Τοποθέτηση ετικέτας: 

Αυτό το θέμα περιέχει 21 απαντήσεις, έχει 14 φωνές, και ανανεώθηκε τελευταία από  Αιλουροειδέστατο 1 μήνας, 2 εβδομάδες πριν.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 23 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #64402

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    Έχω πολύ καιρό να γράψω και δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Εχει βιώσει κανείς burn out λόγω της δουλειάς του; Βγαίνω από μια χρονιά απίστευτα δύσκολη, ακόμα τα “τραύματα” είναι ανοιχτά και δεν ξέρω πότε θα ξαναβρώ τον εαυτό μου. Θα ήθελα πολύ να συζητησω και με άλλους που (δυστυχώς) εχουν ίδιες εμπειρίες.

    #64560

    kissed by fire
    Συμμετέχων

    Φουστα μου, αγωνιστικους χαιρετισμους!
    Δε ξέρω σε τι εργασιακο καθεστός είσαι. Εγω πριν 1 χρονο περιπου έφτασα στο αμην όταν εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα. Το ανύπαρκτο κλίμα συνεργασίας, η συνεχής αμφισβήτιση της ομάδας από τους ανώτερους, η ανασφάλεια για το αν θα παραταθεί η συνεργασία μας ή όχι, οι συνεχεις αξιολογήσεις, οι παράλογες απαιτήσεις σχετικά με το φόρτο εργασίας και η εμπλοκή άσχετων στο κομμάτι της δουλειάς μου με έκαναν να είμαι συνέχεια με νεύρα τα οποία μετέφερα στο σπίτι, να ξεσπάω στο φαί, να νιώθω απίστευτη κούραση ενω έκανα δουλειά γραφείου, να μην έχω όρεξη να ασχοληθώ με τίποτα άλλο μετα τη δουλεια ενω ενα αυτοάνοσο που έχω είχε πολύ άσχημη έξαρση. Η λύση για εμενα ήταν να θέσω ως στόχο τη μεθοδευμένη μετάβαση μου σε άλλο περιβάλλον εργασίας. Αρχισα να ψάχνω αλλού δουλειά αφού πρώτα είδα οτι τα πράγματα δεν αλλάζουν παρα τις σχετικές αναφορές στον προιστάμενο-που όμως ήταν ανίκανος να διαχειριστεί την ομάδα του. το να θέσω ένα στόχο έστω και μακροπρόθεσμο απο μόνο του ηταν ανακουφιστικό μέσα στο χάος της αβεβαιότητας. Μέχρι λοιπόν να υπάρξει ανταπόκριση απο κάπου αλλού με βοήθησαν πολύ οι φίλοι μου (ένα υποστηρικτικό περιβάλλον χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις) αλλα και το να κάνω πράγματα που με γεμίζουν όταν δε δούλευα. Είχα μια συνάδερφο, με την οποία βγάζαμε το αχτι μας περι δουλειάς- να ναι καλά! Επίσης έβαλα τα όρια μου σχετικά με το πόσο χρόνο θα επιτρέπω να μου τρώει η δουλειά όταν δε δουλεύω (τηλ εκτός ωραριου και mail) αλλά παράλληλα έβαλα όρια στο πόσο θα επιτρέπω τις σκέψεις μου να αναλώνονται γύρω απο τη δουλειά και τα άγχη της. Κάτι που διαπιστώνω ετεροχρονισμένα, καθως πλέον ασκουμαι 3-5 φ τη βδομάδα είναι οτι βοηθάει απίστευτα στη διάθεση (οκ πλέον δεν είμαι σε τετοιο σημείο εξουθένωσης αλλά η δουλειά μου απαιτεί απο εμενα μεγαλο ψυχικό σθένος) Γενικά είναι μια δύσκολη περίοδος αυτή που περνάς και πολλοί δεν αναγνωρίζουν τα σημαδια παρα μόνο οταν έχουν καποιο σοβαρό σωματικο σύμπτωμα. Να φροντιζεις τον εαυτό σου (καλό φαι, ύπνος) βοηθάει παντού! Όμως αν πραγματικά νιώθεις οτι δε βελτιώνεται τίποτα το ξέρεις το μαντρα του Α μπα!

    #64555

    Pannenkoek
    Συμμετέχων

    Δεν θεωρούμαι εργαζόμενη, αλλά στα 25 μου βίωσα burn-out καθώς είμαι full-time φοιτήτρια σε μεταπτυχιακό του εξωτερικού. Τα είχα όλα: Φίλους, φίλο, υποτροφία (ισοδύναμο μισθού), μια οικογένεια που με αγαπάει και με στηρίζει έστω και από μακρυά, συγγενείς στη χώρα σπουδών που δεν μου χαλούσαν ποτέ χατίρια και δούλευα σε ένα θέμα πτυχιακής που λάτρευα. Και εκεί καήκαμε. Το άγχος μου να δείξω στους επιβλέποντες, τους χορηγούς μου (και τον πλανήτη μην πω) ότι είμαι καλή με κυρίευσε και με αρρώστησε με τον πιο ύπουλο τρόπο. Δεν νομίζω να ξυπνάει κάποιος μια μέρα και να λέει ότι σήμερα έπαθα burn out. Δουλεύει ύπουλα και σταδιακά μέσα μας. Μου πήρε 3 μήνες να συνειδητοποιήσω τι μου συμβαίνει. Έκανα ένα σωρό αιματολογικές εξετάσεις να δω τι συμβαίνει στο σώμα μου, κυρίως γιατί ενώ δούλευα στο πεδίο (δηλ. στα χωράφια) για τη συλλογή δεδομένων, πέρασα 2,5 εβδομάδες με πρησμένους λεμφαδένες (χωρίς πυρετό και πύον, αλλά τρομερό πόνο). Από τέλη Ιουνίου ’17 που ξεκίνησε όλο αυτό, πήρα διάγνωση Οκτώβρη ’17. Ήμουν τυχερή γιατί είχα τη δυνατότητα να μείνω σπίτι μου, μακριά από τη σχολή μου μέχρι να αναρρώσω.

