Το ποιες είμαστε και ποια στοιχεία μας καθορίζουν στο πώς αντιλαμβανόμαστε την ταυτότητά μας αποτελεί ίσως το πλέον επίκαιρο διακύβευμα του σύγχρονου φεμινιστικού διαλόγου. Ταυτόχρονα το πώς αυτές οι ταυτότητες γίνονται αποδεκτές ή μοιάζουν να γίνονται ορατές -αλλά είναι στ’αλήθεια;- αποτελεί το στοίχημα.
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο (λέγε με memoir) της Danielle Prescod με τίτλο Token Black Girl ερχόμαστε αντιμέτωπ@ με μια καταγραφή απομνημονευμάτων που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και θα συζητηθεί πολύ. Και για την ευθύτητά του έναντι του ρατσισμού και σεξισμού που μας περικυκλώνει, όσο και για το pick me υπόβαθρο που γίνεται αισθητό από κάποιους με αντίστοιχο υπόβαθρο μαύρης καταγωγής στις ΗΠΑ.
Ποια είναι όμως η συγγραφέας του; Η Danielle Prescod είναι βετεράνος της βιομηχανίας ομορφιάς & μόδας εδώ και μια 15ετία. Απόφοιτος του Gallatin School of Individualized Study του NY University και προηγουμένως η διευθύντρια του BET.com. Πιο πρόσφατα η Prescod ένωσε τις δυνάμεις της με την Chrissy Rutherford για να ξεκινήσει την 2BG Consulting, η οποία βοηθά τα brands μόδας και ομορφιάς και τους influencers στα δικά τους ταξίδια κατά του ρατσισμού.
Το πρότζεκτ και η αυτοβιογραφία (λίγο κωμικός προσδιορισμός για οποιονδήποτε κάτω από τα τουλάχιστον 50, αλλά ας όψεται) της Danielle Prescod εκκινούν από το περιβάλλον όπου μεγάλωσε. Μαύρη σε μια προνομιούχα και συντριπτικά λευκή κοινότητα, με αποτέλεσμα η ταυτότητά της να γίνεται αόρατη, ιδιαίτερα σε αντιπαραβολή με τις ταινίες για λευκούς, τα περιοδικά από και για λευκούς και τα βιβλία ιδίων κατηγοριών που κατανάλωναν με μανία η ίδια και οι συμμαθητές της.
Η Danielle πήρε το μήνυμα από τον κόσμο γύρω της, όπως το παίρνουμε όλοι σε διάφορα επίπεδα. Λογικό επόμενο; Η φιλοδοξία να συρρικνώσει την ταυτότητά της σε ένα στερεοτυπικό κουτί, θέτοντας όλο και πιο δηλητηριώδεις στόχους.
Οι επώδυνες και βλαβερές χημικές θεραπείες μαλλιών για ισιωτική ξεκίνησαν ήδη στο δημοτικό σχολείο, ενώ όταν ήρθε η εφηβεία ο εχθρός ήταν το φαγητό και ο σωματότυπος. Προσπάθησε να ελέγξει την εικόνα της με τις πιο άψογες, κομψές επιλογές μόδας, τομέας στον οποίο στράφηκε σαν πανέτοιμο αυτόματο.
Μια καριέρα στην ομορφιά και τη μόδα όμως αναπόφευκτα σε τοποθετεί στο μάτι μιας ρατσιστικής και σεξιστικής καταιγίδας. Εκτός από την Ιμάν, την Τάιρα Μπάνκς κι άλλες λίγες κοπέλες σε διάφορα πόστα, η μαύρη ταυτότητα ήταν ξένο σώμα. Η αφομοίωση ήταν δύσκολη, αλλά η Prescod έγινε το «Token Black Girl» τους.
Κι ερχόμαστε στο καίριο σημείο της συζήτησης. Το λεγόμενο tokenism. Σε απλά ελληνικά η πρακτική να καταβάλλεται μόνο μια επιπόλαιη ή συμβολική προσπάθεια για να γίνει ένα συγκεκριμένο πράγμα, ειδικά με τη στρατολόγηση ενός μικρού αριθμού ατόμων από υποεκπροσωπούμενες ομάδες προκειμένου να δοθεί η εμφάνιση της σεξουαλικής ή φυλετικής ισότητας στο (εργατικό) δυναμικό.
