Στο Ampa Book Club, τη λέσχη ανάγνωσης των αναγνωστριών κι αναγνωστών του Αμπα, έχουμε διαβάσει πλήθος ωραία βιβλία που μας εμπλουτίζουν. Το τελευταίο βιβλίο που διαβάσαμε μέσα στις διακοπές ήταν ο Σκοτεινός Τόπος της Gillian Flynn που σας άρεσε πολύ εξ όσων διαβάσα στο σχολιασμό εδώ και στα social μας. Το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσουμε και θα συζητήσουμε μέσα στον Σεπτέμβρη είναι κάτι διαφορετικό, πάλι από γυναίκα συγγραφέα, με έντονο το φεμινιστικό πρόσημο.
Πρόκειται για το έργο της Λιλής Ζωγράφου Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα. Το συγκεκριμένο έχει αναφερθεί αρκετές φορές από αναγνώστριες της ιστοσελίδας μας και θα έχει σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον αν συμμετέχουν στον σχολιασμό.
Η συγγραφέας το παρουσιάζει με τα εξής λόγια:
«Γιατί από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα; Μα η Μήδεια διέθετε την επίγνωση του σώματός της και το πάθος του σε αντίθεση με τη Σταχτοπούτα που καθόταν άβουλη δίπλα στο τζάκι μη περιμένοντας και μη διεκδικώντας τίποτα. Τα παραμύθια είναι οι καθρέφτες κάθε εποχής. Το τέλος της μητριαρχικής εποχής έφτιαξε το μύθο της Μήδειας. Στον σφύζοντα από ανδρική ισχύ πατριαρχικό κόσμο των δύο τελευταίων αιώνων ξεπήδησε η αθλιότης της Σταχτοπούτας που δεν περίμενε ούτε κατά διάνοιαν το βασιλόπουλο, να όμως που της προέκυψε. Η πρώτη τους επαφή έγινε με το πόδι που μπήκε στο γοβάκι. Σε αντίθεση με τη Μήδεια, που ερωτεύτηκε μέχρι τρέλας τον Ιάσονα (που εδώ σημαίνει ότι τον επιθυμούσε με όλο της το κορμί) και για χάρη του έκλεψε τον θησαυρό του πατέρα της -πράξη πρώτη, γιατί ακολούθησαν κι άλλα, και τον έπεισε να την απαγάγει…
Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται τον άνδρα από την πρώτη δυνατή (κατά τη φαντασία μου) παρουσία του ώς την πραγματική ιστορία της διαδρομής του μες στους αιώνες…
Όλη η ιστορία του αρχαίου κόσμου παραλλαγμένη προκαλεί τη δυσπιστία, καθώς γίνεται φανερό ότι αντιπαλεύει δυο εχθρούς που θά θελε να καταχωνιάσει βαθιά μέσα στη γη. Από τη μια τη μητριαρχική γυναίκα, την περιβλημένη με μαγική δύναμη, θεά εκ θεών, την αξιωμένη σε κάθε κρίσιμη ώρα με αξεπέραστο κύρος. Και από την άλλη να θαφτεί αμετάκλητα το παρελθόν και μαζί του εκείνος ο άνδρας που επί χιλιετηρίδες αγνοούσε τη συμμετοχή του στη διαιώνιση και γι αυτό ζούσε βαθιά ταπεινωμένος σαν κατώτερος και περίπου άχρηστος…