    Όλοι προτείνουν σε αυτούς που εργάζονται να πάρουν άδεια και να κάνουν διακοπές για όσο γίνεται. Συμφωνώ μέχρι ενός σημείου. Γιατί και τα ταξίδια κουράζουν. Και επίσης το να μείνεις σπίτι κουράζει. Μπορεί να είναι και το σπίτι trigger για κάτι που σε αγχώνει. Χρειάζεται να ξεφύγεις για ένα εύλογο χρονικό διάστημα από ότι έχει να σου θυμίζει δουλειά και ρουτίνα. Για παράδειγμα, όλοι οι φίλοι μου από τη σχολή ήταν μέσα στα μαθήματα και τα ίδια αυτά άγχη που μου προξένησαν το πρόβλημα, οπότε ήταν μαζοχισμός να τους βλέπω να κάνουν όλα αυτά που ήθελα ανήμπορη να συμμετέχω, οπότε χάθηκα λίγο από αυτούς. Από την άλλη αν μείνεις πολύ στο σπίτι μπορεί να καταλήξεις κολλημένος στο κρεβάτι. Κάτι πρέπει να κάνεις, να ασχολείσαι αν μείνεις σπίτι. Τουλάχιστον σε μένα αυτό βοήθησε. Όχι γενική καθαριότητα, όχι δείπνα με 15 άτομα, όχι μελέτη, ούτε τρελό πρόγραμμα γυμναστικής.Όχι κάτι πνευματικά δύσκολο, γιατί η συγκέντρωση δεν είναι στα καλύτερά της. Ήπια μορφή άσκησης (περπάτημα) και yoga ναι! Κάτι σε διαλογισμό και Mindfulness ΝΑΙ!!! Συνεδρίες με ειδικό- Ω ΝΑΙ!!! . Ίσως και αγωγή να είναι αναγκαία ανά περίπτωση. Ο ειδικός, είναι αυτός που θα σε συμβουλεύσει τι πρέπει να κάνεις στην περίπτωσή σου!

    Μετά από 1,5 χρόνο επέστρεψα στα μαθήματα μου και αυτό σιγά-σιγά, με δικούς μου ρυθμούς. Και πλέον είμαι πίσω 100% και στις εξωσχολικές δραστηριότητές μου (όπως τις Αμποσυναντήσεις στην Ολλανδία <3 ). Οκ, ίσως όχι πάντα 100%. Άλλες μέρες είναι 65%, άλλες 80% και άλλες 110%. Είδα ακόμα και βελτίωση στους βαθμούς μου. Συνεχίζω και θεραπεία. Η therapist μου λέει ότι θα μπορούσα να με σκεφτώ (για της ανάγκες της συγκεκριμένης συνεδρίας, για να μου πει ότι δεν θα έχω μακροπρόθεσμες παρενέργειες, όχι σαν αντικείμενο) σαν μια ferrari: Ένα αμάξι αγώνων (αγώνας για μένα είναι η ακαδημαϊκή ζωή, για άλλον η δουλειά του), το οποίο έχει συνηθίσει να τρέχει (και να διαπρέπει). Απλά για λίγο διάστημα το βάλαμε στο γκαράζ. Και μπορεί να χρειαστεί να μένουμε στο γκαράζ για κάποια διαστήματα, γιατί μετά από κάποια χιλιόμετρα χρειαζόμαστε σέρβις (διάλειμμα). Αλλά αυτό δεν σημαίνει επειδή πάθαμε το burn out δεν θα επανέλθουμε ποτέ. Η ferrari είναι εκεί (το potential μας), αλλά δεν χρειάζεται κάθε μέρα να τρέχουμε με 100 ή 200 χλμ./ ώρα. Μπορούμε να πηγαίνουμε και με μικρότερες ταχύτητες, και επιστρέφουμε στον αγώνα όταν φουλάρουμε το ντεπόζιτο με βενζίνη και νιώσουμε έτοιμες (σε δική μου ελεύθερη απόδοση, κι ας μην οδηγάω καν).

    Μπορώ να πω, ότι παρά τα πόσα οδυνηρά μου προξένησε αυτή η εμπειρία με βοήθησε πάρα πολύ να ωριμάσω σαν άνθρωπος. Νιώθω πιο δυνατή από πριν μου συμβεί όλο αυτό. Έμαθα να φροντίζω τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω τα σωματικά και ψυχικά μου όρια και να σταματάω ή να φεύγω όταν κάτι τα ξεπερνά. Έμαθα να λέω ΌΧΙ σε κάποια πράγματα και να μην προσπαθώ να τους ευχαριστήσω όλους, γιατί είναι πρακτικά αδύνατο. Κάνοντας συνεδρίες με γνώρισα καλύτερα και έμαθα να διαχειρίζομαι αλλιώς αγχωτικές καταστάσεις. Δάμασα την αδικαιολόγητη ανησυχία μου για όλα εκείνα που δεν μπορώ να επηρεάσω την έκβασή τους και σταμάτησα όταν κάτι μου πάει στραβά να πανικοβάλλομαι και να συμπεριφέρομαι σαν headless running chicken.

    Υπάρχουν και σχετικά βιβλία να διαβάσεις, αλλά σαν φοιτήτρια με 0 εισοδήματα μου ήταν αδύνατο να τα αγοράσω. Υπάρχουν mindfulness applications που διατίθενται δωρεάν και κάποια mindfulness στο Youtube. Αυτά από μένα. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και καλή ανάρρωση!

    #64682

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    Ουαο δεν ξέρετε πόσο σας ευχαριστώ για τις μακροσκελείς απαντήσεις σας! Αλήθεια, δεν ξέρω πώς να απαντήσω, είναι τόσα πολλά στο κεφάλι μου και είναι ένα κουβάρι, δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω! Αλλά διαβάζω ξανά και ξανά αυτά που γράφετε!Και τα περισσότερα είναι τόσο οικεία :/

    Βγαίνω από μια περίοδο εξουθενωσης, νομίζω ότι τα χειρότερα είναι πίσω μου πλέον, αλλά είμαι ακόμα σε σοκ. Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο καιρό θα μου πάρει να συνέλθω και να ξαναγίνει η ζωή μου φυσιολογική. Το καλό είναι ότι αναζήτησα τη βοήθεια ψυχολόγου όταν ένιωσα ότι έχω πιάσει πάτο και με βοήθησε αφάνταστα. Αναζήτησα και την υποστήριξη φίλων, κάτι που δεν το είχα κάνει ποτέ μου (και ειναι κάτι που το δουλεύω με τον ψυχολόγο) και με βοήθησε κι αυτό πάρα πολύ .

    Pannenkoek, διαβάζω διάφορα περί burn out και self care και βλέπω πόσο συχνά συστήνεται το mindfulness σαν “τεχνική”. Εσένα πώς σε βοήθησε; πώς το εφάρμοσες;

    #64686

    Bourbourita
    Συμμετέχων

    Φούστα, πολύ λυπάμαι που βιώνεις τέτοια κατάσταση. Ναι, έχω πάθει burnout. Δεν ξέρω τις συνθήκες σου για να πω κάτι πιο συγκεκριμένο οπότε γράφω την εμπειρία μου και ελπίζω κάτι να σε βοηθήσει.

