξεκινήσει να διαβάζω κάποια βιβλία για τη κακοποίηση και τα όρια στις σχέσεις. Μπορώ να πω οτι βοηθάει.
    Πάντως περιμένω η ψυχοθεραπεία να βγάλει πολλά στην επιφάνεια.
    Αυτό που πιστεύω είναι πως ξεκίνησα αυτή τη σχέση όντας πολύ άπειρη, ήταν η πρώτη μου σχέση, ο τύπος μου άρεσε πολύ εξωτερικά, η ζωή μου γενικά ήταν ζόρικη, κακές σχέσεις εντός της οικογένειας… Για πρώτη φορά βρήκα κάποιον που να μοιάζει να ενδιαφέρεται και να έχουμε αρκετά κοινά βιώματα. Επεσα με τα μούτρα που λένε γιατί οτιδήποτε έμοιαζε καλύτερο απο ότι περνούσα. Εξ αρχής είχα δει σημάδια που δε μου άρεσαν αλλα νομίζω πως ήταν μεγαλύτερη η ανάγκη μου να ¨βγώ λίγο στο κόσμο¨ και να αποκτήσω εμπειρίες και έβαλα τη “σίγαση”.
    Ηθελα να δείξω πίστη για μια φορά στη ζωή μου (γιατί τότε ήμουν πολύ καχύποπτη και απαισιόδοξη) Αλλωστε απο την αρχή ήμουν πολύ ανοιχτή μαζί του. Πίστευα πως δεν θα το εκμεταλευόταν με το να τον ενημερώσω για τις ιδιαιτερότητες μου και εκείνος έμοιαζε να τα αποδέχεται όλα άνευ όρων.
    Βέβαια πολύ σύντομα άρχισαν τα πισωγυρίσματα τα ήξεις αφήξεις… και τελικά δεν ήμουν ακριβώς αυτό που ήθελε αλλα αν προσπαθούσα θα το εκτιμούσε πολύ… Και κάπως έτσι αρχίσαμε να παίζουμε το παιχνίδι με το καρότο. Απόσυρση.Silent treatment μέχρι να υποχωρήσω. Μία κρύο, μία ζέστη… Απο την πίεση να σου μια περίοδος “χάριτος”(έτσι το αποκαλώ πλέον) για να αρχίσει ξανά να περνά υποδόρια το μήνυμα πως “δεν είσαι αρκετά καλή”.”Είσαι η εξαίρεση οπου βγάζει το κακό μου εαυτό στην επιφάνεια.”

