Τοποθέτηση ετικέτας: , ,

Αυτό το θέμα περιέχει 18 απαντήσεις, έχει 9 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Ανώνυμος 2 εβδομάδες, 2 μέρες πριν.

Επισκόπηση 5 δημοσιεύσεων - 16 έως 20 (από 20 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #45803

    Μπουρμπουλήθρα
    Συμμετέχων

    Εγώ γέννησα χωρίς επισκληρίδιο. Ο τοκετός μου κράτησε 9 ώρες και μόνο προς το πολύ τέλος ο πόνος ήταν πολύς, σαν έντονος πόνος περιόδου. Πιο σωστά, θα έλεγα ότι δεν είναι η ένταση του πόνου που ενοχλεί αλλά η συχνότητα. Στο τέλος οι συσπάσεις είναι πολύ κοντά η μία με την άλλη και για αυτό νιώθεις περισσότερη δυσφορία.

    #46983

    TER
    Συμμετέχων

    Γεια και πάλι
    Να δηλώσω εξαρχής ότι είμαι κατά του πόνου. Έκανα μαθήματα ανώδυνου αλλά το ωδινομετρο άλλα έλεγε κι εγώ άλλα ένιωθα. ΕΓΩ θα περιέγραφα τον πόνο ως εξοντωτικό (παραμιλούσα από νωρίς για σύννεφα;;). Η επισκληρίδιος ήταν θαυμάσια εμπειρία και στήνω άγαλμα στους Waldo B. Edwards, James L. Southworth και Robert A. Hingson. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι δεν αντιλαμβάνονται όλα τα σώματα τον πόνο ίδια.

    #47134

    Velay
    Συμμετέχων

    Σας ευχαριστώ όλες για τις απαντήσεις. Είναι πολύ περίεργο, όντως ο καθένας το περιγράφει διαφορετικά. Μου φαίνεται στο τέλος θα το ρίξω κορώνα επισκληρίδιο, γράμματα φυσική.

    #48032

    Ανώνυμος

    Η σύζυγός μου ήθελε να γεννήσει με φυσικό τρόπο. Ούτε καν φυσιολογικό δηλαδή. Σε περίπτωση που κάποιος δε γνωρίζει, στην πρώτη περίπτωση η γέννα πραγματοποιείται χωρίς φάρμακα, ενώ στη δεύτερη μπορεί να γίνει εισαγωγή φαρμάκου (π.χ. να γίνει επισκληρίδιος). Οπότε ήταν αρνητική στη χρήση επισκληριδίου. Ωστόσο, ήταν τέτοιοι οι πόνοι που όσο κι αν προσπάθησε να τους υπομείνει, κάποια στιγμή δεν άντεξε. Η επισκληρίδιος βοήθησε πολύ στο να χαλαρώσει και να προχωρήσει πιο ομαλά η διαδικασία του τοκετού.

    Εγώ ήμουν μαζί της όλη μέρα. Όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει, μπήκα μαζί της στην αίθουσα εξωθήσεων. Καθόμουν σε μια γωνία από πίσω, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να βλέπω ό,τι βλέπουν οι γιατροί. Αν θέλεις και εσύ και ο σύζυγός σου να είναι μέσα εκείνη την ώρα, να ξέρετε και οι δύο ότι η εμπειρία είναι μοναδική. Θα ήθελα πολύ να την ξαναζήσω κάποια στιγμή.

    Όσον αφορά τον ύπνο, είμαι υπέρ της συγκοίμησης διότι θεωρώ πως καλύπτει συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού. Πιστεύω πως από μόνο του θα δείξει με κάποιο τρόπο ότι είναι έτοιμο να πάει στο δωμάτιό του. Αυτό το κρίνω και από το πώς μεγάλωσα εγώ.

    #48306

    margkw
    Συμμετέχων

    Γεια σου Velay και με το καλό! Τι ωραίες απαντήσεις έχουν δώσει όλοι!
    Εγώ έχω ένα κοριτσάκι 5 μηνών.Την κοιμίζω ακόμα στο λίκνο, δίπλα στο κρεβάτι μας.Εκεί ξεκινά τον ύπνο της. Γύρω στις 6-7 το πρωί , αν ξυπνήσει για να φάει, την παίρνω στο κρεβάτι μας και την θηλάζω σε ξαπλωτή στάση μιας και είμαι νυσταλέα ακόμη, ενώ εκείνη κοντεύει να ξυπνήσει..Ετσι στην αγκαλιά μου κοιμάται κι εκείνη με το που θα φάει και κερδίζουμε κανα 2ωρακι ύπνου ακόμα.
    Το πιο σημαντικό για μένα σε ό,τι έχει να κάνει με τον υπνο, είναι η ρουτίνα..Πριν ξεκινήσω να ακολουθώ μια συγκεκριμένη ρουτίνα ύπνου για τη μικρή (μπανιο, μασαζακι, θηλασμος, νανουρισμα) δεν κοιμόταν πριν τις 12. Με επιμονή και στηριξη καιαπό τον άντρα μου εχουμε καταφέρει να ξεκινάμε τις διαδικασίες στις 8 και να κοιμάται ως τις 9..Και το μωράκι ξεκουράζεται και εμείς κερδίζουμε λίγο ποιοτικό χρόνο οι δυο μας.
    Όσο για τους πόνους δεν εχω να σου πω τίποτα.Με πρόκληση μπήκα, δεν πόνεσα ποτέ και έκανα καισαρική. 🙂
    Με το καλό να δεχτείς το μωρούλι σου

Επισκόπηση 5 δημοσιεύσεων - 16 έως 20 (από 20 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.