    Ήμουν 30 με 31, σε θέση ευθύνης την οποία είχα διεκδικήσει με πάθος. Θυμάμαι πως μου πήρε πολλούς μήνες να καταλάβω τι συμβαίνει και μερικούς ακόμα για να το παραδεχτώ. Βλέπεις, το αντιμετώπιζα σαν ήττα και αποτυχία διότι μου χάλαγε το όνειρο της τελειότητας. Θυμάμαι να νιώθω κουρασμένη και μόνιμα εκνευρισμένη. Έλεγα πως έτσι είναι η ζωή. Μετά να ξυπνάω κάθε πρωί και να με πιάνουν τα κλάματα. Όμως, είχα τέτοια άρνηση που ακόμα και το κλάμα μπήκε στο πρόγραμμα. Ξυπνούσα και έκλαιγα για καμιά ώρα, όσο τάιζα τον γάτο, ντυνόμουν και έπινα τον καφέ μου. Μετά φόραγα τη μάσκα “όλα καλά” και πήγαινα στο γραφείο όπου δούλευα μέχρι πτώσης. Ακολούθησαν κι άλλα πολλά συμπτώματα. Αϋπνίες, πονοκέφαλος, ανορεξία, λίμπιντο στα τάρταρα, έλλειψη συγκέντρωσης. Με λίγα λόγια, ένας φαύλος κύκλος που με έκανε να νιώθω ακόμα πιο ανεπαρκής. Μετά ήρθε και ο κυνισμός, βαρύς και σαρκοβόρος.

    Τελικά, με τη βοήθεια φίλων αποδέχτηκα πως η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη. Ζήτησα 3 μήνες άδεια και ξεκίνησα θεραπεία από την πρώτη εβδομάδα. Μέσα στα πολλά άλλα που έμαθα για τον εαυτό μου, γνωρίστηκα και με τα όριά μου. Επίσης, έμαθα να μην ντρέπομαι για τις αποτυχίες μου (τουλάχιστον να μην ντρέπομαι πολύ!), να κάνω παύση όταν μπορώ, να φροντίζω τον εαυτό μου και να ζητάω βοήθεια πριν καταρρεύσω. Ακόμα και αυτά τα προφανή, εμένα μου ήταν δύσκολα. Κάποιες φορές μου είναι δύσκολα ακόμα. Κάποιες φορές πρέπει να θυμίζω στον εαυτό μου πως δεν είμαι μόνη μου, παρέα με το στρες και τις μεγάλες προσδοκίες. Τώρα πια μιλάω. Μιλάω σε φίλους, στον αγαπημένο και σε μερικούς συναδέλφους που τους έχω εμπιστοσύνη. Και πάω για περπάτημα, έστω 30 λεπτά κάθε μέρα. Είναι τα δικά μου 30 λεπτά και όλοι έξω από το κεφάλι μου. Ίσως ακούγεται σαχλό αλλά σε εμένα κάνει διαφορά.

    Δεν ξέρω αν σε βοήθησα αλλά εύχομαι να ξέρεις πως ούτε εσύ είσαι μόνη σου. Αντιμετωπίζεται το ριμάδι. Όποια και αν είναι η αφετηρία του δικού σου burnout, αντιμετωπίζεται.

    #64698

    Pannenkoek
    Συμμετέχων

    Για να είμαι ειλικρινής, μου πρότειναν διαφορά apps, αλλά εγώ αυτά τα βαριέμαι. Θα μπορούσα να κάνω και το περπάτημα που λέει η Bourbourita, αλλά εδώ ο καιρός δεν είναι πάντα ιδανικός. Ωστόσο έμαθα τη τεχνική από τις εφαρμογές. Έχω μήνες να κάνω κάτι τέτοιο, μάλλον γιατί με καλύπτει η ψυχοθεραπεία.

    Να πως νιώθω ότι δουλεύει: Αυτό που το κεφάλι σου έχει μια θολούρα συνεχόμενη, απροσδιόριστη και ένα τσουνάμι συναισθημάτων και σκέψεων
    σε κατακλύζει, ειδικά την ώρα που είναι να πας να κοιμηθείς, σταμάτησε με mindfulness. Δηλαδή δεν σταμάτησε, αλλά τώρα ξέρω πως να το σταματάω μόνη μου. Ήμουν τυχερή, γιατί πέρα από τα apps είχα τη δυνατότητα να πάω και σε mindfulness μαθήματα στο πανεπιστημιακό γυμναστήριο και είχα και κάποον να ρωτήσω τις απορίες μου. Θέλει χρόνο και επιμονή για να δουλέψει το mindfulness και ο διαλογισμός. Μην απογοητευτείς αν την πρώτη φορά δεν λυθούν τα θέματα σου. Αρκεί να πεις συνειδητά ότι τα επόμενα Χ λεπτά θα κάτσω κάτω, θα συγκεντρωθώ στις ανάσες μου και θα χαλαρώσω χωρίς να κάνω τίποτα. Κι ας υπάρχουν ακόμα σκέψεις στο μυαλό σου.

    Όταν αρχίσει και δουλεύει αυτό για σένα, νιώθεις ότι κάποιος (ουσιαστικά εσύ) ασβεστωσε το μυαλό και τη ψυχή σου, τα καθάρισε και τώρα είναι καθαρός καμβάς, γεμάτα με ηρεμία και ενέργεια.

    Ελπίζω Φούστα να σου έδωσα μια γενική εικόνα του πως δουλεύει το mindfulness, μέσα από μια υποκειμενική σκοπιά. Δοκίμασε το, δεν έχεις να χάσεις κάτι. Θέλει τουλάχιστον 2 εβδομάδες εξάσκησης ή κάτι τέτοιο προτείνουν οι ειδικοί. Και 10 λεπτά την ημέρα αρκούν. Από ψυχολόγο Ολλανδό μου προτάθηκε το HeadSpace αλλά είναι δωρεάν για περιορισμένη περίοδο. Ωστόσο επειδή ακολουθεί 1 στυλ και έχεις 1 φωνή να σε καθοδηγεί μπορεί να σε βοηθήσει να μπεις στο νόημα και να ψάξεις αργότερα τα δωρεάν.