    @lioness
    Νομίζω δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα αυτά που αναφέρεις. Ταιριάζει πάρα πολύ με αυτό που βίωσα. Υποτίθεται πως είχα την εικόνα του ατόμου που δε μπορεί να το κάνει κανείς εύκολα κουμάντο και όταν συνέβη ότι συνέβη ακριβώς αυτό ενέτεινε τη μοναξιά μου γιατί τα κοντινά μου άτομα ενιωθαν απο ότι κατάλαβα προδωμένα απο την ασυνέπεια χαρακτήρα που έδειξα.
    Οτι και να μου έλεγαν ενώ αναγνώριζα πως είχαν δίκιο δε μπορούσα να τερματίσω τη σχέση. Προσπαθούσα να επανορθώσω την εικόνα του εαυτού μου εντός της σχέσης ενώ πρακτικά φαινόταν αδύνατο. Μόνο χειρότερα γινόταν.
    Το συγκεκριμένο άτομο δε μπορούσε-ή μάλλον πιο σωστά- ήταν απρόθυμο να μου δώσει οτιδήποτε. Αισθανόμουν μια εχθρότητα απο μέρους του, σα να με μισούσε. Η θεωρία μου είναι πως για κάποιο λόγο με είχε επιβάλλει στον εαυτό του ενώ πραγματικά δεν με ήθελε. Ισως απο δική του ανασφάλεια και φόβο να μείνει για λίγο μόνος και να μπει ξανά στο παιχνίδι του φλέρτ. Βέβαια όποτε του άνοιγα το θέμα επέμενε πως είναι όλα στο μυαλό μου. Πως αυτό που έχουμε είναι πολύ ιδιαίτερο αλλα δεν χαλαρώνω ποτέ για να το συνειδητοποιήσω. (Πράγμα που δεν ήταν εύκολο γιατί κάθε λίγο έθετε και άλλη μια δοκιμασία που φυσικά έπρεπε να τη περάσω μόνη μου όχι μαζί- για να τον φτάσω. Για πολύ καιρό η σχέση μας αποροφούσε όλη μου την ενέργεια. ‘Ηταν δουλειά πλήρους απασχόλησης. Οταν εξαντλήθηκα και άρχισα να κοιτάζω τον εαυτό μου και να λειτουργώ πιο αυτόνομα άρχισε να εξοργίζεται.
    Οταν διαφωνούσαμε σε λεκτικό επίπεδο επειδή είχε δυσκολία να αρθρώσει επιχειρήματα είχε βίαια ξεσπάσματα που σκοπό είχαν να με τρομοκρατήσουν. Αυτό το παραδέχτηκε και ο ίδιος στη συνέχεια. Δεν μπορούσε να έχει ισοτιμη σχέση μαζί μου. Κάθε απόπειρα μου να διεκδικήσω ανθρώπινη συμπεριφορά την εκλάμβανε ως επιβολή. Θεωρούσε πως επειδή εκείνος είχε κάποιο μειονέκτιμα όσον αφορά την έκφραση εγώ θα έπρεπε πάντα να υποχωρώ. Το αστείο είναι πως θεωρώ πως όλο το διάστημα που είμασταν μαζί αυτό ακριβώς έκανα! Προσεχα πολύ να μην κάνω κατάχρηση των δυνατοτήτων μου. Προτίμησα να ακούω εκείνον αντί τα ένστικτα μου.
    Ελπίζω όλες αυτές οι λεπτομέρειες να μην είναι εξαντλητικές.

    Εκτιμώ πολύ όλες αυτές τις ιστορίες που μοιραζόσαστε και ευχαριστώ για όλη τη καλή διάθεση που υπάρχει στη κοινότητα. Χαίρομαι πολύ που κάνατε το επόμενο βήμα και όλα μοιάζουν καλύτερα τώρα. 🙂
    Το πιο δύσκολο πράγμα είναι το πρώτο βήμα.
    ‘Οσον αφορά εμένα αν και επαλυθεύτηκε ένας απο τους μεγαλύτερους φόβους μου συνειδητοποίησα πως τελικά δεν διαλύθηκα όπως φοβόμουν οτι θα συμβεί.
    Οταν χώρισα με τον συγκεκριμένο πήγα σε ψυχολόγο πάνω στη κρίση. Αυτό που σχολίασε ήταν θυμάμαι πως ακόμα και ο τρόπος που με χώρησε ήταν μια πράξη βίας.
    Αυτό που ξέρω πως χρειάζεται να δουλέψω πολύ είναι να φτάσω στο σημείο να αντιληφθώ και συναισθηματικά-όχι μόνο εγκεφαλικά οτι η βία που βίωσα ήταν κάτι το απαράδεκτο. Οπως και οτι δεν αποτελώ εξαίρεση. Αυτό που θα συμβούλευα μια φίλη μου είναι αυτό που θα έπρεπε να κάνω και εγώ εξ’αρχής.

