Το να είσαι Νταλίτ και γυναίκα στην Ινδία είναι από μόνο του μία επιβιωτική πρόκληση. Ανήκεις στην χαμηλότερη κάσυα της χώρας, είσαι αποσυνάγωγη του Ινδουισμού, μπορεί να είσαι Χριστιανή ή Μουσουλμάνα και σε καθημερινή βάση βιώνεις περιστατικά ρατσισμού και ακραίας βίας από τα οποία σπανίως βγαίνεις αλώβητη.
Αν μετά απ’ όλα αυτά αποφασίσεις να είσαι και ρεπόρτερ και να συμμετέχεις στη συντακτική ομάδα της πιο ανατρεπτικής, επαναστατικής εφημερίδας που κυκλοφόρησε τα τελευταία 30 χρόνια στην Ινδία, είσαι πραγματική έμπνευση για ένα από πιο πολυβραβευμένα ντοκιμαντέρ της χρονιάς.
Το Writing with Fire της Rintu Thomas είναι αυτό ακριβώς: μία βαθιά βουτιά στο σύμπαν των «Ανέγγιχτων» (σ.σ.: αποκαλούνται και έτσι οι Νταλίτ στην Ινδία) της εφημερίδας Khabar Lahariya, στην οποία η γυναικεία δημοσιογραφική της ομάδα γράφει για όσα σχεδόν κανείς δεν τολμά: βιασμούς, ατιμώσεις γυναικών για ζητήματα κάστας και οικονομικών διαφορών, ξυλοδαρμούς, για την αγορά εργασίας και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγρότισσες στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, τον αποκλεισμό των γυναικών από την εκπαίδευση και τις πηγές γνώσης. Όλα εκείνα για τα οποία κανείς δεν θίγει, αν αφορούν γυναίκες.
«Αρχηγός» της φεμινιστικής ομάδας είναι η ρεπόρτερ Meera και οι συνεργάτιδες της Suneeta και Shyamkali, οι οποίες ερευνούν θέματα που δεν τολμά να ερευνήσει ο mainstream ινδικός Τύπος, όπως το πώς η τοπική μαφία πλουτίζει από τα παράνομα ορυχεία, αλλά και το πώς ο ινδουιστικός εθνικισμός ανέδειξε τελικά στο πρωθυπουργικό αξίωμα τον Μόντι…
Γυναίκες που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν γνώριζαν από που ενεργοποιείται το κινητό τους, τώρα οργώνουν τις περιοχές στις οποίες κινούνται και με τα smartphone τους καταγράφουν ό,τι θα έπρεπε να γίνεται θέμα, αλλά πλημμυρίζει με τρόμο τους δημοσιογράφους των μεγάλων ινδικών Μέσων. Όλο αυτό, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα καθημερινά και έχοντας να αντιμετωπίσουν κόσμο που μπορεί να μην απαντά καν στις ερωτήσεις τους, θεωρώντας ότι απευθύνεται σε μιάσματα, απόκληρες της ινδικής κοινωνίας και πρόσωπα τα οποία δεν θα έπρεπε να έχουν το παραμικρό βήμα.
Η Rintu Thomas, σκηνοθέτις και παραγωγός του ντοκιμαντέρ που βρίσκεται ήδη στην κούρσα των Όσκαρ, μιλώντας στο CNN εξήγησε τι ήταν αυτό που την ενέπνευσε να πει την ιστορία αυτών των γυναικών και της φεμινιστικής εφημερίδας τους, που έχει συγκινήσει ανθρώπους απ’ όλον τον κόσμο.
«Το 2016, όταν γνωρίσαμε τις πρωταγωνίστριές μας, μας τράβηξε το ενδιαφέρον η ένωση δύο μοναδικών δυνάμεων: από τη μια οι γυναίκες της υπαίθρου Dalit που καταστρέφουν μια από τις πιο σκληρές συστημικές διακρίσεις στον κόσμο που δημιουργούνται για να τις φιμώσουν και από την άλλη είναι η ψηφιακή τεχνολογία που από τη φύση της είναι απεριόριστη. Μας ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσουμε τι συμβαίνει όταν οι γυναίκες διεκδικούν εκ νέου τους χώρους που έχουν σχεδιαστεί για να τις αποκλείουν. Πώς μοιάζει ο κόσμος που ονειρεύονται από την αρχή; Τόσοι πολλοί από εμάς θέλουμε να δούμε την κοινωνική αλλαγή, αλλά πόσο πραγματικά έχουμε επενδύσει στον μηχανισμό της αλλαγής;».
Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι οι γυναίκες της μαχητικής εφημερίδας είχαν τις αντιρρήσεις τους για τον τρόπο που τελικά απεικονίστηκαν μέσα από το ντοκιμαντέρ της Thomas. Μόλις την Δευτέρα η συντακτική ομάδα της Khabar Lahariya δημοσίευσε μια δήλωση εκφράζοντας ανάμεικτατο συναισθήματα για το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του οποίου το θέμα είναι το προσωπικό της εφημερίδας και οι μέθοδοι εργασίας του.
Συγκεκριμένα, το φιλμ αναγνωρίζεται ως «ένα συγκινητικό και ισχυρό ντοκουμέντο», αλλά επίσης εκφράζεται η ανησυχία για την απεικόνισή των γυναικών της εφημερίδας, λέγοντας ότι η «θεμελιώδης αξία του ντοκιμαντέρ θα έπρεπε να είναι σκεφτόμαστε πώς και ποιον συμπεριλαμβάνουμε στο κάδρο ή την ιστορία που επιλέγουμε να πούμε… Αυτή η αξία δεν αντικατοπτρίζεται στην εκδοχή του εαυτού μας που βλέπουμε στην ταινία».
Σ’ αυτή τη δήλωση η σκηνοθέτις απάντησε ότι “η Khabar Lahariya έχει μια πλούσια κληρονομιά ως οργανισμός μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, μια ταινία πρέπει να εστιάζει στην αφήγηση μιας ιστορίας της μιας ή της άλλης πτυχής της όλης εικόνας. Εμείς σεβόμαστε ότι αυτή μπορεί να μην είναι η ταινία που θα είχαν κάνει οι ίδιες για να μιλήσουν για τις ζωές και τη δουλειά τους , αλλά εμμένουμε σε αυτήν την απεικόνιση».
Ακόμη και με αυτόν τον ζωντανό γυναικείο διάλογο ανάμεσα στη δημιουργό και τις πρωταγωνίστριες τόσο του φιλμ όσο και της πραγματικής ζωής σε μια Ινδία που σπαράσσεται από τις διακρίσεις και τη βία εναντίον των θηλυκοτήτων, το φιλμ παραμένει μία έξοχη πηγή πληροφόρησης για το πώς μια ομάδα γυναικών αποφάσισε να κάνει τον Τύπο όπλο της για να αλλάξει τις ζωές χιλιάδων άλλων της κάστας τους και όχι μόνο.
Για την ιστορία, η ταινία έχει φιλοξενηθεί σε περισσότερα από 120 διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει 30 βραβεία. Την Κυριακή 27 Μαρτίου, οι σκηνοθέτες του – Rintu Thomas και Sushmit Ghosh – και οι πρωταγωνίστριες θα ξέρουν αν θα λάβουν το μεγαλύτερο βραβείο από όλα: το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