    #64766

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    ευχαριστώ και πάλι όλους για τις απαντήσεις σας! Με βοηθάει πολύ να διαβάζω όμοιες εμπειρίες. Λυπάμαι που το έχουν ζήσει κι άλλοι βέβαια, όμως δεν παύει να είναι παρήγορο να μοιράζεσαι κάτι τέτοιο και να βλέπεις ότι δεν είσαι μόνος, προβληματικός και όλα αυτά. Γιατί για πολλούς μήνες θεωρούσα ότι εγώ έχω το πρόβλημα και θα πρέπει να διορθωθώ και να σφίξω τα δόντια και να δουλέψω περισσότερο και να μην είμαι τόσο ευαίσθητη και και και….

    Pannenkoek, με αυτά που μου λες με ψήνεις να δοκιμάσω. Θα τη βρω την άκρη, για να διαβαζω τόσα καλά πράγματα και να το συστήνεις και εσύ τότε κάτι κρύβεται εδώ 🙂

    Ακόμα τα πράγματα στο κεφάλι μου είναι αχταρμάς, δεν μπορώ να τα ξεκαθαρίσω καν φανταστείτε να κάτσω να τα γράψω με μια σειρά που να βγάζει νόημα. Το πρώτο θετικό πάντως, όπως προείπα, είναι ότι αναζήτησα τη βοήθεια ψυχολόγου. Το δεύτερο είναι ότι παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Μετά από έντεκα χρόνια, ατελειωτη αφιέρωση και θυσίες, κατάλαβα ότι είχε φτάσει η ώρα να αποχωρήσω. Ηταν η πιο δύσκολη αλλά ταυτόχρονα και η πιο εύκολη απόφαση της ζωής μου – αν βγάζει νόημα κάτι τέτοιο. Αστεία αστεία μια φράση που είχε δώσει ως απάντηση η Λένα μου έδωσε αρκετή τροφή για σκέψη για να καταλήξω σε αυτή την απόφαση. Νομίζω η ερώτηση ήταν κάτι του στυλ “τι έχεις διδαχτεί από τη ζωή” και η Λένα είχε απαντήσει “όταν έχεις αρχίσει να νιώθεις άνετα, μη βολεύεσαι”.

    Εσείς πώς συνειδητοποιήσατε ότι ηρθε η ώρα για αλλαγές; Και πώς είναι η ζωή μετά; Πήρε καιρό να επανέλθετε;

    #64871

    Φούστα, μιλάς μέσα στην καρδιά μου. Θέλω να βοηθήσω, με τα ταπεινά μέσα που διαθέτω. Αν θες, στείλε μου στο charis_peponaki@yahoo.com, το έφτιαξα για αυτό το λόγο.

    #70420

    μιμόζα
    Συμμετέχων

    Γεια σου Φούστα και παρέα,

    Έπαθα burn-out στα 27, τώρα είμαι 32. Το ξεπέρασα με θεραπεία.

    Ρωτάς αν πήρε καιρό να επανέλθουμε, και θα σου απαντήσω πως εμένα μου πήρε μια βδομάδα να συνέλθω από το πιο χοντρό λαλά που είχα πάθει (δεν μπορούσα πλέον να διαβάσω, οι λέξεις δεν έβγαζαν νόημα). Μετά πέρασαν μήνες μέχρι κάπως να μην νιώθω κάθε μέρα όλη μέρα άγχος και κούραση.

    Κάποια στιγμή θα ξεπεράσεις την έντονη κούραση που νιώθεις τώρα, αυτό είναι σίγουρο. Αργά ή γρήγορα, και με την κατάλληλη βοήθεια θα νιώσεις καλύτερα. Αυτό που θέλω να προσθέσω και να τονίσω είναι πως θέλει πολλή προσοχή το μετά. Δυο πράγματα μου έκαναν εμένα εντύπωση. Το πρώτο είναι ο συνεχής φόβος μήπως ξαναπάθω το ίδιο. Εξ αιτίας αυτού του φόβου απέφευγα δραστηριότητες πχ με φίλους, μην τυχόν κουραστώ πολύ και καταλήξω πάλι με burn-out. Όλο αυτό είχε δραματικές επιπτώσεις στην καθημερινότητά μου. Το δεύτερο είναι πως ελοχεύει ο κίνδυνος με το που νιώσεις καλύτερα να ξαναρχίσεις τα παλιά, που οδήγησαν στο burn-out. Για τον καθένα είναι διαφορετικό, για μένα ήταν υπερβολικά πολλή δουλειά και αρρωστημένες σχέσεις. Κάπως έτσι κατέληξα στα 30 σε πάλι χάλια κατάσταση.

    Τελικά ξαναξεκίνησα θεραπεία και για να αντιμετωπίσω τη ρίζα του προβλήματος. Πιο πριν είχα κάνει γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, αυτό με βοήθησε πολύ στην οξεία φάση του burn-out. Τα βαθύτερα μοτίβα τα άλλαξα με θεραπεία σχημάτων, αργότερα, όταν είδα πως ξανά μανά τις ίδιες κουταμάρες κάνω.

    Οπότε, συνολικά, το συμπέρασμα μου από αυτά που έζησα είναι:
    1. Όσο χάος και να ζεις τώρα να ξέρεις πως θα περάσει
    2. Με κατάλληλη βοήθεια
    3. Μόλις νιώσεις καλύτερα πρόσεχε μην επιστρέψεις σε παλιές καταστάσεις
    4. Μπορεί να ξαναχρειαστείς θεραπεία στο μέλλον

    Στείλε αν θες update να μας πεις πως είσαι τώρα 🙂

    Πολλά φιλιά,
    Μιμόζα

    #70495

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    Μιμόζα, σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και το δικό σου κείμενο!
    Εχουν κλείσει 2 μήνες που σταμάτησα τη δουλειά, η καραντίνα ήταν μια συνθήκη ευνοϊκή για μένα γιατί μου επέτρεψε να επικεντρωθώ σε μένα και στην ξεκούραση χωρίς περισπασμούς. Οπότε πολύ γρήγορα άρχισα να νιώθω καλύτερα και να βρίσκω τον εαυτό μου.

    Μετά από πρότασή του ψυχολόγου σταματήσαμε τις συνεδρίες αφήνοντας βέβαια το παράθυρο ανοιχτό για την περίπτωση που τον χρειαστώ ξανά. Μιμόζα μου, κι εγώ ανησυχω για το μετά και ταυτίζομαι απόλυτα με αυτά που λες. Για παράδειγμα, ήδη η σκέψη του να εργαστώ στον ίδιο τομέα με γεμίζει άγχος και ανασφάλεια. Αλλά έχω υποσχεθεί να δώσω χρόνο στον εαυτό μου. Αυτό είναι μια πολυτέλεια που δεν την είχα ποτέ. Όχι μόνο για να γεμίσω μπαταρίες και να ξαναβρώ το κουράγιο μου, αλλά και για να σκεφτώ μήπως τελικά θελω να κάνω άλλα πράγματα στη ζωή μου.