    #61928

    lioness
    Συμμετέχων

    Καθόλου εξαντλητικά δεν είναι αυτά που μας γράφεις. Γράφε μας για να τα βλέπεις στην οθόνη, μίλα σε ανθρώπους που εμπιστεύεσαι για να τα ακούς, βάλτα σε λέξεις, βγάλτα από το κεφάλι σου και φανέρωσέ τα στο φως. Εγώ έκρυβα και έκρυβα και έκρυβα, και ξέρεις, αυτές οι σχέσεις εκεί βασίζονται: στον φόβο και τη σιωπή. Τη σιωπή κυρίως. Να μην ξέρει κανείς, να είναι όλα κάτω από την επιφάνεια. Είναι ο φόβος που έχει επιβληθεί από τον θύτη, αλλά και η ντροπή του θύματος, ώστε η φρίκη μίας τέτοιας σχέσης να φανερώνεται πίσω από κλειστές πόρτες. Ο εχθρός αυτών των σχέσεων είναι οι καθρέφτες. Καθρέφτες είναι οι φίλοι μας, η οικογένειά μας (όποιον έχει επιλέξει ο καθένας να ονομάζει οικογένεια) και ο ίδιος μας ο εαυτός στους υπόλοιπους ρόλους της ζωής μας. Ένα γερό και δεμένο υποστηρικτικό περιβάλλον δηλαδή, με μία γερή δόση αυτογνωσίας. Αντανακλάσεις της πραγματικότητας. Εγώ δεν τις είχα. Η μόνη επιβεβαίωση ή μη της πραγματικότητάς μου ήταν αυτός ο ημίτρελος. Έφαγα πολύ gaslighting. Τώρα, με το λογικό μου το μυαλό, κατανοώ ό,τι παίχτηκε ακριβώς. Έχω ξαναγράψει ότι είχα καταλήξει να νομίζω ότι τρελάθηκα, να μην έχω εμπιστοσύνη στις αισθήσεις μου. Θυμάμαι τώρα όπως σου γράφω ότι τον ρώταγα συχνά πυκνά για να επιβεβαιώσω πράγματα που έβλεπα ή άκουγα, γιατί δε μου είχα εμπιστοσύνη.
    Κάποια στιγμή, αφού χώρισα και άρχισα ψυχοθεραπεία, κατάφερα να βάλω το κουβάρι μου σε μια σειρά με λέξεις και προτάσεις που έβγαζαν νόημα, και το έστειλα εδώ σε προσωπική ιστορία. Πολύ συχνά ανατρέχω σε αυτό το κείμενο, για να μου υπενθυμίζω την πορεία μίας τέτοιας σχέσης, από πού ξεκινάει και πού καταλήγει. Να μην ξεχνώ ποτέ. Και να μου θυμίζω ότι βρήκα την άκρη και κατάφερα να βγω από κει μέσα.
    Μην αμφισβητήσεις ποτέ μα ποτέ τον εαυτό σου. Σε τέτοιες καταστάσεις βάζουμε στη σίγαση το ένστικτό μας, γιατί αλλιώς θα τρελαθούμε. Πολλές φορές επίσης νόμιζα ότι υπερέβαλα. Ότι δεν είπε κάτι παράλογο, ότι δεν ήταν κάπως ο τόνος της φωνής του, ότι δεν εννοούσε αυτό, με είχε πείσει ότι εγώ έχω μονίμως λάθος. Είχα καταλήξει να θεωρώ σχεδόν λογικό το silent treatment για βδομάδες στο ίδιο σπίτι, την άρνηση σεξ επί μήνες, το ύψωμα φωνής σε κλάσματα δευτερολέπτου να μην ξέρω από πού μου ήρθε, χώρια και τη σωματική κακοποίηση που ήρθε μετά. Και πολλά άλλα, που και μέσα από δω συνειδητοποίησα ότι ήταν και αυτά στο πλαίσιο της κακοποίησης και του ελέγχου (να μου πιάνει το στήθος πχ όλη την ώρα ενώ δεν ήθελα, να μου χτυπάει τον πισινό ενώ πέρναγα κλπ κλπ). Δεν είχα καμία μα καμία υπόσταση ανθρώπινη. Ήμουν αντικείμενο. Ήμουν σε μία μόνιμη κατάσταση ψυχικού και σωματικού στρες.
    Μην αμφισβητείς ποτέ αυτά που είδες, ένιωσες, σκέφτηκες, σε έκανε να νιώσεις. Εμείς σε πιστεύουμε : )

