Στη χώρα μας έγινε γνωστή μέσα από την τεράστια επιτυχία του “Λίγη Ζωή”, του δεύτερου μυθιστορήματος με το οποίο επιχείρησε να κατακτήσει τους αναγνώστες και τα κατάφερε. Παραδόξως (και για πολλούς), το πρώτο της, ¨”Οι άνθρωποι στα Δέντρα” ήταν καλύτερο, ωστόσο δεν έκανε εμπορική επιτυχία, ούτε ενθουσίασε τους κριτικούς.
Γενικώς, η Χάνια Γιαναγκιχάρα δεν θυμίζει σε τίποτα το μοτίβο άλλων στιβαρών γυναικείων υπογραφών που έχουν καταπιαστεί με δύσκολες θεματικές -βλέπε Μάργκαρετ Άτγουντ, Ντόνα Ταρτ, Αρουντάτι Ρόι- και δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι προέρχεται από αυτή τη γενιά των 40κάτι γυναικών συγγραφέων από την άλλη άκρη του Ατλαντικού που για χρόνια δεν βιοπορίζονταν από τη συγγραφή,
Όπως άλλωστε λέει σε πρόσφατη εκτενή συνέντευξή της στο New Yorker “συγγραφέας δεν είναι κάτι που είμαι, αλλά κάτι που κάνω. Και το κάνω πολύ ιδιωτικά”, εννοώντας ότι μέχρι την είδηση της έκδοσης του επόμενου βιβλίου της, ποτέ δεν κοινοποιεί ότι δουλεύει πάνω σε κάτι.
Αν και όπως έχει ήδη αποκαλυφθεί, η θεματική του νέου μυθιστορήματος είναι τελείως διαφορετική, παρ’ όλα αυτά κεντρικός άξονας και πάλι είναι το πώς η ανάγκη μας να μας αγαπούν και να μας φροντίζουν μας αφήνει διαρκώς εκτεθειμένους σε κινδύνους.
Όπως και να ‘χει, ό,τι και να πιστεύει η ίδια για το “ντροπιαστικό πάρεργό” της, όπως το αποκαλεί, τα καλά νέα εδώ είναι ότι έχουμε να περιμένουμε νέο βιβλίο. Τίτλος “To Paradise” και στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε μόλις χθες. Αν και όπως έχει ήδη αποκαλυφθεί, η θεματική του νέου μυθιστορήματος είναι τελείως διαφορετική, παρ’ όλα αυτά κεντρικός άξονας και πάλι είναι το πώς η ανάγκη μας να μας αγαπούν και να μας φροντίζουν μας αφήνει διαρκώς εκτεθειμένους σε κινδύνους.
Το “To Paradise” βάζει τον αναγνώστη να περιηγηθεί σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η πρώτη αφορά μία εναλλακτική εκδοχή της Αμερικής του 1893, όπου η Νέα Υόρκη είναι μέρος των Ελεύθερων Πολιτειών και εκεί οι άνθρωποι μπορούν να ζουν και να αγαπούν όποιον θέλουν (ή έτσι φαίνεται). Εδώ, γόνος μιας διακεκριμένης οικογένειας αντιστέκεται σε κανονισμένο αρραβώνα και ερωτεύεται έναν γοητευτικό δάσκαλο μουσικής.
Στη δεύτερη ενότητα, βρισκόμαστε στο Μανχάταν του 1993 που συγκλονίζεται από την επιδημία του AIDS. Εκεί ένας νεαρός άνδρας από τη Χαβάη ζει με την κατά πολύ μεγαλύτερη (και πλουσιότερη) σύντροφό του, κρύβοντας την ταραγμένη παιδική του ηλικία του και τη μοίρα του πατέρα του.
Η τρίτη και τελευταία ενότητα εκτυλίσσεται το 2093, σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από λοιμούς και κυβερνάται από ολοκληρωτικά καθεστώτα (θυμίζει κάτι από αυτό που βιώνει ο πλανήτης τα τελευταία δύο χρόνια; Μα, φυσικά). Πρωταγωνίστρια εδώ είναι μία κατεστραμμένη γυναίκα, εγγονή ενός ισχυρού επιστήμονα που προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς αυτόν – και να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης του συζύγου της.
Αυτές οι τρεις ενότητες ενώνονται σε “μια συναρπαστική και ευρηματική συμφωνία”, κατά τις πρώτες βιβλιοκριτικές, καθώς οι ιστορίες εμπλουτίζουν η μία την άλλη. Ένα αρχοντικό στο Washington Square Park στο Greenwich Village. ασθένειες και θεραπείες που έχουν τρομερό κόστος, πλούτος και ανέχεια κυριαρχούν, με τη Γιαναγκιχάρα να παίζει πάλι με το δίπολο του αδύναμου με τον δυνατό, χωρίς να φοβάται να ακουμπήσει τα ζητήματα του ορισμού της οικογένειας, της εθνικότητας, της οικονομικής κατάστασης, να αναζητήσει την πιθανότητα ενός επίγειου παραδείσου μέσα από την αγάπη, τον φόβο, τη ντροπή, την ανάγκη, τη μοναξιά.
Πρόκειται για fin de siècle μυθιστόρημα, όπως αναφέρεται ήδη στα πρώτα ενθουσιασμένα σχόλια σε blog βιβλιοκριτικής, που παράλληλα κάνουν λόγο για ένα έργο συναισθηματικής ιδιοφυΐας, καθώς η Γιαναγκιχάρα καθοδηγείται από την επιθυμία των ηρώων της να προστατεύσουν αυτούς που αγαπούν–συντρόφους, εραστές, παιδιά, φίλους, οικογένεια, ακόμα και συμπολίτες μας– και την τραγωδία που προκύπτει, όταν πια δεν καταφέρνουν να το κάνουν αυτό.
Δεδομένου του… διχασμού που είχαν προκαλέσει τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματά της -τόσο το “Λίγη Ζώη” με τις απερίγραπτης έντασης σκηνές κακοποίησης του κεντρικού ήρωα, όσο και το “Οι άνθρωποι στα Δέντρα” που πρακτικά ήταν η βιογραφία του Νομπελίστα Ντάνιελ Γκάιντουσεκ, που από την κορυφή της επιστημονικής κοινότητας βρέθηκε κατηγορούμενος για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών- οι υμνητικές κριτικές που γράφονται ήδη για το “To Paradise”, μας γεμίζουν με ανυπομονησία για την κυκλοφορία του και στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτή αναμένεται το φθινόπωρο από τις εκδόσεις “Μεταίχμιο” σε μετάφραση Μαρίας Ξυλούρη.
Με στοιχεία από το New Yorker
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