    Δεν έχω λόγια πόσο με βοήθησε η γνωσιακή. Ήμουν τυχερή γιατί κάναμε αμέσως κλικ με το θεραπευτή και μου ταίριαξε και αυτή η σχολή. Πλέον έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι υπάρχει κάποιος/κάτι να με φροντίσει αν το χρειαστώ και αυτη η σκέψη από μόνη της είναι θεραπευτική θεωρώ.

    Επίσης με βοήθησαν πολύ κάποιες σελίδες στο instagram οπως η journey_to_wellness_
    Προσπάθησα να κάνω κάποιες από τις ασκήσεις που προτείνουν και οι πληροφορίες για το άγχος και την κατάθλιψη με βοήθησαν πολύ. Δε λέω ότι τα κατάφερνα τέλεια ή ότι είναι εύκολο, απλώς κι αυτά λειτούργησαν ανακουφιστικά. Κάπου διάβασα ότι πρέπει να δοκιμάσουμε να μιλάμε στον εαυτό μας όπως θα μιλούσαμε σε έναν φίλο (δλδ λιγότερο αυστηρά, με παρότρυνση και τρυφερότητα). Ε αυτό ήταν αποκάλυψη για μένα! Μπορεί σε κάποιον άλλο να ακούγεται στα όρια της χαζομάρας, αλλά για εμένα ήταν σα να άναψε ένα λαμπάκι στο κεφάλι μου όπως στα καρτούνς. Και είχα και τέτοιες στιγμές “επιφοίτησης” κατά τη διάρκεια της θεραπείας! Ήταν όλα μπροστά στα μάτια μου, δεν ανακάλυψα τον τροχό, απλώς με βοήθησε να δω ότι 1 και 1 κάνει 2.

    Συγνώμη για τη φλυαρία, σας ευχαριστώ όλες οσες γραψατε και θα ήθελα πολύ να ακούσω και τα δικά σας update.

    #72181

    Μαύρο Γατί
    Συμμετέχων

    Αγαπημένη Φούστα και λοιποί,

    Διαβάζοντας τις εμπειρίες σας ήταν γλυκόπικρη εμπειρία, καθώς όλα ακούγονται τόσο οικεία. Έπαθα burnout πριν δυομισι χρόνια ακριβώς, ή μάλλον τότε ήρθε η κορύφωσή του με καθημερινά πρωινά κλάμματα και συνεχόμενα νεύρα. Ακολούθησαν μήνες με ύπνο, πολύ ύπνο και ηρεμιστικά. Και αντικαταθλιπτικά. Και περιορισμένη κοινωνικότητα. Και αίτηση βοήθειας, πόσο δύσκολο ήταν αυτό για άτομο με pathological demand avoidance. Δέκα ψυχολόγοι – ψυχίατροι διότι άντε βγάλε άκρη σε άτομο με αυτισμό και ΔΕΠΥ και PTSD τί του φταίει από όλα και τι πάει στραβά. Να πω ότι το έχω ξεπεράσει τελείως ψέματα θα πω, καθώς η πανδημία με έστειλε πίσω πολύ καιρό καθώς με φόρτωσε άγχος και αβεβαιότητα. Από την αρχή της θεραπείας πάντως μπήκα στη λογική του “αναγκάστηκα” να κάνω πράγματα που με βοηθάνε όπως :

    1) Να το συζητάω με όποιον βρεθεί μπροστά μου. Κυριολεκτικά. Το να προσποιούμαι ότι είμαι καλά μου έδινε πολύ επιπρόσθετο βάρος. Σε όποιον με ρωτούσε έλεγα ότι είμαι αρρωστη, πρέπει να έχω κάνει εκατοντάδες τέτοιες συζητήσεις.

    2) Να αποδεχτώ ότι θα πάρει χρόνια να περάσει. Συμβουλή ενός αγνώστου σε ένα μπουγατσατζίδικο (you can’t make this sh*t up) . Ούτε το όνομά του δε θυμάμαι και όμως κατάφερε να μου δώσει ίσως την πιο χρήσιμη συμβουλή όλων, που ήταν “μην περιμένεις να το ξεπεράσεις σε λιγότερο από δύο τρία χρόνια.” Τότε θυμάμαι είχα λίγους μήνες στο κρεβάτι και ανυπομονούσα να γίνω ξανά ο εαυτός μου. Το σχόλιο του τύπου παρά τη σφαλιάρα που μου έδωσε, ήταν και λυτρωτικό καθώς επαναπροσδιόρισε τις προσδοκίες μου.

    3) Ύπνος. Πολύύύύύς ύπνος. Άπειρος ύπνος. Όπως κάποτε κοιμόμουν για να ηρεμήσουν οι μύες μου από την πολλή προπόνηση , τώρα το έκανα για το μυαλό μου. Ακόμα το κάνω. Όποτε και για όσο χρειάζομαι.

    4) Σταμάτησα να απολογούμαι για το ότι χρειαζόμουν ησυχία / πολύ φαγητό / δεν απαντούσα στα τηλέφωνα. Γενικά με ρωτούσα πολλές φορές στη μέρα τι όντως θέλω εγώ να κάνω και το ακολουθούσα. Η ειρωνία είναι ότι έτσι κατόρθωσα και είχα πολύ περισσότερους ανθρώπους στη ζωή μου από τότε που είχα κοινωνικές επαφές ψυχαναγκαστικά για να μη δυσαρεστήσω κανένα. Οι σωστοί άνθρωποι ανταποκρίνονται θετικά στα όρια, κοίτα να δεις!

    5) Περπάτημα. Απλά. Χωρίς να βλέπω μπροστά μου, σε γνώριμους δρόμους, ή και κύκλους μέσα στο σπίτι. Ακόμα και οι δουλειές του σπιτιού μπήκαν σε δεύτερη μοίρα γιατί το απλό περπάτημα βοηθούσε τόσο το μυαλό μου που δεν μπορώ να το περιγράψω. Είχα διαβάζει και μια έρευνα που εξηγούσε γιατί, δε θυμάμαι ακριβώς, πάντως το να κινώ το σώμα μου απαλά όσο αντέχω με μικρό ρίσκο ήταν ένα μέρος της γυμναστικής μυαλού που με βοήθησε να το ξανανιώσω δυνατό. Με πόνεσε που έκοψα τον εναέριο χορό γιατί έχω πάθος μαζί του αλλά φοβόμουν ότι θα αφεθώ από την εξάντληση και θα πέσω.