    Πρώτη μου μεγάλη σχέση κι εμένα, στα 22 περίπου. Κι εγώ είχα δύσκολη οικογενειακή κατάσταση. Με έλουσε με “αγάπη” και προσοχή και τρυφερότητα από την πρώτη εβδομάδα που τραβιόμασταν. Του απίθωσα το φορτίο της ψυχής μου γιατί το είχα ανάγκη, είχα ανάγκη να αγαπηθώ, είχα ανάγκη να τα πω, είχα ανάγκη να είμαι το κέντρο του κόσμου για κάποιον, είχα ανάγκη την προσοχή, είχα ανάγκη να έχω ένα σημείο αναφοράς για πρώτη φορά στη ζωή μου, μετά από μία παιδική ηλικία και εφηβεία στο χάος. Τον εμπιστεύτηκα ότι δε θα τα χρησιμοποιήσει ποτέ εναντίον μου, ήμουν λιγάκι αφελής και άπειρη, υπέθετα ότι επειδή εγώ δεν κάνω κάτι, το ίδιο ισχύει και για τους άλλους στην ενήλικη ζωή. Η απότομη προσγείωση άρχισε πολύ σύντομα, αλλά παρόλ’ αυτά, έκλεισα υποσυνείδητα τα μάτια, για λόγους που δεν είναι της παρούσης και που δεν έχω ακόμα πλήρως αποσαφηνίσει.
    Τέλος, μη σε απασχολεί τι ένιωσαν τα κοντινά σου άτομα, αν ένιωσαν πληγωμένα από “ασυνέπεια χαρακτήρα” και δεν ξέρω τι άλλο. Κάνε focus σε σένα για μια φορά- εσύ είσαι το κέντρο αναφοράς σου, είσαι το κέντρο του σύμπαντός σου. Δες τον πόνο σου, όταν είσαι έτοιμη και αγκάλιασε τον εαυτό σου. Αν χρωστούσες κάτι σε κάποιον, αυτός ήταν ο εαυτός σου και μόνο αυτός.

    Είμαι σίγουρη ότι θα κάνεις το επόμενο βήμα όταν είσαι έτοιμη. Ήδη σκαλίζεις λίγο λίγο τις πληγές σου με τα βιβλία, με σκοπό να βάλεις μία τάξη. Είμαι περήφανη για σένα, γιατί δεν είναι εύκολο, ούτε δεδομένο. Ξέρω πόσο δύσκολο μπορεί να γίνει, αφόρητα επώδυνο, σε σημείο να σε πονάει το πετσί σου και να θες να το βγάλεις. Αλλά τελικά, αξίζει κάθε μέρα που ξυπνάς μακρυά από κει, κάθε μέρα που είσαι λίγο σοφότερη, κάθε μέρα που μεγαλώνουν τα κλαδιά σου και ανθίζεις : )
    Γράψε όποτε θες, θα είμαστε εδώ να σε διαβάσουμε. Μοίρασέ μας το βάρος, σε μας και σε ανθρώπους που εμπιστεύεσαι, μπορούμε να το κρατήσουμε, είμαστε πολλές, ενώ εσύ είσαι μία. Με μοιρασμένο το βάρος, θα πάρεις ανάσα.

    Μια αγκαλιά και μπόλικη αγάπη : )

    #61979

    TER
    Συμμετέχων

    (Σας ελαφραίνω λίγο την ατμόσφαιρα)

    Φίλες φίλες ΑΛΛΑ σας νικάω: silent treatment μήνες, σεξ έχω να κάνω από το …(τύμπανα) 2016. Επίσης δε με έλουσε με αγάπη!!!

    Στα σοβαρά τώρα: κάπου στο βάθος-βάθος του άλλοτε κοφτερού μυαλού μου, φύτρωσε η σκέψη ότι κάτι δεν πάει καλά. Αφορμή στάθηκε μία ταινία, την οποία ποτέ δεν ολοκλήρωσα και δεν αντέχω να την ξαναδώ: «νύχτες με τον εχθρό μου». Σταμάτησα μάλιστα στη σκηνή του μπάνιου με τις πετσέτες.

