Τοποθέτηση ετικέτας: , ,

Αυτό το θέμα περιέχει 20 απαντήσεις, έχει 11 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Ferenikei 3 μήνες, 3 εβδομάδες πριν.

Επισκόπηση 6 δημοσιεύσεων - 16 έως 21 (από 21 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #45803

    Μπουρμπουλήθρα
    Συμμετέχων

    Εγώ γέννησα χωρίς επισκληρίδιο. Ο τοκετός μου κράτησε 9 ώρες και μόνο προς το πολύ τέλος ο πόνος ήταν πολύς, σαν έντονος πόνος περιόδου. Πιο σωστά, θα έλεγα ότι δεν είναι η ένταση του πόνου που ενοχλεί αλλά η συχνότητα. Στο τέλος οι συσπάσεις είναι πολύ κοντά η μία με την άλλη και για αυτό νιώθεις περισσότερη δυσφορία.

    #46983

    TER
    Συμμετέχων

    Γεια και πάλι
    Να δηλώσω εξαρχής ότι είμαι κατά του πόνου. Έκανα μαθήματα ανώδυνου αλλά το ωδινομετρο άλλα έλεγε κι εγώ άλλα ένιωθα. ΕΓΩ θα περιέγραφα τον πόνο ως εξοντωτικό (παραμιλούσα από νωρίς για σύννεφα;;). Η επισκληρίδιος ήταν θαυμάσια εμπειρία και στήνω άγαλμα στους Waldo B. Edwards, James L. Southworth και Robert A. Hingson. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι δεν αντιλαμβάνονται όλα τα σώματα τον πόνο ίδια.

    #47134

    Velay
    Συμμετέχων

    Σας ευχαριστώ όλες για τις απαντήσεις. Είναι πολύ περίεργο, όντως ο καθένας το περιγράφει διαφορετικά. Μου φαίνεται στο τέλος θα το ρίξω κορώνα επισκληρίδιο, γράμματα φυσική.

    #48032

    Ανώνυμος

    Η σύζυγός μου ήθελε να γεννήσει με φυσικό τρόπο. Ούτε καν φυσιολογικό δηλαδή. Σε περίπτωση που κάποιος δε γνωρίζει, στην πρώτη περίπτωση η γέννα πραγματοποιείται χωρίς φάρμακα, ενώ στη δεύτερη μπορεί να γίνει εισαγωγή φαρμάκου (π.χ. να γίνει επισκληρίδιος). Οπότε ήταν αρνητική στη χρήση επισκληριδίου. Ωστόσο, ήταν τέτοιοι οι πόνοι που όσο κι αν προσπάθησε να τους υπομείνει, κάποια στιγμή δεν άντεξε. Η επισκληρίδιος βοήθησε πολύ στο να χαλαρώσει και να προχωρήσει πιο ομαλά η διαδικασία του τοκετού.

    Εγώ ήμουν μαζί της όλη μέρα. Όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει, μπήκα μαζί της στην αίθουσα εξωθήσεων. Καθόμουν σε μια γωνία από πίσω, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να βλέπω ό,τι βλέπουν οι γιατροί. Αν θέλεις και εσύ και ο σύζυγός σου να είναι μέσα εκείνη την ώρα, να ξέρετε και οι δύο ότι η εμπειρία είναι μοναδική. Θα ήθελα πολύ να την ξαναζήσω κάποια στιγμή.

    Όσον αφορά τον ύπνο, είμαι υπέρ της συγκοίμησης διότι θεωρώ πως καλύπτει συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού. Πιστεύω πως από μόνο του θα δείξει με κάποιο τρόπο ότι είναι έτοιμο να πάει στο δωμάτιό του. Αυτό το κρίνω και από το πώς μεγάλωσα εγώ.