    6) Γυμναστική μυαλού με γρίφους, σπαζοκεφαλιές, ό,τι ευχάριστο μεν αλλά με ελαφριά πρόκληση (ακόμα και απλά παιχνίδια στο κινητό σα το καντι κρας) . Όχι κάτι δύσκολο και σταματούσα αμέσως μόλις ένιωθα κουρασμένη.

    7) Κωμωδία. Πολύ podcast, audiobooks, youtube, ο,τιδήποτε για να ξεφύγω και να γελάσω χωρίς να απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια. Τα λεγόμενα αφρόλουτρα μυαλού που λέμε και εδώ στο Α,μπα.

    8) Περιορισμός ανεπιθύμητων ερεθισμάτων. Πολλές ώρες σε ενα ημισκοτεινό δωμάτιο ξαπλωμένη, δεν βγαίνω απ’το σπίτι χωρίς noise cancelling headphones, καλά διαλεγμένη μουσική ακόμα και συναναστροφές με ανθρώπους που δε φωνάζουν μέσα στο αυτί μου αλλά μιλάνε απαλά και όμορφα για να μη με ταράζουν. Επειδή άλλαξα και κάποια σπίτια στο ενδιάμεσο (ΑΛΙΜΟΝΟ, για μένα μιλάμε) , οι συγκάτοικοι είχαν ρητές οδηγίες να μη χτυπάνε πόρτες και να μη μιλάνε δυνατά. (αυτό είναι γενικό λόγω μισοφωνίας αλλά εντάθηκε λόγω εξάντλησης).

    9) Μου επέτρεψα να νιώθω λύπη, απελπισία , να φωνάξω, να κλάψω, γενικά να το ζήσω, να εκτονωθώ, αλλά με εμπιστοσύνη στους γιατρούς μου που μου έλεγαν ότι είναι προσωρινό. Επίσης μου επέτρεψα να φάω , να παχύνω, να φοράω άνετα ρούχα, να μην αποτριχώνομαι, να κάνω μπάνιο με όμορφα μυρωδάτα σαπούνια, εφόσον αυτά με κάνουν να νιώθω καλά.

    10) Συμμετοχή σε πολλές διαδικτυακές κοινότητες συμπασχόντων. Αυτό κι αν ήταν λυτρωτικό. Να βλέπω ότι από το Κουρασάο και την Μπαγκόγκ μέχρι την Μποντ Μπιτς στην Αυστραλία παντού έχει γυναίκες (προτιμώ τις αμιγώς γυναικείες κοινήτητες) που περνάνε κάτι παρόμοιο με βοήθησε άπειρα. Και δεν ένιωθα μόνη και με το μπλακ χιούμορ που συνοδεύει συνήθως κάποιον ασθενή μπόρεσα να δω την κατάσταση ως στάδιο κι όχι ως κατάρα.

    Αυτά τα ολίγα από μένα. Συνοψίζοντας θα έλεγα πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος βελτίωσης είναι να το αντιμετωπίσει κανείς σα στραμπουληγμένο μυ, που θέλει πολλή ξεκούραση και λίγο τέντωμα χωρίς πίεση.

    #72564

    Cycling in the rain
    Συμμετέχων

    Σε ευχαριστώ Φούστα για την επισήμανση του φόρουμ ως απάντηση στην κοπέλα της ερώτησης εχθές. Θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου. Δουλεύω σε μια πολύ μεγάλη πολυεθνική σε μια θέση που ούτε κατά διάνοια θα σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να έχω στην Ελλάδα. Περισυ ανέλαβα ένα προβληματικό κομμάτι (είμαι στο ΙΤ) το οποίο επρεπε εγώ και η ομάδα μου να στρώσουμε. Βίωσα ασύλληπτο bullying όπου τους άσχετους που υλοποίησαν τη μ@@@@α και πίεση από το business. Λόγω αναδιοργάνωσης ο μάνατζερ μου ήταν άφαντος.Εγω και η ομάδα μου ήμασταν έρμαια escalations και ένιωθα υποχρεώση να κρατήσω την πίεση μακριά από την ομάδα με αποτέλεσμα να δέχομαι όλη την επίθεση εγω. Δεν κοιμόμουν, είχα νεύρα και τα έβγαζα στα παιδιά, εκλαιγα χωρίς λόγο και ήμουν διαρκώς εξαντλημένη. Αλλά ούτε που μου περνούσε από το μυαλό ότι είχα burnout. Με τα πολλά τον Ιούλιο πριν τις διακοπές πήγα σε ένα training για leaders, όπου ήταν απλά καταπληκτικό. Όλες οι βλακείες περί command and control , cowboy approach, που είχα υποστεί θεωρηθηκαν παροχημενες και μιλήσαμε για ενσυναίσθηση, αδυναμίες, εμπιστοσύνη. Κράτησε μια βδομάδα και μετά πήγα διακοπές. Όταν επέστρεψα είχα κρατήσει κάποιες αποστάσεις και είχα κάπως αλλάξει. Αυτό συνέπεσε με ένα σεμινάριο ως προς την ψυχική υγεία και πως να αναγνωρίσει κανείς σημαδια burnout. Ήμουν στον υπολογιστή με τα ακουστικά και άρχισα να κλαίω όταν κατάλαβα τι μου είχε συμβει.Εχοντας στο μυαλό μου τη φράση “αν σου συμβει κάτι στη δουλειά θα σε αντικαταστήσουν σε μια μερα.Στο σπιτι ποιος θα σε αντικαταστήσει;” αλλαξα στάση άρδην. Στις επιθέσεις απαντούσα με αυστηρο ύφος και έκανα escalate στους μάνατζερ των bullies για απρεπη συμπεριφορά.Μια/δύο κόπηκαν οι μαλακίες. Και σε όσους συνέχισαν τις αντιμετώπιζα με ατάκες τύπου ‘i have a PhD on information technology. I think i know better than a random guy in operations’.Επίσης άλλαξα στάση στην ομάδα.Εχοντας στο μυαλό μου το training σταμάτησα να κάνω το τοίχος προστασίας. Εδειχνα στην ομάδα την ευάλωτη πλευρά μου και εξηγούσα τι συμβαίνει. Αυτό είχε και έχει καταπληκτικό αποτέλεσμα γιατι έτσι ήρθαμε πιο κοντά και νιωσαν όλοι πιο υπεύθυνοι. Τα προβληματα δεν έχουν φύγει και ισως κάποια μέρα γράψω περισσότερα. Αλλά αυτό που συνέβη ήταν ότι άλλαξα εγώ. Βλέπω ψυχολόγο και κάνω και coaching.Εχω βρει κάποια δίκτυα μέσα στη εταιρεία και υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλο και όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι παίρνω χρόνο για τον εαυτό μου. Δουλεύω πολύ με τον εαυτό μου και ξερω ότι ακόμα και αν αλλάξω δουλειά πρέπει να έχω βάλει γερές βάσεις έτσι ώστε να μπορώ να αντιπαρερχομαι τοξικές καταστάσεις. Έχω μέλλον αλλά είμαι σε καλό δρόμο.