    Εις άλλα οικογενειακά, να αναφέρω και εγώ την διεκπεραιωτική στάση των γονιών μου -συναίσθημα μηδέν-, την απαξιωτική απόρριψή μου -ακόμα δεν ταιριάζω με κανέναν στην οικογένεια-, αυτό το γονεϊκό «τς τς τς» αν ήσουν λίγο ψηλότερη, λίγο ξανθότερη, λίγο αδυνατότερη, λίγο εξυπνότερη κλπ, οπότε η μηδαμινοαπειροελάχιστη προσοχή κάθε τρίτου ήταν το τυράκι της παγίδας. Bonus το αίσθημα καλού Σαμαρείτη και voila!

    zero-gravity Οι λεπτομέρειες δεν είναι εξοντωτικές- φαντάσου ότι αυτές αποτελούσαν κάποτε όλη σου τη ζωή.

    Αν σε βοηθάει η καταγραφή των γεγονότων, κάντο.

    lioness σε θαυμάζω!!! (γράφεις και τόσο όμορφα, τόσο περιεκτικά)

    #61991

    zero-gravity
    Συμμετέχων

    Πραγματικά σας ευχαριστώ όλες πολύ για τη κατανόηση και τα καλά λόγια 🙂
    Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ στο αμπα έχω συναντήσει το καλύτερο κόσμο.
    lioness σε αυτό που είπες με τους καθρέπτες πόσο δίκιο έχεις…
    Ένα από τα πράγματα που έκανε ο συγκεκριμένος ήταν να αποκοπεί από όλους τους κοινούς μας φίλους- ήταν φίλος του αδερφού μου- σχεδόν απο την αρχή της σχέσης μας δεν ήθελε κανέναν, ζήλευε αν μοίραζα το χρόνο μου και με άλλα άτομα. Στο τέλος ξέκοψε και τον αδερφό μου. Το αστείο ήταν πως γι αυτό κατηγορούσε πάλι εμένα ενώ εγώ ήθελα πολύ να βγαίνουμε και με άλλα άτομα. Τους δικούς μας ανθρώπους, τους φίλους μας. Φοβόταν πως τους βάζω λόγια ενώ εγώ έλεγα σε όλους τα καλύτερα λόγια για εκείνον (ίσως και η μητέρα μου έτσι να τον ¨ερωτεύθηκε”). Ίσα-ίσα που με την απομόνωση ξεκίνησε η ρουτίνα και άρχισα να πνίγομαι. Συνεχώς έθετε το δίλημμα ή εγώ ή όλοι οι υπόλοιποι. Στο τέλος κατέληξα να βγαίνω από μόνη μου γιατί δεν το κούναγε από το σπίτι άρχισα κάποιες δραστηριότητες. Γκρίνιαζε για το χρόνο που στερούσα από τους δυο μας. (Όλως περιέργως τον έπιανε η διάθεση να βρεθούμε όποτε είχα κάτι προγραμματισμένο. Μου ζητούσε να το ακυρώσω και μετά θύμωνε αν δεν το έκανα).
    Στο τέλος η μόνη του επαφή εκτός από εμένα ήταν ένας παιδί που γνώρισε στο στρατό που ήταν μπλεγμένος με τη χρυσή αυγή (υπέρ της οπλοφορίας “anti-vegan και “antifeminazi” όπως έλεγε.) Μια τρικυμία εν κρανίω. Αφού βγήκαμε δυο φορές εκεί είπα όντως πως δεν θέλω επαφές και το θεώρησε επιβεβαίωση πως θέλω να τον απομακρύνω από τους δικούς του.
    Η σχέση μας περιοριζόταν στους τέσσερις τοίχους. Εκτός σπιτιού μέχρι και το χέρι με δυσκολία θα μου το κρατούσε. Εντός του σπιτιού ήταν ακριβώς το αντίθετο.