Η εξιστόρηση της Prescod σε σημεία γίνεται οδυνηρά ειλικρινής, κι αυτό που λέμε με τον συνοπτικό αγγλικό όρο relatable, που μπορεί δηλαδή να ακουμπήσει δικά της βιώματα μια αναγνώστρια. Ιδιαίτερα σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές, τα περιστατικά ρατσισμού ενώ εργαζόταν στη μόδα και τα μέσα ενημέρωσης και κυρίως τα τοξικά πρότυπα ομορφιάς που τίθενται και διαιωνίζονται από τις ίδιες τις γυναίκες για άλλες γυναίκες. Ακόμη κι από την ίδια, ως διευθύντρια μόδας!
Η τεχνητή “ορατότητα” της Prescod ήταν εντούτοις όχι μόνο ένα ελάττωμα της βιομηχανίας ομορφιάς και στυλ, αλλά και μια πραγματικότητα στην οποία, κατά πώς φαίνεται, έπρεπε οι γονείς της να την προετοιμάσουν και να την εξοπλίσουν με τα κατάλληλα ψυχολογικά εργαλεία προτού την ρίξουν ως φρέσκια σάρκα στον μύλο της εκμετάλλευσης.
Όπως η ίδια δημοσιοποίησε στα μέσα κοινωνικής της δικτύωσης άλλωστε η “συμπάθεια” μπορεί να γίνει παγίδα για τις γυναίκες, ιδιαίτερα για τις μη λευκές γυναίκες.
Η εξιστόρηση της Prescod σε σημεία γίνεται οδυνηρά ειλικρινής, κι αυτό που λέμε με τον συνοπτικό αγγλικό όρο relatable, που μπορεί δηλαδή να ακουμπήσει δικά της βιώματα μια αναγνώστρια.
Ιδιαίτερα σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές, τα περιστατικά ρατσισμού ενώ εργαζόταν στη μόδα και τα μέσα ενημέρωσης και κυρίως τα τοξικά πρότυπα ομορφιάς που τίθενται και διαιωνίζονται από τις ίδιες τις γυναίκες για άλλες γυναίκες. Ακόμη κι από την ίδια, ως διευθύντρια μόδας!
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει μάλιστα ένα θέμα που επανέρχεται ύπουλα: ο αδύνατος σωματότυπος ως πρότυπο πλούτου, στυλιστικής ενημέρωσης και λευκής κυριαρχίας.
Πάνω δηλαδή που τρομάξαμε να αποβάλλουμε τους καταναγκασμούς και τα στερεότυπα που αφορούν τους σωματότυπους, την ορατότητα και το δικαίωμα στην αυτοπαρουσίαση του κορμιού όπως το επιθυμούμε, εξηγείται αρκετά διεισδυτικά πώς η γενιά των millenials αυτή τη φορά στα κρίσιμα πόστα επαναφέρει την thinspo και την ανορεξία για τις νέες κοπέλες. 
Το βιβλίο δεν είναι πάντως το αποκαλυπτικό εξποζέ που θα υπέθετε κανείς. Πρόκειται για μια καλογραμμένη και ρέουσα καταγραφή προσωπικών βιωμάτων έναντι του ρατσισμού και σεξισμού που βιώνει μια νέα γυναίκα στο περιβάλλον της, κοινωνικό κι εργασιακό, και γι’ αυτό έχει το ενδιαφέρον του. Ιδιαίτερα για λευκές που δεν έχουν ποτέ υποστεί το σύνολο των εμπειριών της Prescod στις οποίες είναι ωμή και αυτοσαρκαστική ως το τέλος.
Η αντιμετώπιση ωστόσο των μη λευκών, ενόσω σε ένα περιβάλλον λευκότητας, ως “εκείνοι”, όσο κι ο εξοβελισμός της κουλτούρας της σε μια συνεχή προσωπική ανηφόρα προς το άπιαστο πρότυπο ψηλής, ξανθιάς, βορειοευρωπαίας που κυριαρχεί στη μόδα και την ομορφιά, δημιουργούν ένα μούδιασμα στον προσεκτικό αναγνώστη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