    #72576

    Cloud on Toast
    Συμμετέχων

    Φούστα, μεγάλο θέμα άνοιξες. Την πάτησα και εγώ πέρσι το καλοκαίρι. Το καλό ήταν στη δική μου περίπτωση οτι το κατάλαβα πριν παραλύσω τελείως. Και νομίζω οτι το early warning system είναι πολύ σημαντικό για να μην το περάσεις πολύ βαριά. Πρεπει να αναπτύξεις μηχανισμούς αναγνώρισης του πότε κοντέβεις να φτάσεις στα όρια σου, και να σταματήσεις πριν τα ξεπεράσεις. Με πολλά και δύσκολα θέματα στη δουλειά, σε σημαντική θέση ευθύνης με 70 ανθρώπους απο κάτω και με αφεντικό από πάνω που δεν γουστάρει να παίρνει αποφάσεις, τα είχα δει όλα.
    Τι σημάδια να ψάχνεις; Αυπνίες, και όνειρα εγκλωβισμού ή άχγους είναι τα κλασσικά σημάδια. Εγω είχα παρατηρήσει οτι δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα που δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένο με το πρόβλημα, οτι κουραζομουν ψυχικά πολύ γρήγορα, οτι δεν μπορούσα να ευχαριστηθω καμία κοινωνική ή προσωπική επαφή.
    Τι έκανα; Πήρα δραστικές αποφάσεις στη δουλειά για το ποια πράγματα μπορώ να κάνω και ποια δεν μπορώ. Και πήρα έξι εβδομάδες διακοπές χωρίς τον υπολογιστή μου. Στις διακοπές αυτές ήμουν στην Ελλάδα, αλλά δεν είδα όλη την οικογένεια και ολους τους φίλους ως συνήθως, παρά απέφυγα όλους αυτούς που με επιβάρυναν ψυχικά έστω και λίγο. Περιττο να σας πω οτι παρόλο που εξήγησα το λόγο, δεν έλλειψαν οι στενοί συγγενείς που με βλαστήμισαν και δεν μου ξαναμίλησαν. Αλλά τι να κάνουμε. Η ψυχική υγεία είναι πιο σημαντική. Τώρα, προσπαθώ στη δουλειά να μην παίρνω ευθύνες μεγαλύτερες απο το μποι μου, και προσπαθώ να έχω σταθερο πρόγραμμα με γυναστήριο, και ελευθερο χρόνο (ακόμη και αν αυτό ειναι να παίζω λέγκο με το παιδί μου). Ο κορονοϊός ήταν το καλύτερο που μου έτυχε, γιατι κόπηκαν όλες οι κοινωνικές επαφές και φτιάξαμε προστατευτικό κουκούλι εντός σπιτιού.