    TER Αυτό με την οικογένεια οπού κοιτάνε τι λείπει και όχι τι έχεις το έχω ζήσει πολύ στο πετσί μου. Να λες πως ο άλλος σήκωσε χέρι-και όχι μόνο- και η κουβέντα να εκτρέπεται στο “μα καλά κι εσύ αν πρόσεχες λίγο παραπάνω την εμφάνιση σου θα σε σεβόταν περισσότερο”. Γιατί ως γνωστόν οι γυναίκες πρέπει να τον κερδίζουμε τον βασικό ανθρώπινο σεβασμό… ‘Η πχ ψωνίζεις ρούχα -Ωραία τώρα να πάρεις και ένα ωραίο σουτιέν. Φτιάχνεις τα μαλλιά σου “Τώρα να πάρει σειρά και το δέρμα σου”. Πλέον σε τέτοιες περιπτώσεις απαντώ “Θα πρέπει να με θεωρείς πολύ χάλια για να μου κάνεις τόσες συστάσεις” και κάπως το κόβουν. Αν αρχίζει να παίζει η κασσέτα για την αυτοβελτίωση απαντάω πως υπάρχουν άπειρα περιθώρια βελτίωσης αλλά δε σκοπεύω να εξαντλήσω όλο το χρόνο της ζωής μου στο πως θα δείχνω “καλύτερη”. Μπράβο σε αυτές που το κάνουν αλλά εμένα μου δημιουργεί άγχος και μου κάνει περισσότερη ζημιά παρά όφελος. Στη τελική ας υπάρχει και μια “άσχημη” σ’αυτό το κόσμο.
    Αυτά τα ολίγα.
    Επίσης να ευχαριστήσω που μοιράζεστε τη σοφία σας μαζί μου 🙂
    Ελπίζω στο σύντομο μέλλον να έχω κάτι πιο θετικό να συνεισφέρω.

    #63109

    varaw_myges
    Συμμετέχων

    Νομίζω είμαι σε μια τέτοια σχέση.. Γιατί το κάνει κάποιος αυτό? έλλειψη αγάπης? μπορεί να αλλάξει με το διάλογο?

    #63193

    TER
    Συμμετέχων

    Γεια σου varaw_myges!
    Ρωτάς γιατί κάποιος γίνεται κακοποιητικός ή γιατί κάποιος παραμένει σε τέτοια σχέση;

    Οι άνθρωποι που κακοποιούν μπορεί να εμπίπτουν σε διαταραχές προσωπικότητας ή να υπήρξαν θύματα κακοποίησης ή να μην είχαν πρότυπα σχέσεων ή να είναι ανασφαλείς ή εξαρτημένες προσωπικότητες ή να έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση ή φόβο εγκατάλειψης. Η αναγνώριση της αιτίας είναι εργασία, αμοιβόμενη, επαγγελματική και χρονοβόρα υπό την απαραίτητη προϋπόθεση της συνεργασίας του ασθενούς. Ο διάλογος δεν προσφέρει τίποτα απολύτως γιατί στη διαπροσωπική συντροφική σχέση, ο σύντροφος/θύμα είναι το αντικείμενο και η προέκταση του εαυτού του θύτη. Καμμία αγάπη εξωτερική δεν αλλάζει την αυτόματη, παγιωμένη διεργασία της κακοποίησης.
    Αν διαβάσεις πολλές ιστορίες μας θα δεις ότι το μόνο μοτίβο είναι η αποποίηση της ευθύνης -έως παραλογισμού· (μπορεί να φτάσεις στο προπατορικό αμάρτημα της Εύας)

    Βρέήθηκα ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου κάνουμε το θανάσιμο λάθος: όταν εμφανίστηκε η άσχημη όψη, είπα ότι δεν είναι αυτό το αληθινό του πρόσωπο. Και έπεισα τον εαυτό μου ότι αν τον ικανοποιούσα με τη συμπεριφορά μου, με την αγάπη μου, με το διάλογο, θα ξαναβρίσκαμε την παλιά ηρεμία. Αντί να τον διαολοστείλω, μπήκα στο τριπάκι να τον πείσω ότι δεν ήμουν τόσο άχρηστη, γκρινιάρα, υστερική (συμπληρώστε ελεύθερα), ότι αξίζω να με αγαπήσει.

    Αν ακούς, συνέχεια, μέσα στο κεφάλι σου, τη φράση «δεν μπορεί να είναι τόσο κακός, μήπως έκανα κάτι λάθος;», ήρθε η ώρα να φύγεις.

    Είμαστε εδώ να σε αγκαλιάσουμε.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 21 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.