    #48306

    margkw
    Συμμετέχων

    Γεια σου Velay και με το καλό! Τι ωραίες απαντήσεις έχουν δώσει όλοι!
    Εγώ έχω ένα κοριτσάκι 5 μηνών.Την κοιμίζω ακόμα στο λίκνο, δίπλα στο κρεβάτι μας.Εκεί ξεκινά τον ύπνο της. Γύρω στις 6-7 το πρωί , αν ξυπνήσει για να φάει, την παίρνω στο κρεβάτι μας και την θηλάζω σε ξαπλωτή στάση μιας και είμαι νυσταλέα ακόμη, ενώ εκείνη κοντεύει να ξυπνήσει..Ετσι στην αγκαλιά μου κοιμάται κι εκείνη με το που θα φάει και κερδίζουμε κανα 2ωρακι ύπνου ακόμα.
    Το πιο σημαντικό για μένα σε ό,τι έχει να κάνει με τον υπνο, είναι η ρουτίνα..Πριν ξεκινήσω να ακολουθώ μια συγκεκριμένη ρουτίνα ύπνου για τη μικρή (μπανιο, μασαζακι, θηλασμος, νανουρισμα) δεν κοιμόταν πριν τις 12. Με επιμονή και στηριξη καιαπό τον άντρα μου εχουμε καταφέρει να ξεκινάμε τις διαδικασίες στις 8 και να κοιμάται ως τις 9..Και το μωράκι ξεκουράζεται και εμείς κερδίζουμε λίγο ποιοτικό χρόνο οι δυο μας.
    Όσο για τους πόνους δεν εχω να σου πω τίποτα.Με πρόκληση μπήκα, δεν πόνεσα ποτέ και έκανα καισαρική. 🙂
    Με το καλό να δεχτείς το μωρούλι σου

    #51920

    Ferenikei
    Συμμετέχων

    Καλημέρα και με το καλό.
    Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τις προλαλησασες. Όχι συγκοιμηση στο ίδιο κρεββάτι, όπου και να ρωτήσεις θα βρεις ότι κατηγορείται ως Νο 1 αιτια για ΣΑΒΘ.
    Αν έχεις αρκετά μεγάλη κρεβατοκάμαρα μπορείς να βάλεις δίπλα στο κρεββάτι σας την κούνια/ λίκνο και να έχεις με ενα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και το έχεις δίπλα και είναι ασφαλές. Εγώ θα έτρεμα μην το πλακωσω στον ύπνο μου.
    Βέβαια το παίρνω στο διπλό να το ταΐσω μέσα στη νύχτα και πολλές φορές αποικοιμιεται στην αγκαλιά μετά, κατά τη διαδικασία ρεψιματος, αλλά πάντα επιστρέφει στην κούνια του. Ή μπορεί να το πάρουμε λίγο ανάμεσά μας τα πρωινά αν είναι ανησυχούλης, αλλά πάντα είμαστε ήδη ξύπνιοι.
    Και ναι, έχει τύχει να κλαίει ασταμάτητα από νωρίς το βράδυ μέχρι τις πέντε το πρωΐ από κολικούς. Οπως και κάποιες φορές κοιμάται σερί πενταωρο μέσα στη νύχτα.
    Για φυσιολογικό τοκετό δεν έχω να πω πολλά, αν δεν έκανα καισαρική δε θα ζούσε τώρα. Αλλά οι πόνοι μετά την καισαρική για κάποιες είναι αμελητέοι, εγώ ήθελα να πεθάνω τις πρώτες 48 ώρες. Δεν υπάρχει πονομετρο και δεν πονάνε όλες το ίδιο.
    ΜΗΝ μπείτε στο τριπακι του ντε και καλά θηλασμού. Η προτεραιότητα είναι να τρώει το παιδί και να είναι και η μαμά καλά. Αν πετύχει ο θηλασμός έχει καλώς, αν δεν πετύχει μην έχεις ενοχές και μη ζοριζεις ούτε το μωρό ούτε τη μαμά. Το παιδί δεν το κάνουμε για να ζήσει και να μεγαλώσει καλά;
    Βρες παιδίατρο πριν γεννηθεί. Θα θέλει να το δει λίγες μέρες μετά την γέννα. Καλό ειναι να έχει viber.
    Αφουγκρασου τις ανάγκες του μωρού. Το τρίωρο ας πούμε που λένε για τάισμα είναι guideline όχι νόμος. Δεν είναι ρομπότ προγραμματισμένο να πεινάει ανά τρίωρο. Και δεν κλαίει πάντα επειδή πεινάει, μπορεί να πονάει, να ζεσταίνεται, να κρυώνει. Τον πρώτο καιρό μαντευεις, δεν έχει εγχειρίδιο.Θέλει αγάπη και υπομονή και από τους δυο.
    Με το καλό να σας έρθει το αστεράκι

Επισκόπηση 6 δημοσιεύσεων - 16 έως 21 (από 21 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.