    #73063

    1001_nightwishes
    Συμμετέχων

    Γεια σε όλες/ους κι από μένα,
    Ήθελα καιρό τώρα να γράψω αλλά δεν προλάβαινα. Έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες με μεγάλη συγκίνηση και οφείλω να ομολογήσω πως με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ στις δικές μου δύσκολες στιγμές. Δεν έχω πάθει ακόμα burn out, όμως πιστεύω ότι είμαι πολύ κοντά. Δουλεύω εδώ και πέντε χρόνια στο ηλεκτρονικό κατάστημα μιας μικρής επιχείρησης στην επαρχία. Με τους ιδιοκτήτες έχουμε και συγγενική σχέση, ενώ το eshop το έχω ζήσει από τη δημιουργία του, καθώς ήμουν εκεί και βοηθούσα στο στήσιμό του από την πρώτη μέρα. Γι’ αυτό και για άλλους λόγους δεν έβαλα από νωρίς τα όρια που έπρεπε στη δουλειά μου. Έκανα εκτροπή στο κινητό για να απαντάω ακόμα και τις ώρες που το eshop ήταν κλειστό (είτε έτρωγα, είτε κοιμόμουν, είτε έκανα γυμναστική), τσέκαρα κι απαντούσα σε email, μιλούσα με τον εργοδότη μου για θέματα δουλειάς εκτός του ωραρίου. Εννοείται ότι είχα αρμοδιότητες και στο κανονικό κατάστημα και συχνά διέκοπτα τη δουλειά μου στο ηλεκτρονικό για να βοηθήσω με κάτι που χρειάζονταν στο μαγαζί. Ρεπό έπαιρνα σπάνια, σίγουρα λιγότερο από όσο δικαιούμουν το χρόνο και ποτέ δεν έλειπα πάνω από πέντε μέρες συνεχόμενα, γιατί σκεφτόμουν ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος να αναλάβει το πόστο μου και χωρίς εμένα δε θα μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα.
    Τότε δεν καταλάβαινα ότι εγώ η ίδια είχα βάλει πολύ ύπουλα τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα και μια δουλειά, που δεν ήταν δική μου, ούτε καν το όνειρό μου, σε πρώτη. Θεωρούσα ότι ήμουν τυχερή, γιατί οι εργοδότες μου ήταν καλοί κι ευγενικοί, γιατί είχα μια σταθερή δουλειά ενώ οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν άνεργοι, γιατί ήμουν εν μέρει ασφαλισμένη, γιατί είχα μπόνους όταν κάναμε κάποια μεγάλη πώληση, γιατί είχα μεγάλη ελευθερία κινήσεων πάνω στον δικό μου τομέα. Με αυτή τη δουλειά κατάφερα και νοίκιασα το δικό μου σπίτι κι έφτασα σήμερα να έχω ένα μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας. Ώσπου ήρθε η καραντίνα και τα ‘παιξα.
    Αρκετό καιρό πριν, είχαν αρχίσει να με ενοχλούν πράγματα που παλιότερα έκανα με προθυμία. Η υπομονή μου και η καλή διάθεση με την οποία αντιμετώπιζα τις διάφορες καταστάσεις που προέκυπταν, είχαν αρχίσει να εξαντλούνται. Οι ώμοι μου είχαν βαρύνει από τις εκατοντάδες διαφορετικές αρμοδιότητες και δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωθα κορόιδο ή ότι δεν πληρωνόμουν αρκετά για όλα αυτά που έκανα. Σταμάτησα να κάνω εκτροπή στο τηλέφωνο και είπα στον ιδιοκτήτη ότι αν ήθελε μπορούσε να το αναλάβει εκείνος. Είχα ξεκινήσει και θεραπεία και με είχε βοηθήσει να καταλάβω κάποια πράγματα για ‘μένα κι ότι είχα ανάγκη να εστιάσω στην προσωπική μου ζωή.
    Η καραντίνα τα ανέτρεψε όλα. Δούλευα από το σπίτι δωδεκάωρα, καρφωμένη μπροστά από τον υπολογιστή, απαντώντας στο ένα τηλεφώνημα μετά το άλλο. Δούλευα και Κυριακές. Ποτέ πριν δεν είχαμε τόσες παραγγελίες. Έβαλαν και δεύτερο άτομο να με βοηθάει με τα τηλέφωνα, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό, γιατί ο κύριος όγκος της δουλειάς έπρεπε και πάλι να βγει από μένα. Ήταν δύο τρομακτικοί μήνες, στη διάρκεια των οποίων έχασα κιλά κι εξουθενώθηκα.
    Το περίεργο είναι ότι όταν συνέβαινε αυτό δεν το καταλάβαινα. Ένιωθα την πίεση της δουλειάς, όμως τα έβγαζα πέρα. Σκεφτόμουν ότι υπάρχουν και χειρότερα. Τον τελευταίο μήνα, που έχει πέσει πάλι η κίνηση κι έχουμε επιστρέψει στους κανονικούς μας ρυθμούς, είμαι χάλια. Ξυπνάω κάθε μέρα με πόνο στο στομάχι και ναυτία. Ανέκαθεν είχα προβλήματα άγχους, γι’ αυτό ο στομαχόπονος δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για ‘μένα. Γι’ αυτό το λόγο είχα ξεκινήσει θεραπεία, όμως νιώθω ότι μέρα με τη μέρα, χάνω τον έλεγχο. Το ξέρω ότι αυτά δε θα έπρεπε να τα γράφω εδώ, σε αγνώστους, αλλά νιώθω ότι θέλω να μοιραστώ και με άλλους αυτό που μου συμβαίνει. Έχω χάσει την όρεξή μου και την ηρεμία μου. Δεν έχω διάθεση να βγω, κάνω πολλά πράγματα με το ζόρι. Γυμναστική είχα σταματήσει και ίσως αυτό να φταίει σε ένα βαθμό για το συσσωρευμένο άγχος, όμως τώρα έχω ξαναρχίσει γιόγκα. Κάνω προσπάθειες να συνέλθω, αλλά κάθε μέρα που ανοίγω τα μάτια και γεμίζω αυτομάτως με άγχος, σα να μου το χορηγεί κάποιος με ένεση, απελπίζομαι. Μερικές φορές, χρειάζομαι κάθε ίνα της θέλησής μου για να σηκωθώ από το κρεβάτι. Διαβάζοντας τις εμπειρίες σας και με την βοήθεια του ψυχολόγου μου, βρήκα τη δύναμη να ζητήσω μία εβδομάδα άδεια. Τώρα έχει ξεκινήσει η εβδομάδα εκτός της δουλειάς κι ακόμα νιώθω κουρασμένη και μπερδεμένη. Φοβάμαι για το τι θα γίνει αν αυτή η εβδομάδα δεν μου είναι αρκετή, αν περάσει κι εγώ δε νιώθω καλύτερα.
    Εν τέλει ήθελα να σας ευχαριστήσω για τις ιστορίες που μοιράζεστε, γιατί πραγματικά με βοήθησαν να καταλάβω πως δεν είμαι η μόνη, πως δεν είναι τόσο κακό να ζητάω βοήθεια, ούτε να κάνω ένα βήμα πίσω. Για πολύ καιρό πίστευα πως είμαι υπερβολική στις αντιδράσεις μου, πως δεν έχω δικαίωμα να νιώθω έτσι, γιατί δεν είμαι ας πούμε στέλεχος πολυεθνικής, ούτε γιατρός, δεν έχω οικογένεια και μικρά παιδιά στην ευθύνη μου… Οι γονείς μου λένε, «είσαι νέα, ελεύθερη, με καλή δουλειά, δικό σου σπίτι… γιατί κάνεις έτσι;». Κάποιοι με θεωρούν αδύναμη κι ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με λίγη παραπάνω πίεση. Σας ευχαριστώ θερμά γιατί μου δείξατε πως δεν είναι έτσι και γιατί μου υπενθυμίσατε πως δυνατός είναι όποιος πέφτει και σηκώνεται, όχι όποιος δεν έχει πέσει ποτέ. Χωρίς να ξέρω πώς θα καταλήξει η δική μου ιστορία, την καταθέτω απλά και μόνο για αυτούς που είναι έστω και λίγο σαν κι εμένα, που περνάνε σε κάποιο βαθμό αυτό που περνάω κι εγώ, για να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι.

    #73116

    Φούστα Κλαρωτή
    Συμμετέχων

    Σας ευχαριστώ όλους σας που βρήκατε το χρόνο να απαντήσετε, δεν ξέρετε πόσο με έχετε βοηθήσει με αυτά που μοιράζεστε.
    1001_nightwishes, μιας που το περνάς ακόμα, το μόνο που έχω να σου πω είναι θεραπεία, θεραπεία και θεραπεία. Είμαι σίγουρη ότι θα ξανασηκωθείς, απλά ελπίζω αυτό με τη βοήθεια ψυχολόγου να γίνει πιο “αναίμακτα”. Αυτά που γράφεις για τις εργασιακές συνθήκες μου θυμίζουν τόσο πολύ εμένα. Πόσα λάθη, πόσα όρια που δεν έβαλα, πόσα τυράκια ηταν τα λεφτά και η ελευθερία κινήσεων (που τελικά ήταν δώρον άδωρον που δεν μπορούσα να χαρώ). Φαντάζομαι ότι την περίοδο που πνιγήκατε στη δουλειά σε κινούσε η αδρεναλίνη και τώρα που έπεσαν οι ρυθμοί όλο αυτό βγαίνει μπροστά σου. Ελπίζω να ξεκουραστείς και να νιώσεις καλύτερα. Και δεν τρέχει τίποτα αν δεν καταφέρεις τελικά να ξεκουραστείς να ξέρεις. Δε λέει κάτι για την ικανότητά σου και τη δύναμή σου. Το σώμα μας ξέρει καλύτερα και πρέπει να το ακούμε.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 23 συνολικά)

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι για να απαντήσετε σ' αυτό το θέμα.