Η αρχαία Τραγωδία -πέρα από την πρωτοφανή έμπνευση του ποιητικού λόγου και την απροσδόκητα άρτια επεξεργασία του- ήταν βασικά εκπαιδευτική και γι αυτό επικίνδυνη. Όλοι οι ποιητές-τραγωδοί εμφανίζονται μ ένα συγκεκριμένο στόχο στα έργα τους, να διδάξουν, να παραδειγματίσουν, ακόμα και να τρομοκρατήσουν το κοινό, για παρελθόντα γεγονότα όπως η αιμομιξία, ο φόνος συζύγων κ.ά. Επιδίωκε δηλαδή η Τραγωδία σε πρώτο πλάνο την εξημέρωση του ανθρώπου και τη μετάβασή του από το ανομοθέτητο Μητριαρχικό καθεστώς σ ένα νομοθετημένο κόσμο και μια οριοθετημένη κοινωνία. Φωτεινός πνευματικός ηγέτης του κόσμου αυτού ήταν ο Απόλλων, υπεύθυνος μιας νέας ανθρωπιστικής, ειρηνευτικής ηθικής, αλλά πατριαρχικής στο έπακρον…»
ISBN 13 9789602211472
Εκδότης ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
Σειρά
Χρονολογία Έκδοσης Ιούλιος 2004 (πρώτη έκδοση 1998)
Αριθμός σελίδων 232
Το βιβλίο αναφέρεται ως εξαντλημένο στον εκδότη, όμως υπάρχουν αντίτυπα σε μικρά βιβλιοπωλεία και σε πάγκους μεταχειρισμένων, καθώς και σε πλατφόρμες μεταχειρισμένων σαν αυτή του metabook για μεταπώληση. Επίσης υπάρχει σε βιβλιοθήκες δήμων (όπου μπορεί ενίοτε και να το δανειστεί κάποι@ με πιστοποίηση ότι είναι δημότης). Εύχομαι να το βρείτε, να το διαβάσετε αν δεν το έχετε ήδη κάνει, και να το συζητήσουμε παρέα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά θεωρώ τη σύγκριση Μήδεια με Σταχτοπούτα άτοπη. Η πρώτη ήταν κοινωνιοπαθής, που σκότωσε τον ίδιο της τον αδερφό και τα παιδιά της, μόνο και μόνο για τα μάτια ενός άντρα. Δεν είναι πρότυπο κανενός. Η Σταχτοπούτα ήταν ένα κακοποιημένο κορίτσι, χωρίς περιουσία, στη Βικτωριανή εποχή. Δεν είχε πολλές επιλογές, είτε θα έμενε με μια άθλια οικογένεια, είτε θα γινόταν καλόγρια και θα δεχόταν κακοποίηση και από εκεί, είτε θα έμενε στους δρόμους ως πόρνη και θα πέθαινε από το κρύο ή την πείνα. Ελπίζω να κάνω λάθος και να μην εννοεί η συγγραφέας… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνετε σωστά τον τίτλο του βιβλιου. Δεν πρόκειται για σύγκριση. Το “Από…έως…” στα ελληνικά σηματοδοτεί μια πορεία , χρονική ή τοπική δεν έχει σημασία. Μια διαδρομή. Την παρουσία μιας σειράς κτλ.
Κανετε λάθος λοιπόν και υποθέτετε πολλά χωρίς να γνωρίζετε καν τα στοιχεία. Η Μήδεια είναι μία κοιωνιοπαθής και η Σταχτομπούτα μια καημένη είναι μια απαπλούστευση άγνοιας.
Μα πως αλλιώς να χαρακτηρίσω μια δολοφόνο; Νομίζω το κοινωνιοπαθής είναι ακριβέστατο και on point.
Η Σταχτοπούτα δεν ήταν μια «καημένη», αλλά ένα κακοποιημένο παιδί. Δεν είναι το ίδιο.
Δεν ξέρω για το βιβλίο, αλλά γι αυτούς τους χαρακτήρες γνωρίζω όλα τα στοιχεία. Απλώς δεν με απασχολούν οι στόχοι τους, αλλά τα μέσα που χρησιμοποίησαν για να τους πετύχουν.
πρεπει λίγο να δουλέψετε την κατανόηση κειμένου…
Πρέπει να βρείτε καλύτερα επιχειρήματα από το κλασικό gaslighting «μα δεν κατάλαβες τι λεεεεεω».